Sestur ég er hér við tölvuskjáinn og er ljós hans sú birtan eina er mína ásýnd upp lýsir.
Finnst mér nú undanfarnar færslur heldur lítilfjörlegar samanborið við þann snilling sem ég gef mig út fyrir að vera. Því finnst mér löngu tími til kominn að setjast niður í myrkrinu og reika um mitt eigið höfuð og festa nokkur orð kirfilega niður um helst sem ekki neitt.
Svo, eftir að vér lögðum framhaldsnám á hilluna, í bili að minnsta kosti, höfum vér þurft að leika sem fullorðin væri í vinnu með karli föður vorum. Eigi vitum vér hvurs vegna vér minnumst á þetta hér og nú, því satt að segja erum vér of uppteknir af göldrum þeirrar tæknibyltingar sem heimilistölvan mun vera. Það er jú staðreynd, að vér brugðum okkur af bæ í svo mikið sem miðju orðsins “framhaldsnám” hér framar í texta þessum. Þar af leiðandi munum vér síður en svo hvert hug vorn reikaði. En burtséð frá því hefur hann hvergi nær staðar numið, einungis nýja stefnu tekið.
Svo virðist sem þröngvað blogg sem þetta drepi niður að einhverju leyti innblástur dagsins og þar af leiðandi fer mun meiri tími í að klóra oss í höfði voru fremur en að hamra fimlega á lyklaborð fartölvunnar. Enn ekki kemur að sök þegar um ekkert er bloggað því þá verður svo að andleysi vort verður að andanum og umræðuefni verður til, hversu leiðingjarnt sem það nú er. Á hinn bóginn var það ekki það sem vér vildum sagt hafa heldur vildum vér aðeins ræða um tilgang lífsins sjálfs. Það er að segja tilgang lífs vors sjálfs, bifreiðar. Jah, og jafnvel eitthvað víðara spjall. Nú erum vér svo heppnir ungir menn að vér eigum þeirra kosta völ að fá að eyða allveg hreint gríðarlegum tíma með karli föður vorum. Bæði í leik og starfi. Því vér erum jú að elta föður vorn á röndum daginn inn og daginn út. Oss finnst það einstaklega hjartnæmt og skemmtilegt að fá að læra um lífið og veginn á þennan hátt, hitta alla þessa karla sem faðir vor umgengst og hefur kynnst á sinni viðburðaríku ævi. Sem dæmi má nefna að í dag fengum við oss tesnæðing í konditorí nokkru er Kornið er nefnt, staðsett í Borgartúni. Þar hittum vér fyrir mann á nafni Ólafur, faðir Egils Ólafssonar nokkurs söngvara hljómsveitar Íslands. Hafði maður þessi aldeilis sögunum frá að segja og flestar innihéldu þá frásagnir af kynmökum og limastærðum löngu dauðra eða deyjandi manna. En hversu skemmtilegt sem oss þótti þá höfum vér alltaf átt erfitt með að horfa beint á fólk sem við oss ræðir, jafnvel þótt fleiri við borðið sitji og samtalið sé allt annað en bara að oss beint. Því sátum vér þversum við borðsins enda og störðum á hringtorg nokkurt er fyrir utan liggur. Fylgdumst með fyrrnefndum tilgangi lífsins líða hjá jafnt sem og fara sér heldur hraðar en hraði líðandi stundar. Um bifreiðaflota þjóðarinnar fórum vér að leiða hugann til. Það var ekki lengra síðan en í gær að vér heyrðum í viðtækinu að Reykjavík er orðin jafn þéttsetin sem og hefðbundnar bílaborgir í hinum bandalagssvörnu ríkjum Ameríku. Ekki munum vér tölurnar svo gjörla, enda hafa tölur aldrei verið vor sterka hlið, en engu að síður þá mun satt vera sem fyrr segir um bílaeign frónbúa. Ekki ætlum vér að segja neitt sérstaklega okkar álit á máli þessu nema þá helst að vér vonum að einhvern tíma nái íslendingar stoltir fyrstir allra þjóða að ná einum 1000 einkabílum á hverja 1000 íbúa og þar með útrýma þessum bésvítans almenningssamgöngum. Og þó, kannski meiga öngvitar (og tökum vér nú smá Halldór hér) og fáráðlingar þessa lands enn eiga sína strætisvagna. En þá eingöngu ætlaða þeim og í sérstökum fyrirfram áætluðum ferðum einu sinni í viku. Þessi eina bifreið sem notuð verður á höfuðborgarsvæðinu verður þá að sjálfsögðu merkt með hefðbundnum Óla Prik í hjáolastól á bláum bakgrunni. Þannig eyðum vér þessum óþarfa gulu helvítum með öllu af götunum okkar. Í beinu framhaldi viljum vér beina því til lesenda að taka ekki mark á akreinum sem merktar hafa verið BUS. Þetta hefur öngvan rétt á sér á voru mati.
EN yfir í allt aðra sálma. Gaman frá því að segja að þar sem vér sátum í kondítoríinu og hlýddum á sögur liðinna tíma sáum vér asskoti flottan Porsche Carrera af eldri gerð taka ansi hressilega á því og bókstaflega þjóta yfir sjóndeildarhring. Fátt vitum vér fallegra en íðilfagran sportbíl sem þenur sig á rigningunni og flýgur burt. Sérstaklega ef vegurinn er eilítið ójafn og maður sér virkilega hversu stíf fjöðrunin er og hve sterkan og mikinn karakter bifreiðin hefur. Pjúra akstursbíll sem gerir bifreið og ökumann að einu.
Svo að nokkru skemmtilegri bifreið sem vér sáum skjóta fyrir, Maserati 3200 GT. Eða svo skjótum vér á eftir eilitla netrannsókn. Ekki er það á degi hverjum sem slíkir eðalvagnar renna fyrir augu manns nema að eigi maður einn slíkan. Jah, eða vinni í sölu eða jafnvel verksmiðjunum. En þetta er nú bara augljós vitleysa sem engan veginn á við um oss klakaörverpin. En samt sem áður, gaman höfum vér af fögrum bifreiðum og gleður vort auga ef það verður nógu heppið að lenda á slíkum kostagripum. Munum vér rétt þá var það fyrirtæki að nafni Istraktor sem var í forsvari og þjónustu við Maserati á Íslandinu góða.
Tímabært þá að flytja sig á nýjar slóðir og hætta þérunar ruglinu. Eða hvað?
Jú. Er það bara ég eða er það algengt að við íslendingar skynjum íbúa annarra landa ekki sem einstaklinga. Eins og til dæmis var ég að spá í þessu í gær, og komst að þeirri niðurstöðu að mér finnst alltaf eins og Kína og Japan og jah, kannski bara öll Asía. Sé barasta heimsins stærsta maurabú. Jafnvel að Bandaríkin séu líka einhvern veginn þannig. Æh, ég veit ekki þetta er allt eitthvað mjög óskýrt hjá mér. Mér finnst maður ekkert skynja einstakling hverrar þjóðar fyrr en maður kemur til landsins í heimsókn. Og jafnvel ekki þá. Er það vegna þess að íslendingar eru ekki jafn samheldnir og þéttir sín á milli líkt og aðrar þjóðir. Þrátt fyrir að Ísland sé bókstaflega einn smábær þar sem allir þekkja alla. Eða er þetta kannski bara einhver hroki mér? Ég veit það ekki.
Bíll dagsins
Shelby Cobra Gt 500 árgerð 2006
Þegar gamli og nýji tíminn mætast maður, indislegt.
Lag dagsins
Afternoon delight – Starland Vocal Band
Frekar gott 70´s lag um miðdegiskynmök