Líf mitt sem athugasemd

Tilkynning

2005-12-13T00:41:00.000Z

Hvað ertu að skoða þetta bull kíktu hér!!!!!!!!!!!!!

Bara að tjékka á dátlu!!!!!

2005-11-28T00:38:00.000Z

Blogeddí bloggedí blog á þessum fjandans blogger crappi.

Tímabært hugarrek

2005-11-10T23:25:00.000Z

Sestur ég er hér við tölvuskjáinn og er ljós hans sú birtan eina er mína ásýnd upp lýsir.
Finnst mér nú undanfarnar færslur heldur lítilfjörlegar samanborið við þann snilling sem ég gef mig út fyrir að vera. Því finnst mér löngu tími til kominn að setjast niður í myrkrinu og reika um mitt eigið höfuð og festa nokkur orð kirfilega niður um helst sem ekki neitt.
Svo, eftir að vér lögðum framhaldsnám á hilluna, í bili að minnsta kosti, höfum vér þurft að leika sem fullorðin væri í vinnu með karli föður vorum. Eigi vitum vér hvurs vegna vér minnumst á þetta hér og nú, því satt að segja erum vér of uppteknir af göldrum þeirrar tæknibyltingar sem heimilistölvan mun vera. Það er jú staðreynd, að vér brugðum okkur af bæ í svo mikið sem miðju orðsins “framhaldsnám” hér framar í texta þessum. Þar af leiðandi munum vér síður en svo hvert hug vorn reikaði. En burtséð frá því hefur hann hvergi nær staðar numið, einungis nýja stefnu tekið.
Svo virðist sem þröngvað blogg sem þetta drepi niður að einhverju leyti innblástur dagsins og þar af leiðandi fer mun meiri tími í að klóra oss í höfði voru fremur en að hamra fimlega á lyklaborð fartölvunnar. Enn ekki kemur að sök þegar um ekkert er bloggað því þá verður svo að andleysi vort verður að andanum og umræðuefni verður til, hversu leiðingjarnt sem það nú er. Á hinn bóginn var það ekki það sem vér vildum sagt hafa heldur vildum vér aðeins ræða um tilgang lífsins sjálfs. Það er að segja tilgang lífs vors sjálfs, bifreiðar. Jah, og jafnvel eitthvað víðara spjall. Nú erum vér svo heppnir ungir menn að vér eigum þeirra kosta völ að fá að eyða allveg hreint gríðarlegum tíma með karli föður vorum. Bæði í leik og starfi. Því vér erum jú að elta föður vorn á röndum daginn inn og daginn út. Oss finnst það einstaklega hjartnæmt og skemmtilegt að fá að læra um lífið og veginn á þennan hátt, hitta alla þessa karla sem faðir vor umgengst og hefur kynnst á sinni viðburðaríku ævi. Sem dæmi má nefna að í dag fengum við oss tesnæðing í konditorí nokkru er Kornið er nefnt, staðsett í Borgartúni. Þar hittum vér fyrir mann á nafni Ólafur, faðir Egils Ólafssonar nokkurs söngvara hljómsveitar Íslands. Hafði maður þessi aldeilis sögunum frá að segja og flestar innihéldu þá frásagnir af kynmökum og limastærðum löngu dauðra eða deyjandi manna. En hversu skemmtilegt sem oss þótti þá höfum vér alltaf átt erfitt með að horfa beint á fólk sem við oss ræðir, jafnvel þótt fleiri við borðið sitji og samtalið sé allt annað en bara að oss beint. Því sátum vér þversum við borðsins enda og störðum á hringtorg nokkurt er fyrir utan liggur. Fylgdumst með fyrrnefndum tilgangi lífsins líða hjá jafnt sem og fara sér heldur hraðar en hraði líðandi stundar. Um bifreiðaflota þjóðarinnar fórum vér að leiða hugann til. Það var ekki lengra síðan en í gær að vér heyrðum í viðtækinu að Reykjavík er orðin jafn þéttsetin sem og hefðbundnar bílaborgir í hinum bandalagssvörnu ríkjum Ameríku. Ekki munum vér tölurnar svo gjörla, enda hafa tölur aldrei verið vor sterka hlið, en engu að síður þá mun satt vera sem fyrr segir um bílaeign frónbúa. Ekki ætlum vér að segja neitt sérstaklega okkar álit á máli þessu nema þá helst að vér vonum að einhvern tíma nái íslendingar stoltir fyrstir allra þjóða að ná einum 1000 einkabílum á hverja 1000 íbúa og þar með útrýma þessum bésvítans almenningssamgöngum. Og þó, kannski meiga öngvitar (og tökum vér nú smá Halldór hér) og fáráðlingar þessa lands enn eiga sína strætisvagna. En þá eingöngu ætlaða þeim og í sérstökum fyrirfram áætluðum ferðum einu sinni í viku. Þessi eina bifreið sem notuð verður á höfuðborgarsvæðinu verður þá að sjálfsögðu merkt með hefðbundnum Óla Prik í hjáolastól á bláum bakgrunni. Þannig eyðum vér þessum óþarfa gulu helvítum með öllu af götunum okkar. Í beinu framhaldi viljum vér beina því til lesenda að taka ekki mark á akreinum sem merktar hafa verið BUS. Þetta hefur öngvan rétt á sér á voru mati.
EN yfir í allt aðra sálma. Gaman frá því að segja að þar sem vér sátum í kondítoríinu og hlýddum á sögur liðinna tíma sáum vér asskoti flottan Porsche Carrera af eldri gerð taka ansi hressilega á því og bókstaflega þjóta yfir sjóndeildarhring. Fátt vitum vér fallegra en íðilfagran sportbíl sem þenur sig á rigningunni og flýgur burt. Sérstaklega ef vegurinn er eilítið ójafn og maður sér virkilega hversu stíf fjöðrunin er og hve sterkan og mikinn karakter bifreiðin hefur. Pjúra akstursbíll sem gerir bifreið og ökumann að einu.
Svo að nokkru skemmtilegri bifreið sem vér sáum skjóta fyrir, Maserati 3200 GT. Eða svo skjótum vér á eftir eilitla netrannsókn. Ekki er það á degi hverjum sem slíkir eðalvagnar renna fyrir augu manns nema að eigi maður einn slíkan. Jah, eða vinni í sölu eða jafnvel verksmiðjunum. En þetta er nú bara augljós vitleysa sem engan veginn á við um oss klakaörverpin. En samt sem áður, gaman höfum vér af fögrum bifreiðum og gleður vort auga ef það verður nógu heppið að lenda á slíkum kostagripum. Munum vér rétt þá var það fyrirtæki að nafni Istraktor sem var í forsvari og þjónustu við Maserati á Íslandinu góða.

Tímabært þá að flytja sig á nýjar slóðir og hætta þérunar ruglinu. Eða hvað?
Jú. Er það bara ég eða er það algengt að við íslendingar skynjum íbúa annarra landa ekki sem einstaklinga. Eins og til dæmis var ég að spá í þessu í gær, og komst að þeirri niðurstöðu að mér finnst alltaf eins og Kína og Japan og jah, kannski bara öll Asía. Sé barasta heimsins stærsta maurabú. Jafnvel að Bandaríkin séu líka einhvern veginn þannig. Æh, ég veit ekki þetta er allt eitthvað mjög óskýrt hjá mér. Mér finnst maður ekkert skynja einstakling hverrar þjóðar fyrr en maður kemur til landsins í heimsókn. Og jafnvel ekki þá. Er það vegna þess að íslendingar eru ekki jafn samheldnir og þéttir sín á milli líkt og aðrar þjóðir. Þrátt fyrir að Ísland sé bókstaflega einn smábær þar sem allir þekkja alla. Eða er þetta kannski bara einhver hroki mér? Ég veit það ekki.

Bíll dagsins

Shelby Cobra Gt 500 árgerð 2006
Þegar gamli og nýji tíminn mætast maður, indislegt.

Lag dagsins

Afternoon delight – Starland Vocal Band
Frekar gott 70´s lag um miðdegiskynmök

H-skóli?

2005-11-05T20:05:00.000Z

Hó hó krakkar mínir. Nú er það svart. Sjaldan er öll vitleysan eins, en nú hef ég gjört aftur nokkuð sem áður gjört ég hef. H-skóla göngu minni er því hér með lokið.
Ég er 21 vetra gamall og framtíð mín er óráðin en öll framundan. Já og nú er maður einhvern veginn bara sleginn út af laginu svo jamm. Ég veit ekki meir, hvað um að hafa þetta bara stutt í dag?

Bíll dagsins

Þetta er Chevy, meira veit ég ekki.

Lag dagsins

Telephone line – ELO (Electric Light Orchestra ef þér vissuð eigi)
Þökk sé Hreini Bernharðssyni

Fréttaskot

2005-11-01T13:04:00.000Z

Tímadráp

Hver finnur ekki fyrir blóðþorstanum og þörfinni fyrir að myrða eitthvað. Ég fór á veiðar í gær og ég veiddi hvorki meira né minna en allnokkrar klukkustundir á þessari frábæru síðu. Hér er allt sem þarf til þess að drepa tímann á netinu. Ég bara verð að deila þessu með ykkur og ef blogger er ekki með eitthvað kjaftæði þá verður kominn linkur undir Ýmislegt hér hægra megin.

Nýjung

Fyrir þá sem muna eftir öllum bílum dagsins þá var tekinn fyrir stuttu Toyota Aygo. Hann á víst ekki að fara í almenna framleiðsu fyrr en í mars á næsta ári. Hins vegar eru staðfestar heimildir frá sjálfum mér fyrir því að heil tvö stykki eru lent á klakanum. Verð mun vera frá 1.250.000 kr. eða svo. Þeir sem eru að leita sér að sniðugum innanbæjarbíl sem þar að auki er helvíti skemmtilegur, þá er Aygo málið.

Bíll dagsins

2005 Hennessey SRT-10 Viper Venom 1000 Coupe. Ég held að tölurnar tali fyrir sjálfa sig.

Lag dagsins

Aggressivealpine megamix - Ekki Guðmund.
Nei þetta er lag úr leiknum Aggressive Alpine Skiing á Smashingames.com.
Rugl tónlist.

Good Ol´ boys

2005-10-25T13:42:00.000Z

Ekki er öll vitleyan eins og mismunandi eru ástæðurnar fyrir atferli sem undir vitleysu flokkast. Vildi það svo til að athyglissýkin heltók menn um helgina, því var haldið á rúntinn. Magnús blæddi farkosti og var lagt var í hann svona útlítandi.

Gaman frá því að segja að gekk nú á ýsmu til þess að komast á þennan rúnt. Eftir rúmlega einn hring bilaði bara hálfsmíðaði Terranó. Ég veit ég má ekki segja frá því en fólk á rétt á að vita þetta. Festingin fyrir kúðlingspedalinn brotnaði bara. Hahaha hvílík snilld og merki um gæðasmíði Nissan. Hahahahahaha. Jamm og jæja. En það er ekki fyrir því að fara að Magnús er með eindæmum úrræðagóður ungur maður. Á rétt rúmum hálftíma var búið að redda þessu og aftur lagt af stað í bæinn.

Auk þess sem Maggi drap fugl með bílnum sínum.

Bíll dagsins

Shelby Cobra 427 S/C árgerð 1966

Lag dagsins

Good Ol´ boys – Waylon Jennings
Einnig þekkt sem Theme from Dukes of Hazzard.

Getur það verið...

2005-10-19T11:44:00.000Z

... að það sé illkvittni í mér að hugsa sem ég hugsa um ákveðin málefni? Ég er að meina svona áróður í sambandi við mengun frá bílum. Til dæmis bíllausidagurinn í Reykjavík. Þann dag fer ég alltaf í ógeðslega langan bíltúr og ég reyni að keyra sem mest þann dag. Mér finnst að einfaldlega skylda mín. Samt er það þannig að mér finnst hálfasnalegt að keyra út í búð ef maður er ekki að kaupa neitt meira heldur en kannski rétt í morgunmatinn eða, já, bara þú veist svona eitthvað smávegis. Samt ekki misskilja mig, ég er ekki að segja að mér finnist það almennt séð asnalegt. Ég er meira að tala svona um fólk eins og mig sem býr ekki það langt frá búðinni. Þá er ég að tala um þessa týpísku þrjá kílómetra sem kannanir sýna að séu meðallengd óþarfra bílferða íslendinga. Samt sem áður ef einhver segir mér að spara bílinn til þess að draga úr mengun á finnst mér ég skyldugur til að fara á bílnum.
Svo er að líka þarna þessar auglýsingar sem eru í gangi núna undir slagorðinu: Hvar pústar þú út? Eftir að þessi áróður gegn bifreiðum í lausagangi þá hef ég staðið mig við að skilja bílinn eftir í gangi mun oftar en áður. Mér finnst þetta bara eitthvað svo persónulegt gagnvart mér. Er ég ekki bara eitthvað skrýtinn í þessu sambandi?
Þetta er svona rauður takki sem stendur á ekki ýta á þennan takka og ég verð bara ýta á hann.

Blogger Smogger

Aldrei þessu vant þá er það ekki mér að kenna hversu langt hefur liðið á milli færslna. Nei það er þessi helvítis Blogger sem hrundi bara. Og svona til þess að svekkja ykkur þá vill ég bara segja að ég var kominn með algera tímamótafærslu sem tapaðist vegna lélegheita hjá Blogger.com. Ég var svoleiðis kominn framúr sjálfum mér með kímleik og orðsnilli. En nei, nú verður það barasta aldrei birt.

Heimsmálin

Nú er barasta verið að fara að rétta yfir Saddam kallinum. Ég verð að segja að hversu mikil rotta og ógeð hann var og er þá á hann séns á að klifra upp virðingarstigann í höfði mér. Já, það getur hann. Ef hann bara tekur afleiðingum gjörða sinna eins og maður og játar á sig allar sakir sem hann er augljóslega sekur fyrir. Ég meina, hvað ætlar hann annars að segja? Já, þarna sjítarnir sem voru drepnir í massavís eftir morðtilraun við mig, ég kom ekkert nálægt því. Rannsókn á morðunum? Voru þetta einhver morð, mér hefur nú aldrei líkað vel við þessa sjítamúslima. Hmmm, þessir sem voru líflátnir fyrir að umgangast sjíta? Nei ég kom ekki nálægt því. Þeir hljóta að hafa gert eitthvað alvarlegt af sér. Ég get ekki fylgst með öllu sem löggan gerir.
Svo hvort sem sönnunargögn séu næg eður ei þá er þetta eitthvað sem alþjóð veit að hann sé sekur fyrir þótt ekki sé hægt að sanna það. Þannig að hann er nú búinn að taka flestu eins og maður, af hverju að hætta núna? Hann veit upp á sig sökina og því er það hans vænsti kostur að játa. Reyndar, hvernig sem fer verður hann varla líflátinn. Ekki er það “mannúðlega” aðferðin.

Bíll dagsins

Heldur sér frá færslunni sem tapaðist og já jafnvel bara tími á copy/paste.
Í fyrri færslu dagsins, sem tapaðist þá var bíll dagsins 1000 hestafla Dodge Viper. En þá fattaði ég að í dag eru 30 ár liðin frá því að Citröen hætti að framleiða Ds bílana. Bíll dagsins er því hinn sögufrægi Citröen DS árgerð 1964 - 1975. Bíll þessi er merkilegur fyrir þær sakir að hann var með glussafjöðrun. Það þýðir að hann leggst allveg niður í malbik þegar drepið er á honum og rýs upp þegar hann er settur í gang. Auk þess þarf ekki tjakk til að skipta um dekk ef springur. Svo gjörbreytti hann líka bílaiðnaðinum. Þetta er fyrsti bíllinn með vökvastýri, fyrsti bíllinn með framdrifi og eitthvað fleira sem ég man ekki. Ljósin beygðu fyrir horn og svona. Alla vega þá var þessi bíll ein stærsta tæknibylting ársins 1964.

Lag dagsins

Heldur sér hins vegar ekki frá fyrri fæsrslu.
The gods made heavy metal – Manowar
Og mér finnst nauðsynlegt að textinn fylgi með. Og hvet fólk eindregið til að lesa hann því hann er eins og beint frá mínu hjarta.

The gods made heavy metal

In the beginning there was silenceand darkness, all across the earth.
Then came the wind, and a hole in the sky.
Thunder and lightning keep crushing down,
hit the earth and split the ground,
fire burning high in the sky.

From down below, fire melted the stone,
the ground shook, and started to pound.

The gods made heavy metal,
and they saw that it was good.
They said to play it louder than hell,
we promised that we would.
When loosers say its over with,
you know that its a lie.
The gods made heavy metal,
and its never gonna die.

We are the true believers,
its our turn to show the world,
in the fire of heavy metal,
we were burnt.
It's more than our religion,
it's the only way to live,
but the enemies of metal,
we can't forgive.

Cause',
We believe in the power and the might,
and the gods who made metal, are with us tonight.

The gods made heavy metal,
and they saw that it was good.
They said to play it louder than hell,
we promised that we would.
When losers say its over with,
you know that its a lie.
The gods made heavy metal,
and its never... gonna die.

We believe in the power and the might,
and the gods who made metal, are with us tonight.

We're here tonight for heavy metal,
are you ready in the hall?
They have chosen us,
and we have heard the call.
Go and tell rumor with our sound,
crack walls and shake the ground.
Fight tonight for metal,one and all.

(cause)
we believe in the power and the might,
and the gods who made metal, are with us tonight.

The gods made heavy metal,
and they saw that it was good.
They said to play it louder than hell,
we promised that we would.
When loosers say its over with,
you know that its a lie.
The gods made heavy metal,
and its never gonna die.

The gods made heavy metal,
and they saw that it was good.
They said to play it louder than hell,
we promised that we would.
When loosers say its over with,
you know that its a lie.
The gods made heavy metal,
and its never gonna die.

The gods made heavy metal,
and they saw that it was good.
They said to play it louder than hell,
we promised that we would.
When loosers say its over with,
you know that its a lie.
The gods made heavy metal,
and its never gonna,
never gonna die.

Heimsókn til Landhelgisgæslunnar

2005-10-06T12:58:00.000Z

Framljós Cherokee líða eftir Flugvallarvegi í átt til Nauthólsvíkur. Uns þau lýsa upp rammgert hlið merkt íslenska ríkinu og landhelgisgæslunni. Ég hringi bjöllu og eftir nokkra tóna svarar einhver maður í bjöllunni. Skipts er á nokkrum vel völdum orðum og hliðið opnast hægt. Rólega smýgur Cherokee inn fyrir hliðið og heldur inn á myrkan Reykjavíkurflugvöll. Öhm, björgunarsveitin Kyndill fór í heimsókn til Landhelgisgæslunnar í gærkveldi. Og að sjálfsögðu gátu menn ekki sleppt því. Svo já, ég fór og viti menn, gleymdi myndavélinni. En þess í stað var notast við kostnaðarsömu leiðina og því fór allt fram í gegnum mblog. Svo hér eru nokkrar myndir sem ég tók. Gjössogvel.
Svo er aldrei að vita nema að daglegt blogg fari brátt í gang aftur því að ég fékk móður mína til að nútímavæða heimilið með þráðlausri ADSL tengingu. Svo helvíti skemmtileg staðreynd, Dodge Ram 2500 TdI er eigi lengur í eigu föður míns. Hann vaknaði loksins upp frá þessari martröð er einhver eyminginn keypti kvikindið fyrir ásættanlega summu. HAHAHAHA!!!!!!!!!!

Bíll dagsins

Toyota Aygo. Bara sniðugur bíll sem er svo að segja ófáanlegur á Íslandi enn sem komið er. Þó eru einhverjir fávitar að auglýsa hann í gríð og erg. En annars helvíti sniðugur bíll og ég skráði mig meira að segja í einhvern netklúbb í kringum þennan bíl. Hér er síðan sú þar sem meðal annars er hægt að hanna sitt eigið “Artwork” á bílinn og svona. Prófaðu. Nota bene, hann er minni en Yaris og aðeins fáanlegur með 1000 cc. saumavél.u

Lag dagsins

Das kleine krokodil – Schnappi
Þetta lag skýrir sig svo að segja sjálft. Smelltu á lagið til að hlaða því niður.

Klukk?

2005-10-04T12:59:00.000Z

Góðir hálsir það er myrkurrúntarinn Hrólfur sem ávarpar ykkur að þessu sinni, staddur í Háskólabíó sal 1. Akkúrat þegar ég públísera þessu alla vega. Nú er svo fyrir oss komið að vér höfum verið það sem kallast klukkaðir. Klukk þetta felur víst í sér að maður þarf að opna sig og greina frá einum fimm atriðum sem eru manni fremur persónuleg. Ég hefi hugsað mér að taka áskorun þessari en þó svo að ég sé ekkert frekar að “vilja” vera leiðinlegur, þá hefi ég ekki hugsað mér að halda klukkinu gangandi og því mun það stoppa hér úr þessari áttinni alla vega. En ég hef hugsað eilítið um hvaða persónulegu hlutum segja skuli frá og greip ég þá til yfirlits yfir eldri færslur síðu minnar. Ég bara spyr hvort ekki sé nógu persónulegt blogg mitt hingað til? Ég tel mig nú þegar hafa sagt frá flestum sérviskulegu dintum mínum sem og persónulegar hugsanir fái oft að fljóta með. Svo ég veit ekki af hversu mörgu er að taka, það er þá kannski bara að fara leita til klósettvenja minna og einhverra svoleiðis hluta. En já, ef ég skil þetta klukk hugtak rétt þá mun ég geri mitt besta til að uppfylla þær kröfur sem til mín eru gerðar.

1. Ég get ekki kúkað án afþreyingu. Ég verð að lesa eitthvað, jafnvel að ég spili Game Boy. Meira að segja hef ég gengið svo langt að taka ferðageislaspilara með mér á skytteríið og hlustað á tónlist á meðan ég drulla.
2. Ég er latur. Svo latur að ég get ekki einu sinni átt hamstur. Ég hef svelt tvo hamstra til bana vegna þess að ég nennti ekki að hugsa um þá. Það fer meira að segja í taugarnar á mér að kötturinn þurfi að borða á hverjum degi. Ég er svo latur að ég á ábyggilega eftir að falla í H-skólanum strax á fyrstu önn.
3. Það kemur kannski engum á óvart en ég hata negra, grjón, og spanjóla. Jafnframt eru þetta orð sem ég nota um þá í daglegu máli. Fokk, ég veit að maður á ekki að hugsa svona en ég þoli engan nema hvíta kynstofninn.
4. Ég óska þess oft að Ísland sé enskumælandi ríki af því að mér finnst miklu meira töff að orða ýmsa hluti á ensku.
5. Ég er með svokallað blýantstyppi.

Þar með held að fimm atriði séu komin sem ég hefi ekki nefnt áður nema kannski kynþáttahatrið. En já, ja hérna hér, þetta var ekki jafn erfitt og ég bjóst við.
Svo ætlaði maður að vera með eitthverjar svaka kenningar um sjálfan sig, en ég nenni því ekki núna. Annar er ég hálfpartinn sár yfir því að enginn kommentaði útá biblíusögurnar mínar.

Bíll dagsins

Sagði einhver Volvo XC90?
Ekki allveg bíll dagsins en næstum því samt. Bíll dagsins mun vera Volvo XC90 PUV (Performance Utility Vehicle). Aðeins breyttur XC90. Ég sá heldur ekki hestaflatölu í gagnagrunninum en þegar ég heyrði fyrst af þessum bíl var hann uppgefin ein 800 eða 850 hrossöfl. Mig langar!!!!

Lag dagsins

Freebird – Lynyrd Skynyrd
Lag til að smella á fóninn þegar maður er úti að rúnta í ljósaskiptunum.

Guðlast?

2005-09-21T11:02:00.000Z

Ég veit ekki hvort ég hafi birt þetta áður en skyndilega fékk ég óstjórnlega löngun til að birta þetta. Þetta er dálítið sem ég hef lumað á í pokahorninu í allnokkurn tíma núna.

Hrólfsbók Viðbót á Biblíu

Máltíð í Jeríkóborg

Þá bar svo við hinn sérkennilegi atburður að Jesú varð viðskila við lærisveina sína á götum Jeríkóborgar. Þá kom til Jesú fátækur kerjasmiður er hafði nýlokið vinnu sinni. ,,Eruð þér konungur Gyðinga, Jesú frá Nasaret?” ,,Ég er enginn annar en sá sem ég mun vera þegar ég stíg upp til föður míns. En hverjir eruð þér sem ávarpið oss á götum úti, án kynningar?” Kerjasmiðurinn svaraði óttasleginn: ,,Ég mun Jóshúa vera, auðmjúkur þjónn yðar. En fyrirgefið fávísi mína herra minn. Hví ber svo við að þér gangið hér um götur einn þíns liðs? Hvar eru lærisveinar yðar?”
Kristur sagði Jóshúa hví statt væri svo sem ljóst var og kvað kerjasmiðurinn fátæki illa við. ,,En góði herra, yður vanhagar um næturstað og bíð ég yður fábrotin híbýli mín yður til notkunar.” Tók Jesú boði því og þáði með þökkum. Þegar heim var komið var kálfi slátrað og kjöt hans á borð borið, ásamt vatni. Kristur nýtti sér hina margfrægu teitisbrellu og umbreytti vatninu í vín.
Að snæðingi loknum komu ógurleg óhljóð bæði ofangarðs og neðan úr kvið Krists. Rak Jóshúa upp stór augu. ,,Hví horfið þér svo á mig Jóshúa?” Spurði Jesú. ,,Þannig er mál með vexti að búkhljóð þau sem frá yður koma þykja mér eigi af guðlegu bergi brotin.” ,,Kom til mín, lambið gott og vér skulum segja yður af atferlum þeim er vér göngumst undir.” ,,Vor búkhljóð koma eigi frá hinum fallna engli Lúsifer, heldur er líkami vor að syngja lofgjörð um góða matseld yðar og þökk skuluð þér hafa.”
Og Kristur brosti til fátæka kerjasmiðarins. ,,Því segi ég yður og yðar afsprengjum, ropum og rekum við, og lifum góðu lífi.”

Svín á himnum?

Dag nokkurn gengu Jesú og lærisveinarnir upp á smala nokkurn er hélt fé á beit, rétt utan við Jeríkóborg. ,,Sjáið hér”, mælti Jesú. ,,Hér gefur að líta svín.” ,,Hvernig þá?” Spurði Pétur. ,,Hér sé ég ekkert nema smala og féð hans.” ,,Jú, sjáið til börnin góð. Faðir minn er ekkert annað en smali og þið, ástkæru fylgjendur hans, eruð lambhjörðin sem honum fylgir. Sannlega, sannlega segi ég yður að smali sá er vér horfum hér uppá er ekkert annað en svín. Því í daglegum gjörðum hans felst guðlast. Já, hann leikur föður minn.”
Mikil hneykslan greip nú lærisveinana sem hreyttu fúkyrðum í smalann. En Kristur gekk millum og mælti: ,,Heyr Drottinn kallar á yður lærisveinar og heyr fé yðar kalla á yður smali góður. Hættið allri óvinsemd sem hér ríkir. Og yður, smali góður bið ég jafnframt um að reisa girðingu um fé þitt því hér skal aðeins einn drottna og það mun föður minn gjöra.” ,,Eigi drottna ég yfir fé mínu og ennfremur tel ég mig sannkristinn vera.” ,,Ó, vei þér fávísi smali, orð þín munu þér í koll koma og munt hvergi eiga heima nema hjá hinum fallna engli, Lúsifer. Fylg þú mér og ég mun vísa yður veginn og þú munt upp til föður míns stíga.” ,,Vissulega vill ég upp til föðurins stíga. Og merkilegt nokk skal ég fylgja yður, Messías, sýndu mér veginn.”
Reistu nú Jesú og lærisveinar hans mikla girðingu umhverfis sauðféð. Var þar komin gyrðing Jeríkó, sem seinna féll með múrum Jeríkóborgar.
,,Smali góður nú hafið þér öðlast rétt til að ganga í ríki drottins á himnum.” Hvernig sem einn fæðist, grís eða lamb, eiga allir rétt á að bæta ráð sitt og fá inngöngu í himnaríki.

Bíll dagsins

Ókei ég veit ekki allveg hvað hann heitir því ég nenni ekki að leita að honum á netinu. En það eru tveir svona til á landinu að ég veit. Ég var einmitt svo heppinn að komast í návígi við annan þeirra um daginn. Ég gæti giskað á að bifreið dagsins beri nafnið Porsche Cayenne Gemballa 750 evo. BiTurbo. Hann er allavega með hátt í 800 hestafla vél með tvöföldu túrbó.

Lag dagsins

Í tilefni af tónleikum kveldsins
When a man loves a woman - Michael Bolton

Asnasparkarar

2005-09-15T13:10:00.000Z

Heilir og sælir allir netverjar góðir. Það er Hrólfurinn sjálfur sem talar til ykkar beint úr hinum eina sanna H-skóla Íslands. Og Engelbert Humperdinck kom á fóninn svo ég tapaði hugsunum mínum.

Anywho I juz´ wanna give a shoutout to my momma! She just got a new car, congrats momma.
Já, muniði þegar ég gaf Nissan Pathfinder ljótleikaverðlaun. Greinilega hafði það einhver áhrif á Nissan Motor Corp. því þeir tóku það til sín og reyndu að höfða til mín með því að breyta honum í pikköpp. Afraksturinn varð nýr Nissan Navara eða Double cap eins og hann er betur þekktur hér á landi. Alla vega þá skiluðu 174 hö, 403Nm og sex gíra kassi honum alla leið heim í hlað. Nánar tiltekið í fyrradag sem mamma fékk hann afhentan og það er vægast sagt frekar geðveikt að keyra þetta. Gírkassinn er eitthvað svo einstaklega lágur að þetta er ekki beinlínis eins og maður á að venjast í heimilisbílnum. Hann er samt ennþá ljótur en ekki nærri því eins ljótur. Ég held satt að segja að útlitið venjist og eftir smá tíma fer manni að finnast þetta töff. En munið samt að þetta er alls ekki amerískur bíll, bara hannaður fyir ameríkumarkað.

Í kjölfar fjárfestingar minnar á utánáliggjandi hörðum disk og kvöldstund með Magnúsi og litla bróður hans, hef ég eytt miklum tíma í að horfa á Jackass þætti. Á sínum tíma var mikið um það að fólk víðs vegar um heiminn var að reyna að stæla heimskupör úr þáttunum og annað þvíumlíkt. Aðstandendur þáttanna tóku til þeirra bragða að birta alls kyns viðvaranir í þáttunum. Ein viðvörun segir: Stunt performed on a closed street, DO NOT ATTEMPT. Ef gatan er lokuð hvaða fólk er þetta þá sem sést á gangi í bakgrunni, á sömu götu. Og jafnvel að stundum sjáist bílar keyra hinu sömu götu og sögð er lokuð. HMMMMM lygi kannski.

Bíll dagsins

Í fyrsta skipti í heims sögunni get ég ekki ákveðið mig hver bíll dagsins skuli vera. Því eru það heilir tveir sem deila þessum titli. Örvæntið eigi því eru að minnsta kosti af sömu tegund eða Mercedes-Benz. Annar ku vera Mercedes-Benz R63 AMG concept, skutbíll sem skilar einum 503 Hrossum út í hjól. Hinn er þá Mercedes-Benz Brabus Rocket, lúxus bifreið sem telur aðeins fleiri hestöfl eða rétt rúm 730 stykki. Einnig 2005 módel. Ekkert allt of lélegt neitt.

Lag dagsins

Girl from Ipanema – Stan Getz
Nei STAN Getz, ekki Hyundai Getz. Hahahahahahahahahaha bara varð að koma með einn ömurlegan. En engu að síður er þetta lag laganna þegar kemur að lyftutónlist. Hvert einasta mannsbarn þekkir það einmitt úr svoleiðis aðstæðum.

P.S. Hver haldiði að eigi svona vel útfyllt ökuskírteini?

Gluckliche junge

2005-09-14T10:57:00.000Z

Eine Blogg ist gans rundt das ecke.

2005-08-31T12:48:00.000Z

Ef við erum soltin,
Já, ef við erum svöng.
Við opnum á okkur skoltinn
Og syngjum þennan söng:
Við viljum Skólajógúrt!
Skólajógúrt!
Skólajógúrt!

Aldrei er góð vísa of oft kveðin segir í máltækinu sem á engan veginn við hér. Enda er hér um ófjörlegan auglýsingakveðskap að ræða. Eftir því sem ég best veit er þessari vísu ekki einu sinni lengur þröngvað upp á óviðbúinn landann er situr fastur við sjónvarpsskjáinn. Annað máltæki, á betur við núna, segir að betra sé seint en aldrei. Nú, um það má nú deila en þannig er mál með vexti að oftar sem ekki var ég staddur á einum af fjölmörgum vinnustöðum mínum. Var jafnvel að kasta vatni í þartilgert keramikílát með sjálflosandi búnaði ef ýtt er á aðeins einn hnapp. Þá flaug fyrrnefnd vísa um höfuð mitt. Hvers vegna er ráðgáta sem mér er skítsama um. En stöldrum aðeins við þessa vísu. Ef við erum soltin, já, ef við erum soltin. Við opnum á okkur skoltinn og syngjum þennan söng: Við viljum Skólajógúrt, Skólajógúrt, Skólajógúrt!!!
Við viljum Skólajógúrt gott fólk. Er þetta virkilega boðskapur sem við viljum innræta börnum okkar? Ef við viljum eitthvað, opnum þá kjaftinn og segjum ég vill, daddara, og enddurtökum í sífellu þann hinn sama hlut eða hvað það nú er. Það fer nú enginn að segja mér að hann vill að krakkaskrattinn sinn opni bara kjaftinn og heimti hitt og þetta. Hei, hann vill þetta, gefum honum það. Nei sko, stappa niður fótum og grenja, oh litla grey, fáðu hvað sem þú vilt.
Fyrir minn smekk verð ég að segja að auglýsendur hafa gengið skrefi of langt með vísu þessari. Almenn heimtufrekja og önnur þvíumlík hegðun er síður en svo ásættanleg. Það er jú hlutverk foreldra að kenna barninu hvernig takast skuli á við umheiminn. Við skulum nú láta auglýsendur segja börnum okkar hvernig skuli hegða sér þegar og ef þeim langar í eitthvað. Þessi leirburður sem umrædd vísa er, átti aldrei að fara út á öldur ljósvakans.
Dæmi um góða vísu í auglýsingu er auglýsingin um ostinn Gotta.

Hvað ert þú að gera Gotti minn?
Gott að þú ert duglegur að borða ostinn þinn.

Og svo man ég nú ekki meira, en prinsippið er það að vísan sú boðar börnum landsins allt annað en heimtufrekju.

Talandi um að láta markaðsöflin segja hvað manni líkar og hvað ekki. Á stöð tvö ganga nú í sífellu auglýsingar fyrir nýjan íslenskan grínþátt. Stelpurnar, ber sá nafnið. Miðað við alla þá kynningu sem þessi þáttaröð hefur fengið mætti halda að þarna færi einhver sá fyndnasti þáttur sem veröldin hefur nokkurn tímann augum litið. Hvert einasta mannsbarn bókstaflega verður að sjá þáttinn ellegar er ekki mikið eftir til að lifa fyrir. Þarna fer eitthvert besta leikaralið sem um getur og fyndnasti maður í heimi er að leikstýra.
Ég verð að segja að sumpart líður mér eins og ég sé eitthvað gallað eintak. Ég sem einstaklingur hef jú, val hvort ég horfi á og fylgist með þessari þáttaröð eður ei. Guð sé mér næstur, ég held ég ætli svei mér þá að leiða þessa þáttaröð hjá mér að miklum ef ekki allstórum hluta. Svei mér þá ég fæ samviskubit. Mér finnst ekki ein einasta manneskja áhorfileg, ef svo má segja, hvað þá kímileg. Þetta er eitt versta leikarllið sem ég gæti hugsað mér. Sá eini sem vantar er karlpíkan Auðun Blöndal (minnir mig á þýskukennarann Moniku Blöndal) og þættirnir væru fullkomnaðir í ömurleik sínum. Og leikstjórinn maður. Maður sem gerði með verstu áramótaskaupum og Svínasúpuna. Svínasúpan var jú svipað dæmi og Stelpurnar virðast eiga að vera, en hvað var það eina sem var skemmtilegt við Svínasúpuna? Hmmmm, voru það sketcharnir? Ömm nei. Voru það leikararnir? Öh, aftur nei. Hvað með leikstjórann, hann var jú margrómaður gríner. Öööööh, NEI! Svarið er að ég horfði stundum á þetta af tvemur ástæðum. 1. Jón Gnarr (sem er fyndinn þótt hann sé ekki áhugaverð manneskja) 2. Pétur Jóhann Sigfússon. Þessir menn eru bara svo náttúruega fyndnir að þeir bættu nánast upp fyrir snípsmettið á Audda Blö. Enn eitt er víst að hvaða þáttur sem inniheldur Auðun Blöndal og (elsk)Huga hans er ekki það sem ég kalla skemmtun. Nema jú þegar þeir meiðast líkamlega. Mikið.
Er ég þá ekki bara eitthvað gallaður? Ef ég get ekki látið neitt fyrirtæki á vegum 365 miðla segja mér hvað mér á að finnast skemmtilegt. Því þeir halda alltaf áfram að púkka upp á fífl eins og Auðun Blöndal og hana þarna ófyndnu og lélegu leikkonu sem var í Svínasúpunni og nú í Stelpunum. Ég man ekki hvað hún heitir en hún gekk undir nafninu sem þessi feita þarna í denn. Það eru hálfvitar sem hlusta á FM 95,7, Strákana og væntanlega Stelpurnar sem eru að gera þennan heim að verri stað. Hvað hefur orðið um fólk með sjálfstæðan vilja?

Það er alltaf sama sagan. Á einhverjum tímapunkti dagsins skýtur upp í skoti huga míns eitthvað efni til að blogga um. Nú, það sem af er degi vinnur maður baki brotnu með efnið á bak við eyrað. Alltaf hleður það utan á sig meira og meira efni. Loks þegar heim er komið, sest maður fyrir framan tölvuna? Nei. Best að fíra upp í imbanum og glápa smá. Smá verður dálítið og dálítið verður soldið og svo framvegis og framvegis. Uns allt í einu er klukkan hlaupin í fleiri fleiri tíma. Dauðþreyttur drattast maður inn í herbergi og bloggefnið kraumar. Kveikir maður á tölvunni? Nei. Kannski á morgun er alltaf hugsunin. En svo eins og þið hafið kannski tekið eftir þá verður aldrei neitt úr því. Svo þegar maður loksins sest niður til að blogga með margra daga efni í hausnum. Búmm. Allt farið. Svo ekki vera vanþakklát. Ég þurfti virkilega að pína mig til þess að rita þessa færslu samdægurs efninu og hefi ég nú þegar tapað miklum svefni. En það er allt í læ, því ég er frá og með deginum í dag orðinn official trucker. Það er að segja án þess að starfa við það samt.

Bíll dagsins

Nissan Skyline með R33 boddí. Bara af því að þetta er Ultimate Street Racing Machine fyrir FnF hálfvita. Getiði hvað ég frétti, að það er barasta til eitt stykki á klakanum. Ekki er ég þó klár á því hvort um GT-R sé að ræða en lýsingin bendir til þess. Þetta eru geðveikir bílar þrátt fyrir að hafa útlitið ekki með sér. Það sem meira er, hann ku víst falur.

Lag dagsins

What is truth – Johnny Cash
Hvað get ég sagt annað en að Jónsi heitinn Reiðufé var maður sem skildi lífsins leik. Og hann reyndi að miðla þekkingu sinni í gegnum Country tónlist.

Laugardagshugleiðing

2005-08-28T01:11:00.000Z

Af einhverri undarlegri ástæðu leiðist mér. Mér hundleiðist. Slík er staðan eftir að vér faðir minn reyndum að færa fjölskyldusetrið í Mosfellsbænum einu skrefi nær nútímasamfélaginu. Loftnet slíkt er örbylgju nemur leysti hefðbundna greiðu af hólmi og hviss bang, skyndilega er heimilið nær sjónvarpslaust. Slík er landfræðileg afstaða húss míns til bæjarfélagsins að standard stöðvar tvö örbylgju loftnet nær með engu móti almennilegu merki. Er myrkur landið gleypir um laugardags aftan fær maður einn loks nóg af ömurlegri sjónvarpsmóttöku sem og dagskrá og eftir mikinn þankagang fer han úr húsi brott. Slíkt er andrúmsloft kveldsins að til miðbæjar höfuðborgar er haldið að spóka gljáfægðan indíjána bíl af Jeep gerð. Þá er ekki átt við með palli. Það er fátt sem er jafn mikið rokk eins og rúnta á amerískri bifreið. Þó verð ég að segja að við viss tækifæri fellur Cherokee í skuggan af öðrum. Var svo í gærkveldi er Dodge Dakota var á undan á rúntinum.
Að elta afturljós óþekktrar bifreiðar í myrkrinu, meðan ljúfsára tóna í tækinu, með sex strokka línu í bakgrunni, er frábær tilfinning. Fær mann til að spekúlera um ýmislegt. T.d. Hægt er að skynja veröldina þannig að alheimurinn er ekkert annað en samansafn einkaheima einstaklinga. Hver sem er í bíl er í sínum eigin heimi. Fjarri hinni raunverulegu veröld ef svo má segja. Það er bara einhvern veginn, finnst mér, að ef það er gler á milli, þá er sitthvor heimurinn sín hvoru megin glersins. Maður er á rúntinum og þekkir engan. Allt í kringum mann eru óþekktir heimar. Svo er það einstaklings að bjóða öðrum inn í sinn heim. Sá sem undir stýri situr ræður lögum og lofum hverju sinni. Hann skapar andrúmsloftið. Svo er samt ekki með leigubíla. Í þau fáu skipti sem ég hefi komið inn í leigubifreið. Sem er einu sinni. Þá tók ég eftir því að leigubíll er sömu leiðis leiguveröld. Það er jú kúnninn sem skaðar andrúmsloftið og bílstjórinn verður gjössogvel að fylgja straumnum. Þetta er nú einu sinni bísness.
Þegar tveir heimar rekast saman. Það er eins og þegar maður lendir í léttum árekstri. Maður fær svona tilfinningu eins og maður sé að skíta í magann á sjálfum sér.

Mín óska-dauðastund er að drepast í bíl. Mín veröld eru bifreiðar og ég vil fara í bílslysi.

Það voru heldur betur tilþrifin á föstudagskveldið fyrir framan Húsgagnahöllina. Brennt gúmmí með tilheyrandi reykjarmekki er fram fór fyrsta íslenska driftkeppnin. Fannst mér frekar illa að skipulagi staðið hvað brautarstærð og legu varðar. Finnst mér þá virkilega hefði mátt keppa í eiginlegu drifti en ekki kleinuhringjagerð. Drift er jú það sem vér leikmenn köllum Slæd. Hvort sem er power eða handari. Einhverra hluta vegna var þetta sem minnst af drifti og meira svona freestyle mökk. Ekki misskilja mig. Mökk er svona tuttugu sinnum skemmtilegra að horfa á heldur en eitthvað drift. Þannig að fokkin´A.

Bill dagsins

Toyota Celica Liftback árgerð nítjánhundruðsjötíogsex. Ástæðan er sú að fyrsti bíllinn sem karl faðir minn keypti beint úr kassanum var af þessari gerð og ártali. Ekkert annað fylgdi sögunni þeirri.

Lag dagsins

Don´t take your guns to town – Johnny Cash
Lag með boðskap svo lítið sé sagt.

Recap

2005-08-16T19:40:00.000Z

Það er alltaf sama helvítis kjaftæðið með mann. Maður leggur bloggið alltaf til hliðar um svo langt skeið að himinn og jörð gætu hafa farist og helvíti risið úr hafi á milli færslna. But what the hey! Eins og flestir vita sendi ég Póstinn sína leið og vinn ég þar einungis ca. fjórar klst. einn dag vikunnar. Jamm, ég gerðist iðnaðarmaður á nýjan leik og kom út úr skápnum sem hómófóbi. Og er ég alls ekkert hræddur að lýsa yfir mínu áliti á kynvillingum og öðrum kynstofnum en íslendingum. Flest grín sem manna flýgur á milli er neðanbeltis og matmálstímum er eytt á hinni og þessari hamborgarabúllunni. Ég yfirgef heimili mitt snemma á morgni og kem seint heim aftur, drulluskítugur og þreyttur. Og eins og fyrr greindi frá spókar maður sig á amerískum jeppa með tilheyrandi lítilsvirðingu við aðra vegfarendur. Jamm, þetta er lífið.

Annars var ég að bösta rútuprófið í morgun og svona.

HÁLFVITI!!!!!!!!!!

MausTV er fokking asnalegt.

Ég var með viðtækið stillt á Bylgjuna áðan. Þar voru einhverjir útvarpsmenn að taka við hringingjum hustenda. Tilgangurinn var að taka púlsinn á kaffistofuumræðum í landinu. Spurt var einfaldlega: Hvað var talað um í kaffistofunni í dag? Fólk var að hringja inn og umræðurnar voru um hin ýmsustu þjóðarmál. S.s. launamismun kynjanna og R- listann. Mér datt í hug að hringja inn með algengustu umræðuna úr mötuneyti póstmanna. Hægðir og hjálpartæki ástarlífsins. Nota bene að það eru nánast einungis karlkyns starfsmenn sem taka þátt í umræðunni. Innhringjendurnir voru nánast bara af kvenkyninu.

Svo var B&L með einhverja afmælishátíð um daginn. Rás 2 var með beina útsendingu af staðnum. Þar var einhver kynningarfulltrúi að kynna sögu fyrirtækisins og bull. Hún sagði að fyrirtækið hafði verið stofnað af ríkinu á tímum þorskastríðsins. Við þurftum jú að flytja fiskinn okkar út og Sovétmenn voru til í að taka við honum. Svo lengi sem við tækjum við bifreiðum og landbúnaðarvélum frá þeim. En Sovétríkin sendu okkur aldrei nein landbúnaðartæki. Og því hefur fyrirtækið aldrei flutt inn landbúnaðartæki eins og nafnið bendir til. Þennan sama dag var ég á leið að austan og fyrir framan mig mætast tvær landbúnaðarvélar, Massey Ferguson og Land Rover. Ég held að B&L þurfi að endurskoða kynningarfulltrúa sína.

Það kemur einstaka sinnum fyrir að ég fletti í gegnum hið lítt ágæta Blaðið. Þar er alltaf stillt upp á sömu síðu og dagskrá sjónvarps bloggbútar frá ýmsu fólki. Ekkert endilega sjónvarpstengt en mikið þó. Ég vildi bara segja að ég sem athyglissjúkur einstaklingur vill fá vitnað í bloggið mitt í Blaðinu. Arrrrrggghhhhh!!!!!!

Í starfi mínu sem iðnaðarmaður hef ég nú steypt eitt og annað í gegnum tíðina. Á síðastliðnum mánuði hef ég steypt eitt stykki gólfplötu sem og eitt stykki hesthúsviðbót. Ég tók eftir ákveðnum hlut og í retróspekt fatta ég dálítið. Það er alltaf sama sagan með þessi steypufyrirtæki. Gaurinn á dælubílnum er nýskriðinn úr meiraprófinu, hoppar út, spennir á sig stjórnborðið og fírar í töffarablysi. Svo kemur steypbíll og undantekningarlaust er á ferðinni einhver andskotans eldgamall skarfur sem þykist vita allt betur en vér smiðirnir. Þetta er formúla sem klikkar ekki.

Bíll dagsins

Er af nýrri gerðinni, eða 2005 módel. Það er Cadillac CTS - V. Kvekjende sem skartar GM Z06 350 cid. small block undir húddinu. Pumpar sú vél einum 395 hrossum út í hjól. Þar að auki er hann ógessslega töff.

Lag dagsins

Þjóðvegur 66 – KK
Og með því óska ég Óskari góða ferð. Því hann heldur til Dallas á morgun og það mun hann víst keyra eitthvað svipað og gamla 66.

2005-07-30T12:40:00.000Z

Ég uppgötvaði nýjan fítus. SNILLD!!!!!!!

There is only one.....

2005-07-30T12:27:00.000Z

Erekki löngu kominn tími til að karlfíflið bloggi svolítið. Það er jú alltaf sama sagan með þessa bloggara að þeir blogga ekki rassgat. Og þegar þeir gera það þá er það ekkert nema sjálfsvorkun og aumingjaskapur. Hmmmm. Kannski samt ekki að þessu sinni. Já svolítið stórfenglegt hefur gerst í mínu lífi. Þeir sem lásu síðustu færslu kannast væntanlega við eina mína helstu ástæðu til þunglyndis, sem tengist bílum. Og nú eru líklega flestir búnir að átta sig á hvað atviki ég er að tala um því mikið var um skraf og ráðagerðir. Jú kallinn er farinn að lifa ameríska drauminn. Núna í þessum rituðu orðum stendur framan við heimili mitt Jeep Cherokee Laredo, árgerð 1991. Undir húddinu hýsi ég ein 185 hross sem hýrast í fjegurra lítra sprengihreyfli með háu útpútti. Þetta er sex gata lína og merkilegt nokk er kaninn ekki á því að gera líkt og japaninn og því er rokkurinn langs en ekki þvers. Að vísu tapast eitthvað af aflinu í gírkassann sem skiptir sér samkvæmt skipunum frá tölvu, og mitt hlutverk gagnvart skiptingu gíra felst í að smella í D.
Það merkilega við þessa jeppabifreið er að miðað við aldur lítur hann tussu vel út. Það er varla til nokkuð sem heitir tærður málmur (ryð) í boddíinu og hann er aðeins ekinn eina 118.000 km. Ekki er það svo verra að hann kom á glæsilegum krómfelgum frá American Racing og bíða mín glæný dekk hjá Hjólbarðahöllinni. 370 þús. krónur voru greiddar í plastík fyrir gripinn og ég ekkert sérstaklega að sjá eftir þeim.
Eftir ófarir með Dodge er manni ljóst að ekkert rennur gallalaust út úr verksmiðjum Chrysler. En meira að segja pabbi er nokk sáttur við Cherokee. Samt sem áður er Magnús nokkur búinn að leggja gríðarlega vinnu í gripinn eftir aðeins tveggja daga eign. Hann skartar því nú flúnkunýjum drullusokkum og nýrri vatnskassahosu. Auk þess sem gamli JVC geislinn minn er kominn í mælaborðið og blastar hann í gegnum Alpine hátalara sem ég keypti sérstaklega fyrir Rusty á sínum tíma. Fuckin´A.
Mikil lifandi ósköp er gaman að keyra þetta, jafnvel að ég sé búinn að komast að því að það þarf ekkert meira en þurrt malbik til að sveifla rassgatinu í beygjum, en ekki segja nokkrum manni frá. Þar að auki er maður þegar búinn að gera rósir með kaggann. Við Magnús fórum jú á rúntinn áðan. Á Laugaveginum þurfti einhver hommi á Golf að stoppa til að spjalla við félaga sinn sem beið færis framan við einn skemmtistaðinn. Að sjálfsögðu var ég þolinmóður og beið. En bara í jafn langan tíma og ég sjálfur myndi stoppa umferð á Laugaveginum á föstudagskveldi. Svo ég fór að leka nær rassi Golfs. Svo fór maður að þenja alla sex strokkana . Ekkert gerðist. Best að prófa að leggjast á flautuna. Félaginn reisir sig við og byrjar að gefa til kynna að hann sé að spjalla við vin sinn. Sallarólegur á ameríska jeppanum mínum held ég fullu augnsambandi, og hægt og rólega renni ég löngutöng út úr krepptum hnefa. Vinurinn er sko alls ekkert sáttur og vel hress með að færa málið á næsta level. Hann töltir að bílstjórahurð amerísku tussukerrunnar minnar og býst til inngöngu. Með glott á smetti flaffa ég rólega í burtu því félaginn gat ekki opnað hurðina. Það fyndnasta við það var að hurðin var ekki einu sinni læst.

Bíll dagsins

Nissan Pathfinder árgerð 2005. Ljótleikaverðlaun ársins og frænka mín er þegar búinn að panta eitt slíkt stykki sem hún fær afhent í næstu viku.

Lag dagsins

Cherokee - Europe

Ekki lesa þetta!

2005-07-14T23:21:00.000Z

Af hverju? Af hverju í andskotanum þarf ég að vera svona djöfulli vansæll og ömurlegur einstaklingur? Það á að heita að lífið brosi við mér og framtíðin björt. Ég er hérna á besta aldri, rétt skriðinn yfir tvítugt og á leið í háskóla, stefnan tekin á doktor fyrir þrjátíu. Hvað í fjandanum er þá að? Af hverju get ég ekki bara brosað og vingsað mig áfram í þessari nútímaveröld eins og heiladauður hálfviti sem maður sér í bíómyndum. Ef líf mitt væri allt eitt lítið “cut-scene” væri allt frábært og því væri fljótt lokið. En svo er víst ekki. Frá mínum bæjardyrum séð er ég peningalaus á tíma sem ég fitta engan veginn inní. Ég er í orðsins fyllstu merkingu langt á eftir minni samtíð. Ég vill helst lifa enn við það að framhaldsskólapróf þykir frekar merkilegur áfangi. Að maður geti sótt um vinnu án þess að vera krafinn fokking háskólagráðu til að bora í nefið í einhverju lúsera starfi sem maður á hvort eð er eftir að hata. Ég er einmitt að kúpla mig út úr þessu helvítis póstógeði til þess að fara að vinna hjá pabba. Stórt skref afturábak. Ástæðan er peningar auk þess sem ég er orðinn drulluþreyttur á að smella upp einhverri helvítis grímu til þess að geta höndlað vinnuna. Alltaf um leið og dyr Póstmiðstöðvarinnar opnast smelli ég á mig brosinu mínu og býð lífsþreyttum hálfvitum góðan daginn. Ekki samt misskilja mig. Megnið af fólkinu sem ég vinn með er frábært og gaman að vinna með því. En inn á milli er fólk sem maður vildi helst skera á háls og dansa við afsagað höfuð þeirra í blóðpolli. En einhverra hluta vegna þarf maður að láta alla halda að alt leiki í lyndi og lífið yndislegt. Það sem ég vildi helst gera er að bragða á haglabyssuhlaupi rétt áður en allt feidar út.
Þeir segja að hamingjan fáist ekki keypt fyrir allan peninginn í heiminum. Djöfulsins helvítis kjaftæði. Nútímasamfélag er svo gegndrepa af neyslu og græðgi að sönn hamingja er ca. 90% peningar. Í mínu tilfelli felst sú hamingja í stálboxi sem inniheldur sprengihreyfil og stendur á fjórum gúmmíhjólum. Hin tíu prósentin eru svo eitthvað sem maður ræður ekki við. Ástin. En hvað í andskotanum er hún svo sem ef engin eru 90 prósentin? Sem aftur á móti hverfa í sortan ef tíu prósentin eru ekki til staðar.
Oft áður hefur þunglyndi gripið mig svo harkalegt að litla von ég sá. En alltaf hefur góður bíltúr getað kætt mann aftur. En nú er bíllinn enginn. Bara þetta helvítis sægræna vítistól sem foreldrar mínir neyða mig til að verra á. Ef ég neita verður það strætó sem er enn verra. Hvers vegna í andskotanum þarf alltíeinu allt að beinast gegn mér til þess eins að draga alla þýðingu úr lífinu. Bensínið kostar mann sáluna og ef maður kemst yfir einhvern bíl, sem enginn séns er að gerist í mínu tilfelli þökk sé hálfvitunum sem gerðu þau mistök að ala mig í þennan fokking heim, hefur tíminn tekið sinn skerf af kraminu og allt á leið til fjandans. Aftur þökk sé foreldrunum, hef ég heldur ekki vott af kunnáttu til þess að halda slíkan bíl sem gæti verið ljósglæta í myrkri mínu, því Borgó var víst of ömurlegur skóli. Málið er að ég vill ekki milljónir á miljónir ofan. Ég vill bara einfalt líf þar sem ég hef mína bíla og mína fjölskyldu og vini. Enga fokking peninga, enga fokking vinnu. Bara keyra út í eitt.
Svo er það annað mál. Það sér fyrir endan á bensínbyrgðum heimsins. Ef allur heimurinn á að vera knúinn fyrir vetni og prumpi, skal ég drepa mig fyrstur manna. Það eru V8 bifreiðar sem mín útópíuveröld snýst um. Ég nenni ekki að vinna, ég nenni ekki að gera öðrum til geðs og ég nenni ekki að standa í námi. Ekki ef að ég veit að ekkert bíður mín á hinum endanum. Þegar ég loks klára þetta heimskulega nám í félagsfræði, þá er ekkert víst að ég fái einhverja vinnu sem ég get hatað. Hvernig í andskotanum á maður þá að fjármagna hamingju sína?
Ég vill fá aftur þá tíma þegar maður gat bara talað við einhverja kalla og málunum var reddað. Þegar maður gat barið mann og annan án þess að fá þessa helvítis hommatitti vælandi á eftir sér með lögfræðing á bakinu. Þegar hommahatur var ekki eitthvað sem maður þurfti að skammast sín fyrir og pólverjahyskið hélt sig heima. Þegar karlmenn voru karlmenn og konur voru konur, ekki öfugt eins og í dag. (Samt sem áður er ég fylgjandi jafnrétti en ekki yfirtöku kvenna) Þegar maður gat reykspólað burtu vikukaupið á einu kvöldi og ekki þurft að kvíða fyrir hinum ýmsu sköttum og gjöldum sem dynja á nútímasamfélaginu. Þá gat maður verið aumingi sem hljóp úr einni vinnu í aðra. Það er einmitt málið með mig. Mér leiðist ósköp fljótt. Ef enginn er V8 þá er það ekki þess virði. Og ef svo færi að V8 kæmi í myndina þori ég að veðja að leiði myndi fljótlega koma yfir.
Ekki bætir úr skák að eiga fjárhag sinn undir föður sínum kominn. Og faðirinn sá rakkar niður allt sem maður hefur gaman að, öll hobbí og þess háttar. Svo bara gjössovel gerðu eins og ég segi. Hafðu þau áhugamál sem ég segi, annars eiga áhugamál engan rétt á sér þú átt að vinna. Td. er ég ekki að vinna á kvöldin aðra hverja viku. Þá stakk pabbi upp á því að ég færi í fjórðu vinnuna. Sem nota bene er afgreiðslustörf við heiladauða heimska iðnaðarmenn í Húsasmiðjunni. Hvað ef ég nenni ekki að gera eitthvað með eða fyrir kallin. Nú, það er auðvelt svar: Ég afneita þér með öllu og þú endar heimilislaus á götunni.
Hvað í andskotanum á maður að gera? Djöfull vildi ég að öll veröldin myndi bara hoppa upp í rassgatið á sér og ég gæti sloppið úr þessu ömurlega lífi. Verst bara að maður er svo mikil gunga og bleyða að geta ekki talað við kvenfólk. Hvað þá tekið á vandamálum sínum.

Lag dagsins

Paint it black – Earth Crisis
Já gamli Rolling Stones slagarinn í aðeins öðru formatti.

Hvaða helvítis...?

2005-07-10T22:49:00.000Z

Frá örófi alda hafa laugardagar verið tileinkaðir sælgætisáti. Á seinni árum hefur margur kauphéðininn gripið tækifærið og verið með alls kyns gylliboð og kaupauka í gangi, beintengda nammideginum laugar. Ein verslun hér á landi býður upp á hvorki meira né minna en 50% afslátt af verði skrínukosts á laugardögum. Ég er að sjálfsögðu að tala um Hagkaup og hið furðulega ríki Nammiland þar sem regnboginn býr. ( ókei ég má bara til með að brjóta þetta upp með eitt atriði. Hvaða fávita datt í hug að smella ljósi fyrir ofan skjáinn á fartölvunni? Það er ekki eins og það komi einhver birta frá skjánum sjálfum svo maður sér býsna vel á lyklaborðið.) Þannig vildi til að laugardaginn síðasta, eða sem sagt í gær, var ástandið í Mosfellsbænum þannig að mikil nammiþurrð ríkti. Hvað er annað til ráða heldur en að skella sér í ferðalag til Nammilands Hagkaupa í Spönginni? Fríða systir bauð meira að segja fram þennan líka fína gula Yaris. Svo, hress og kát fórum við systkinin á fund sælgætissiins. Alla vega, það eina sem ég ætla að ná fram með þessu er það að ein nammitegundin var afkáralega vitlaust merkt. Svona litlir hringir úr hörðum lakkrís. Frekar gómsætir. Framleiðandinn kýs að kalla þetta hjólbarða og því er lögun þeirra alls ekki ósvipuð hjólbörðum. Meira að segja kanturinn er munstraður til að líkja sem best eftir einum slíkum. En hvernig merkja hálfvitarnir í Grafarvoginum þetta? Jú, sem tannhjól. Mæðras**ðarar.

Bíll dagsins

Býr yfir 4.266 rúmsentimetra slagrými í V8 vél með einföldum yfirliggjandi knastási (SOCH). Skilar vélin sú einum 510 hrossum út í hjól við um 6.000 snúninga per mínútu í gegnum 5 þrepa SJÁLFSKIPTINGU. Jú, akkúrat, rétt hjá þér! Þetta er einmitt 2001 módelið af Mercedes-Benz Stillen SMK. OOOOÓgessssslega töffff!

Lag dagsins

Just one thing – My morning jacket (hahahahaha já af plötunni It still moves)

Sneitt og skorið

2005-07-06T22:39:00.000Z

Löngum hafði ég vöngum velt um að þann 4. júlí árið 2005, yrði bloggað á enskri tungu. En eins og svo oft vill með mann sem mig, þá dettur alt í leti og þunglyndi og ekkert verður úr mikilfenglegustu áformum. Því hefur langur tími liðið milli færslna og ýmislegt gerst.

> Líkt og smár hluti íslensku þjóðarinnar var ég staddur í Egilshöll síðastliðið þriðjudagskveld. Fram fór tónlistar”hátíðin” Reykjavík Rocks, eða Reykjavík rokkar, eins og það myndi útleggjast á okkar ástkæra ylhýra. Þetta umrædda kvöld voru böndin Queens of the stone age og Foo fighters, stjörnur kvöldsins. Það var aftur á móti hljómsveitin Mínus sem hitaði upp og stóð sveitin sú svo sannarlega undir nafni. Mínus var jú einn stór mínus fyrir íslenska tónlistarmenningu, að mínu mati er Mínus ein ofmetnasta hljómsveit sem um getur. En burtséð frá ömurlegri byrjun á kveldinu slógu hinar tvær sveitirnar í gegn, einmitt með glæsilegu safni af Gibson Les Paul, bæði í bassa- og gítarformi. Joss Stone, forsprakki Queens of the stone age, átti nokkur frábær gítarsóló. Sóló sem ég hélt að hefðu dáið fyrir löngu síðan, eða þannig að einn úr bandinu spilar líkt og hann sé einn í heiminum og hafi allan þann tíma sem hann vill til þess að framkalla undursamleg hljóð úr Gibson.
Ekki voru Foo Fighters verri og hér má sjá glitta í Dave Grohl, einan á sviðinu að syngja lag til íslenska kvenfólksins. Stuðið var gríðarlegt og menn vel slakir á kantinum.

> Til er bifreið sú í þessum heimi hér er Magnús nokkur vill eigi bíl kalla. Öllu heldur tæki, og þá tæki sem er alltaf fyrir í umferðinni, öööh nokkurs konar fyrirtæki. Um er rætt Toyota Yaris, hina geysivinsælu tískubólu sem tröllríður íslensku vegakerfi. Það vill nú svo til að Fríða systir sólundaði fé sínu til kaupa á Toyota Yaris Sol 1,0. Fimm dyra gulsans af ´99 módelinu. Hlutskipti mitt í þessu máli er þannig að ég fékk það súra epli sem ég hefi þegar bitið í, að keyra nú um á hennar aldna Daihatsu harmleik (Charade). Stutt lýsing myndi hljóma svo að hann er ömurlegri en Rusty gamli, með 989 cc. slagrými, og einungis þrjár dyr. Þá skartar hann ógesslegum grænum lit og einni vel stórri beyglu. Ekkert er vökvastýrið og það eina skemmtilega við hræhatsu er einmitt vöðvastýrið og viðbragð þess. Sem og náttúrulega hversu stutt hjólhafið er.

> Í sveitinni fyrir austan fann ég hreiður sem vargur hafði á ráðist. Móðirin hafði fyrir stuttu yfirgefið það fyrir fullt og allt. Stutt frá fann ég egg úr hreiðri hinu sama, all heillegt nokk. Tók ég það með mér heim og hugðist gera tilraun með að unga því út. Öhmmmh. Viku gaf ég mér í verknaðinn og tókst eigi til á tilsettum tíma, en kemur það málinu nákvæmlega ekkert við. Á meðan á þessari viku stóð velti ég því fyrir mér hvernig ætli það sé að klekjast út úr eggi. Ég þori að veðja að það sé ábyggilega geðveikt þægileg tilfinning að rétta úr sér eftir að hafa legið í fósturstellingu inn í eggi sem rétt passar utan um þig. Ætli fuglar eigi einhverjar minningar frá þeim tíma er þeir voru fastir í egginu? Kannske bara svipað eins og með mannfólkið í móðurlífi. Djöfull væri samt geðveikt að muna eftir því hvernig það var að fæðast. Myndi maður gera það aftur ef það stæði til boða? Og þá í þeirri stærð sem maður er núna, náttúrulega með fullt minni eftirá.

> Ég datt í eitthvað helvítis þunglyndi á sunnudaginn sökum bíllleysis og þess háttar. Ákvað því að létta á mér með einum léttum sunnudagsbíltúr á Harmleiknum. Áður en ég vissi af lá Reykjanesbrautin fyrir framan húddið og Hafnarfjörður varð smærri og smærri í baksýnisspeglinum. Það er yndislegt að hreinsa hugann á opnum þjóðvegi með Creedance Clearwater á fóninum, þrátt fyrir að bifreiðin sé Hræhatsu. Hversu ömurlegt er það samt, að á 90 km hraða á klst, er maður kominn í fimmta, og bíllinn er á rúmlega þrjú þúsund snúningum per mínútu. Þetta er Charade í hnotskurn (eða jafnvel eggi). Og viti menn, nálin á hitamælinum sígur hægt og hægt inn á hættusvæði. Til þess að komast vandkvæðalaust í póstnúmer 230, þurfti ég að skrúfa hitann í botn, miðstöðina blása á fullu og að lokum að opna gluggann svo ég myndi ekki soðna. Hvaða heilvita manneskja sættir sig við svona bifreið? Ekki gerði Fríða systir það og fjandakornið ekki ég heldur. Ekki misskilja mig, ég er gríðarlega þakklátur fyrir að geta reddað mér svona. En stundum hugsar maður að kannski væri strætó betri.
Á heimleiðinni varð mér hugsað til Nóa heitins, hann bar mig einmitt þessa sömu leið á dimmum tímum skólatengds þunglyndis. Ákvað ég því að minnast hans á viðeigandi hátt. Ást með Ragnheiði Gröndal og Nothing man með Pearl Jam fóru á fóninn, ásamt November rain með Guns´n´roses. Djöfull elska ég að komast í svona fílíng að keyra á þjóðveginum þegar sól er lágt á lofti og himinn fagurbleikur. Bara ég einn á veginum með góða tónlist, frekar sáttur með tilveruna, áhyggjulaus, að minnast fallins félaga. “Just drifting into the sunset.”

> Ef ég mætti syngja fyrir ykkur
“ Close your eyes,
Give me your hand, darling.
Do you feel my heart beating,
Do you feel the same or am I only dreaming...”
Eternal Flame – Bangles

> Ég vildi að ég væri á ný átta ára árið 1992. (Ég er aldamótabarn)

Bíll dagsins

Chevrolet Malibu árgerð 1979. Summi frændi minn átti svoleiðis þegar ég var átta ára. Sá var með chevy 350 cid. small block, blár með víniltopp. Nema að mig misminni og hann hafi verið búinn að fá sér þann rauða sem var að öllu leyti eins nema rauður með rauðu plussi. Við pabbi keyrðum hann eitt sinn á Kirkjubæjarklaustur. Honum munaði ekki um að beygja nálina á hraðamælinum á stopparanum við 240 km/klst. Góðir tímar.

Lag dagsins

I will sing you songs – My morning jacket
My morning jacket er hljómsveitin sem hitaði upp fyrir Foo Fighters þegar þeir komu hingað síðast. Þetta frábæra band er svo fokkin brilljant að það hálfa væri snilld. Fyrsta plata þeirra, It still moves, er í miklu uppáhaldi hjá mér þessa dagana. Ef einhver ætlar að leggjast í sólseturs rúnta um þjóðveginn, mæli ég eindregið með að hafa þessa plötu undir geislanum. Angurværðin hefur ótrúleg áhrif á mann og maður kemst á dásamlegan stað sem hvergi er til nema inn í manni sjálfum. Þetta lag er meistaraverk sem telur á tíundu mínútu í flutningi. Orð fá ekki lýst þessu eðal bandi. Ég viðurkenni samt að eflaust eru fleiri stúlkur sem fíla þetta heldur en drengir. En ég er bara svo djöfull skrítinn.
Ég man einmitt þegar drengirnir gengu á svið í Laugardakshöll. Allir síðhærðir mjög og skeggjaðir að sama skapi, svo ZZ top skaut upp í huganum. Ósjálfrátt bjó maður sig undir eitthvað geðveikt þungarokk. En sjitt maður, Söngvari sveitarinnar er með þvílíka englarödd, þýða og ljúfa. Ef ég tryði á engla og allt það gæti ég trúað að My morning jacket væri hljómsveit eingöngu skipuð englum. Tónlist þeirra er gjörsamlega guðdómleg.

F1 = Frat 1

2005-06-20T21:56:00.000Z

Það kemur kannski ekki mörgum á óvart, ef þá nokkrum, að í gær fór fram formúlu 1 keppni í henni Ameríku. En áður en ég segi hvað það kemur þessari færslu við verð ég fyrst aðeins að fara í gegnum minn status innan F1 heimsins. Allt frá því að ég kynntist F1 fyrst í gegnum gervihnattadisk vinar míns, þá mjög ungur að árum, hef ég haldið með Michael Schumacher. Ég hafði einstaklega gaman að því hvernig hann vann sig upp úr alls konar aðstæðum og þá sérstaklega hversu góður bílstjóri hann var og er í rigningu. Ég fylgdi kappanum þegar hann fór frá Benetton yfir til Ferrari og síðan hef ég talist til hinna fjölmennu Ferrari-manna. Sportbíllinn Ferrari Testarossa átti stóran þátt í þeim áhuga, en hann var lengi vel minn uppáhaldsbíll og á enn sérstakan sess í mínum huga, sérstaklega þar sem fyrsta Testarossa-n kom á markað á því herrans ári 1984, fæðingarári mínu. Ég hafði stórgaman að fylgjast með mínum mönnum hjá Ferrari allt fram að síðasta tímabili. En eins og allir vita fóru nánast allar keppnir á sama veg með Ferrari menn í fararbroddi. Í fyrstu var ég að sjálfsögðu hörkuánægður með mitt lið, en þegar draga fór á tímabilið varð ég einn af þeim sem sagði Ferrari eiga að gefa öðrum séns. Samt sem áður var ég alls ekki á því að yfirgefa mitt lið þrátt fyrir að ígrunda það all nokk. Mér var svo létt þegar núverandi tímabil hófst með lélegu gengi Ferrari, því satt að segja finnst mér ekkert gaman að halda með einhverjum sem vinnur alltaf. Þannig að aðdáun mín á Ferrari óx enn á ný.
En hvernig tengist þetta keppni helgarinnar? Jú, nefninlega þannig að nú er stuðningur minn við Scuderia Ferrari, ei meir. Jafnframt er afstaða mín til F1 mótaraðarinnar mun verri en áður. Sú var tíðin að ég fagnaði hertum reglum til öryggis- og jafnaðarauka, en nú fyrirlýt ég þær.
Þannig er mál með vexti að á laugadeginum sprakk afturdekk hjá Ralf Schumacher sem olli því að hann keyrði útaf með þeim afleiðingum að hann meiddist og gat ekki tekið þátt í keppninni sjálfri. Ástæða slyssins var rannsökuð og kom í ljós að Michelin hafði gert mistök í samsetningu dekkjanna og því fór sem fór. Því miður var þetta ekki bara tilfellið með dekk BMW Williams liðsins, heldur alla framleiðslu Michelin fyrir þessa einu keppni. Fyrir þá sem ekki vita eru tíu lið sem taka þátt í F1. Þar af eru sjö lið sem keyra á Michelin dekkjum en einungis þrjú lið nota Bridgestone barða. Þar sem hvert lið hefur tvo bíla í keppni er hættan sú að 14 keppnisbílar séu á gölluðum dekkjum. Franski dekkjaframleiðandinn Michelin, sá ekki annan kost en að fljúga með ný dekk frá ríki Franka til að redda málunum. En herra Ecclestone (eigandi F1) sáttur með það? Sérdeilis ekki! Samkvæmt nýjum reglum fyrir þetta tímabil, má hver bíll hafa aðeins einn dekkjagang alla kepnishelgina. Inn í því eru æfingar, tvær tímatökur og svo 300 km akstur í keppninni sjálfri. Fyrir fólksbíl væri þetta ekkert vandamál, en á F1 keppnistæki er það annað mál. Þegar hiti á dekkjum er orðinn jafnmikil og raun ber vitni í venjulegum F1 akstri, er þetta þó nokkuð vandamál að halda dekkjunum í lagi. Reglurnar segja líka að leyfilegt er að skipta um dekk ef það springur eða skemmist á einhvern hátt. Ecclestone fundaði með Michelin liðunum sjö í heila 24 klst. og var niðurstaðan sú að dekkin væru EKKI SKEMMD, og því væri ekki leyfilegt að skipta um þau. Þetta væru reglurnar og ekki orð um það meir.
Þegar að ráslínu var komið, voru öll lið mætt til leiks, BMW Williams meira að segja með varamann í stað Ralfs Schumachers. Upphitunarhringur var tekinn samkvæmt venju en honum lauk ekki samkvæmt venju. Á meðan á honum stóð fengum við sjónvarpsáhorfendur að heyra David Coulthard tilkynna að hann vildi keppa. Vitandi það að Michelin liðin sjö höfðu hótað að keppa ekki, fylltist ég spennu. Hvað skyldu þau gera? Raunin varð svo að Bridgestone liðin þrjú, Ferrari, Jordan og Minardi, stilltu sér upp á pólum sínum en Michelin liðin fóru beint heim í bílskúr. Ekkert lið var til í að hætta lífi og limum ökumanna sinna fyrir eina keppni. Það er nákvæmlega það sem ég var að vonast til að þau gerðu, þessa afstaða var sú eina rétta að mínu mati. Ekki veit hvernig Jordan liðið kom að þessu máli en Ferrari liðið ákvað að keppa vegna þess að þeir hugsuðu bara um sjálfa sig. Það var hins vegar augljóst að báðir Ferrari ökumennirnir, M. Schumacher og Barrichello, voru alls ekki sáttir við þá ákvörðun og virtust ekki ýkja hrifnir af liðstjóra sínum. Minardi liðið var hins vegar ekkert á því að keppa ef raunin yrði sem varð. En sökum þess að Jordan liðið ákvað að keppa ákvað Minardi að keppa líka. Liðstjóri Minardi sýndi álit sitt á keppninni í beinni útsendingu líkt og Rómarkeisari til forna, með einni bendingu þumals. Niður á við.
Keppnin sjálf var ömurleg og óspennandi á allan hátt. Michael Schumacher var fyrstur, Barrichello annar og svo “What´shisface” Jordan ökumaður í þriðja. Engin fagnaðarlæti nema hvað að Jordan gaurinn var hinn kátasti og var eins og hálfviti, enda bauluðu áhorfendur þegar hann skvetti kampavíni. Schumacher brosti ekki einu sinni út í annað og þegar afhending bikara var lokið strunsuðu hann og liðsfélagar hans burt af verðlaunapallinum. Jordan gaurinn var einn eftir að fagna gjörsamlega merkingarlausum sigri. Að vísu varð hann fyrsti Portúgalinn til að komast á pall í F1. Jafnframt sem Jordan er ekkert oft á verðlaunapalli. Skiljanlegt þannig en það er ekkert íþróttamannslegt við að græða á þennan hátt.
Ástæðan fyrir því að ég hefi snúið baki mínu við Ferrari liðið er sú að þeir hafi ákveðið að keppa í stað þess að sýna hinum liðunum stuðning og sitja hjá líkt og Michelin liðin. Minardi hefði líklega líka dregið sig inn í skúr ef Ferrari hefði gert það. Mjög líklega hefði Jordan líka gert það. Þetta er jú bróðir Michael Schumacher sem slasaðist af völdum dekkjagallans. M. Schumacher hefði í það minnsta átt að neita að taka þátt í keppninni til að mótmæla ákvörðun FIA.
Satt að segja hef ég komist að því að stefna FIA til þess að “auka” öryggi ökumanna í F1, með minni hámarkshraða, vera argasta kjaftæði. Hvernig ná þeir niður hraðanum? Einmitt með því að gera bíla óörugga fyrir allan þennan hraða sem bílarnir ná. En þannig er það bara með allan kappakstur að menn eru ekkert að fara að hægja á sér eins og einhver fífl. Og svo þetta að banna liðunum að skipta um dekk. Ef það má skipta um sprungin dekk eða þau sem skemmast í keppni eða á æfingu. Má þá ekki skipta um dekk sem gætu mögulega verið skemmd þannig að þau þola ekki að vera keyrð á þeim hraða sem til þarf? Þessi niðurstaða FIA er algerlega til skammar og marks um ósamstarfsvilja FIA með liðunum. Þá kom upp sú spurning hvort liðin hefðu nokkuð rétt til þess að byrja ekki einu sinni keppnina, að þetta væri brot á samningum og annað þvíumlíkt. Ég segi nú bara að þegar mannslíf eru í húfi, þá ætti FIA frekar að leyfa dekkjaskipti, annars er aðgerðir liðanna ekkert nema réttlát. Það er FIA sem ætti að hugsa sinn gang, ekki bara gagnvart öryggi liðanna heldur líka hvað þetta atvik getur hafa gert F1 mótaröðinni meðal áhangenda hennar. Svo ekki sé talað um að þetta gerðist í USA. Landi þar sem þessi íþrótt er tiltölulega ung og alls ekki svo vinsæl. Auk þess sem ég tel að þetta eigi eftir að hafa víðtækari áhrif. Svo töluðu lýsendur sjónvarpsins um að styrktaraðilar Michelin liðanna, gætu mögulega kært þau fyrir að koma auglýsingum sínum ekki á framfæri. Ef það gerist sýnir það hversu lítið styrktaraðilarnir skeyta um öryggi ökumannanna. Það eitt og sér gæti haft áhrif á afkomu þeirra.
Það er dálítið síðan að liðin innan F1 fóru að ræða sín á milli að stofna nýja mótaröð og hætta í F1. Öll nema Ferrari sem stendur með Bernie Ecclestone og FIA. Nú er ég eiginlega farinn að vonast til að ný mótaröð verði að veruleika. Þá verðu formúlan líkari því sem hún var og vonandi aftur spennandi. Formúla 1 á að vera tækni-kappakstur en ekki einhver helvítis meðaljóna akstur þar sem allir bílar eru eins. Það eru til aðrar mótaraðir fyrir svoleiðis rugl. FIA, Bernie Ecclestone og Ferrari eru nú komin á svartan lista hjá mér. Reyndar er svolítið síðan Ecclestone og FIA komust þangað, en ég bjóst fyrr við köldum degi í helvíti áður en Ferrari kæmist þangað. Það er nákvæmlega ekkert gaman að þessu lengur.

Gamlar fréttir

Hver man ekki eftir veseninu með Dodge? Nú er nýtt komið upp í stöðunni. Eftir mikið flakk milli verkstæða endaði hann eina ferðina enn hjá IB á Selfossi. Þegar hann vkemur úr endurræsingu og stillingu hjá Vélasölunni fer hann beint á sölu. Karl faðir minn og Ingimar sjálfur hjá IB, hafa ræst mikið við í síma. Sölumaðurinn Ingimar sáði fræi í mjög frjóan jarðveg. Og grínlaust held ég, mér til mikillar gleði, að ég sé farinn að sjá græna sprota spretta upp úr moldinni. Ég er ábyggilega að “jinxa” þetta með að segja frá þessu, en ef allt fer vel mun faðir minn fljótlega falla inn í fjöldan. Ég er að tala um að pápi minn er alvarlega farinn að spá í splunkunýjum Ford með 325 hö. 6,0 lítra V8 turbo dísel powerstroke. Svo mikið að við fórum í gær og ræddum liti og innréttingar sem boðið er upp á í nýjum F-350 Lariat bifreiðum.

Bíll dagsins

Er ekkert tengdur F1 en ber hann nafnið Ascari KZ1-R.
Ekkert alltof óspennandi með rokk sem kemur úr smiðju Bayersche Motor Werke Gmbh. Hann er það sem kaninn kallar “juiced up” BMW M5 mótor. Því venjulegur M5 er að skila 400 stóðhrossum út í hjól en þessi fer með ein 520 kvikindi. Alls ekki leiðinlegt það.

Lag dagsins

Bara út af nafninu
Four wheel drive – Bachman Turner Overdrive

Hrólfur kveður að sinni gott fólk, Keep on truckin´

Undir Dalanna sól...

2005-06-13T10:29:00.000Z

Eftir veginum kemur maður,
gangandi hundi með.
Reykhólar eru staður,
sem hann hefur mætur á.

Jáh, Reykhólar eru svei mér staður. Höfuðstaður Reykhólasveitar meira að segja. Og það besta við þá er sú staðreynd að ég á rætur mínar að rekja til bæjarins Hlíðar í Reykhólasveit. Af hverju í andskotanum er ég að minnast á þetta? Kannski bara af því að um seinni part síðastliðins föstudags lá leið mín til Reykhóla. Ættarmót var ástæða og ættarmót var haldið. Ég ætla alls ekki að halda því fram að mér hafi fundist leiðinlegt en ég skemmti mér heldur ekkert konunglega. Strax á föstudagskveldi hitti ég mann að nafni Matti skratti. Skemmtilegt nokk er þessi maður nýlega hættur á Póstinum eftir þrjú misgóð ár. Kemur ekki bara í ljós að ef ég náði þessu rétt þá voru Hrólfur afi minn heitinn, og langafi Matta skratta bræður. Svo restin af kvöldinu fór í að hlægja að því að við unnum hlið við hlið í þrjú ár án þess að vita þetta. En talandi um föstudagskvöldið. Djöfuls rugl eru þessi fellihýsi. Að vísu ekkert vesen að snúa sveif í gríð og erg, en þess má til gamans geta að það tók mig og mína nánustu aðeins einn þriðja af þeim tíma sem tók Boga frænda að reisa fellihýsi, að reisa tjaldvagninn og tjalda litlu A-tjaldi. Að sjálfsögðu neitaði útivistarmaðurinn ég að sofa í öðru en tjaldi og var ánægður með sjálfan mig þangað til mikill smellur heyrðist í bakinu á mér og ég lyppaðist niður í svefnpokann. Mjög gaman að vera að drepast í bakinu allt ættarmótið. Niðurstaðan er sú að eina vitið er húsbíll. Sérstaklega ef maður er á leiðinni að verða fátækur háskólanámsmaður. Við erum þá að tala um mjög eyðslugrannan díselbíl sem er kostar helmingi minna að reka en venjulegan fólksbíl. Auðvitað er hann notaður sem hversdagsbíll, og þegar maður fær gott hlé í skólanum er alltaf frábært að geta hlamsað sér aftan í bílinn og gripið kaldan svaladrykk úr kælinum og jafnvel steikt sér hamborgara eða tvo. Eða kannski að fara bara alla leið í fátækum námsmanni og malla makkarónur og ost, svo ekki sé talað um að leggja sig í ró og næði. Þá er reyndar kannski komin uppsú staða að maður er í hættu að missa af tímum.

En aftur að ættarmótinu. Ég hef aldrei lent í jafn pínlegri aðstöðu eins og að vera inni í pínkulitlum sveitaíþróttasal með fullt af þunnu frændfólki. Og svo eru svona tvær eða þrjár hressar skipulagsfrænkur að reyna að stjórna hópsöng með ömurlegum ættarmótstexta. Ég hló svo mikið að ég gat ekki einu sinni staðið upp til að sýnast vilja vera með. Eftir misheppnaðan hópsöng var skipt í lið í ratleik og þá hvarf ég í þriggja tíma göngutúr og vildi svo skemmtilega til að ég birtist aftur um leið og ratleikurinn kláraðist. Þá komst ég að því að karl faðir minn hafði ekki verið á þeim buxunum að labba um alla Reykhóla í einhverri halarófu, svo hann hafði trillað með allt liðið sitt í Hrælúx. Af var ráðið að slíkt væri argasta svindl en enginn hafði nennu til að gera eitthvað í því annað en að væla svo fyrsta sæti heæd ég að hafi farið til pabba og hans liðsfélaga. Annars var þetta bara keppni um vandræðalegasta skemmtiatriðið á kvöldvökunni sem var, jah, frekar óspennandi. Eftir sameiginlegt grill þar sem ég blandaði geði við engan nema Matta skratta, dró ég mig til hlés inn í tjald, tók mér Andrés í hönd og dottaði lítið eitt út frá ljúfri músik undan geislanum. Þar til einhver hávær frænka gall nafn mitt útum opinn glugga og fylgdi eftir að ég væri sá eini sem ekki væri mættur til kvöldöku. Gekk ég þá frá pjönkum mínum og mætti stúrinn inn í minnsta íþróttasal landsins. Kvöldvakan minnti mig einna helst á foreldrakvöld á leikskóla og ég var sá eini sem átti engan krakka og var geldur ofan á allt annað. Ég lét mig hverfa snemma þaðan og tók mér fyrir hendur einnar og hálfrar klukkustundar gang út í þörungaverksmiðju Reykhólasveitar. Foreldrar mínir keyrðu þangað til mín og sögðu mér að allt væri að detta í fyllerí og læti líkt og kvöldið aftur svo ég fór með þeim upp á tjaldstæði og gekk til náða. Sunnudagur: ekki sagt bless við neinn, hypjað sig austur fyrir Selfoss í hestavitleysu.

Lokastaðan er þannig. Það er alltaf jafn gaman að fara á ættarmót hjá Hlíðarættinni, sem ég tilheyri í beinan karllegg. Bestu stundirnar eru fysrta kvöldið þegar allir eru að mæta og maður hittir marga hverja í fyrsta skipti í langan tíma. Þá er besta stemningin. Þegar dagskráin hefst er svo yfirleitt leiðinlegast. Svo þegar hlé er á dagskránni er oft farið eitthvað um sveitina með einhverju frændfólkinu og þá fjúka nú sögurnar og fróðleikur um forna tíma. Fylleríið á kvöldin er svo oftar en ekki með skemmtilegri uppákomum, nema núna því aldrei fyrr hef ég þekkt jafn fáa á ættarmóti. Þá gerast nú skandalarnir. Ég man þegar fyrsta niðjamót Hlíðarættar var haldið. Árið 1995, á Reykhólum líka. Þá uppgötvaði maður nýjar hliðar á áður óþekktu frænfólki. S.s. Margrét Frímannsdóttir þingkona, blindfull upp við húsvegg að spjalla um lífið og veginn í léttum söngstíl. Þá mætti líka sjónvarpskonan sívinsæla af Skjá Einum, Sirrý. Hún er gift inn í Hlíðarættina sem betur fer því hún var heldur betur furðulegt kerti, KR-ingur. Hvað heitir karlinn hennar, frændi minn, aftur? Eitthvað Franklin, en það skiptir svo sem ekki máli. Enginn þessa spóaleggja mætti að þessu sinni. Eina “celebrity-ið” var maður að nafni Erlingur Jónsson. Furðulegur fýr sem vinnur fyrir norsku listaakademíuna. Það ætti nú að segja sitt um útlit hans og hegðun. Hann kom þarna og sagaði á fiðluna sína og fór með nokkur vel valin kvæði eftir hinn og þennan um dalasýsluna og nærsveitir. Helvíti skemmtilegur kall. Já, ég sé allavega ekki eftir því að hafa farið því það var meira skemmtilegt en leiðinlegt. Og þannig á lífið jú, einmitt að vera.

Bíll dagsins

Volvo 164 árgerð 1968
Ógesssslega nettur kaggi sem ég væri vel til í að eiga. Sá eina þrjá í bílakirkjugarðinum við Grund í Reykhólasveit.

Lag dagsins

Summer of ´69 – Brian Adams af Mtv unplugged

“...but when I look back now, that summer seemed to last forever, and if I had the choice, Yeah I´d always wanna be there, those were the best days of my life...”

Og skálum í engiferöli fyrir nostalgíunni

Iron Maiden

2005-06-08T21:58:00.000Z

Það er ekki hægt að fara á járnfrúartónleika og segja ekki frá því. Og hvað gerðum við Maggi í gærkveldi? Jah, ætli við höfum ekki bara brugðið okkur á tónleika með Iron Maiden. Ég gæti orðað það þannig að nú viti ég hvernig sardínum myndi líða ef þeim væri troðið lifandi í dós og svo myndi 18 tonn trukkur keyra yfir dósina. Það var svo ógessslega stappað að fólk átti í alvarlegum vandræðum með að anda. Ég er að sjálfsögðu að tala um stemmninguna upp við sviðið, þar sem Hrólfurinn var auðvitað staddur.
Gæslu fíflin voru í óðaönn við að draga burt andlaust fólk sem þoldi ekki meir. Ekki ég, hugsaði hinn ungi Hrólfur með sér. Ég mun ekki þurfa að verða dreginn í burtu. En viti menn, þegar kom að Run to the hills söng pungurinn með og uppgötvaði að mun meira súrefni fór í söng en að halda honum á fótum. Ekki gaf Hrólfur sig, og þegar Numer of the beast rann sitt skeið hafði söngurinn tekið sinn toll og varð pilturinn að kalla á gæslufífl til hjálpar og flýja á vit Rauða kross Íslands. Þar fékk Hrólfur kalda gusu og hresstist fljótt til að njóta tónleikana úr eilítið meiri fjarðlægð. En djöfull var ógessssssslega gaman. Og get ég nú dáið semi-hamingjusamur því draumurinn um Maiden á klakanum hefur loksins ræst. Hell yeah.

Bíll dagsins

Ford F-350
Aldrei þessu vant er ég ekki að tala almennt um F-350 heldur akkúrat þennan geðsjúkling sem er bíll dagsins að þessu sinni.

Lag dagsins

Baby got back – Nevolution
Lag sem kemur uprunalega frá rapparanum Sir Mix-A-Lot en Nevolution, bandið sem hitaði upp fyrir Maiden, tók þetta listavel í gærkveldi. Skemmtilegt nokk af harðkjarnasveit á metal tónleikum. Annars var Nevolution ekki upp á marga fiska og spiluðu þeir bara tvö góð lög. Merkilegt nokk þá voru það einmitt öll cover lögin sem þeir spiluðu. Hitt var Metallica lag sem ég man bara ekki hvað heitir.

ÞAÐ ER MAIDEN DAGUR Í DAG

2005-06-07T08:15:00.000Z

Arbeitsplatz

2005-06-04T18:59:00.000Z

Það hefur mér alltaf fundist best frá því að bloggferill minn hófst, að pikka inn nokkur vel valin orð í wordskjal eftir að húma tekur. Því miður er það sjaldan sem ég leyfi mér að reika um huga minn á blað að næturlagi, en þökk sé Magnúsi að svo leyfist nú. Jább, kjaallinn var að djamma. Á mínum djamm-mælikvarða má segja að ég hafi djammað af mér rassgatið. Á máli leikmanns myndi þetta kannski útleggjast sem stuttur rúntur um miðbæinn í ljósaskiptunum. En staðreyndin er víst sú að ég bregð mér ekki oft af bæ og er það nóg upplyfting að kíkja bara annars lagið á rúntinn. Það stendur meira að segja til að athuga endurtekningu á uppátækinu nú í kvöld, ha hmmmm.

Svo merkilegt sem það er þá eyðir vinnandi maður gífurlegum tíma í vinnunni. Og eitt sinn, fyrir einhverjum árum síðan, var ég staddur í vinnu minni þegar vitur maður mælir svo: “Gat is a hole” Fullyrðing sem er sönn að vissu leyti ef maður segir svo og heldur fram að gat sé hola. En gat er bara ekkert endilega hola. Hola hefur jú botn en gat er í gegn. Nema ef einungis er rætt um gat á yfirborði jarðar, sem gæti þá tekið á sig mynd holu. En er það það sem átt er við með fullyrðingunni “Gat is a hole”? Nefninlega ekki. Málið er kannski frekar ef öll fullyrðingin er borin upp á ensku án breytingu á framburði, verður hún: “God is a hole” Þar með er kominn botn í málið og jafnvel hægt að bæta við fullyrðinguna: “Therefor the holy bible” Er þá biblían götótt?

Annað sem ég hef spáð í á síðustu dögum. Á vinnustað mínum er kynjaskipt salernisaðstaða. Á þremur stöðum í húsnæðinu er hægt að ganga örna sinna, á tveim þeirra er það algerlega tilgangslaust að hafa kynjaskiptingu þar sem aðeins ein hurð skilur að klósett skál og almennt vinnuumhverfi. Í stað þess að merkja hurðirnar með litlum dreng og lítilli stúlku að míga, væri öllu nær að vera með einfalt WC. Alla vega, þá spái ég aldrei í karla- og kvennaklósett merkingum þegar kemur að kalli náttúrunnar. “A man´s gotta do what a man´s gotta do”. Þá kemst maður ekki hjá því að taka eftir furðulegum hlutum. Karlaklósett inniheldur: 1x klósett, 1x vaskur, 1x ruslatunna og tilheyrandi þurrkur og pappír svo og sápa. Flísalagt í hólf og gólf. Allt frekar snyrtilegt og síður en svo slæm lykt. Kvennaklósett inniheldur allt sama og karlaklósettið nema að flísarnar eru sumar brotnar og jafnvel að einhverjar vanti, og oftar en ekki er búið að vandalísa klósettið lítið eitt. Á veggjunum hanga áminningar um að sturta niður, henda þurrkum í ruslið og loka hurðinni á eftir sér. Í klósettinu er oftar en ekki skítarákir eftir mislinar hægðir og lyktin innn er blanda af skítalykt og gervilegum blómailmi. Þarna er líka sprautubrúsi með ilmefni og á veggnum hangir eitthvað sem lýtur út fyrir að vera einhvers konar atmospírufilter. Sem ég prófaði að lyfta úr boxinu í dag, og svampurinn var vel dökkleitur af ógeði. Það er ekkert einasta ilmdrasl á karlaklósettunum og lyktin er miklu betri. Hvað kemur til?

En nú er lífið gott maður. Orðinn alltof seinn að sækja um inngöngu í háskólann, Maiden næstkomandi þriðjudag og svo Foo Fighters og Queens of the stone age tónleikar 5. júlí. Og hey, minns er bara kominn með leigubílaprófið í vasann.

Bíll dagsins

Chevy Nova
Axel Foley var á svona.

Lag dagsins

Fast as a shark - Accept

Nafli alheimsins? Ég?

2005-05-21T17:58:00.000Z

Ég var að leiða hugann að síðustu færslu minni, þegar ég talaði um að heimurinn hafi hallað til hægri. Í beinu framhaldi af því fór ég að spá í þeirri staðreynd að heimurinn hallaðist til hægri. Hvað ef ég myndi snúa mér í, segjum 180°? Það liggur beint við að þá myndi heimurinn halla mér til vinstri handar. Og ef það væri 90° of eða van, þá myndi veröldin að sama skapi halla ýmis fram eða aftur. En neeeeeeeeeei, svo var ekki. Heimurinn hallaði til hægri hvernig sem afstaða mín til norðurs var. Því hef ég komist að þeirri niðurstöðu að annaðhvort er ég nafli alheimsins og möndulhalli jarðar eltir mig, eða þá að í stutta stund eftir að ég vaknaði hafi hægri fótur minn styst sem munar því að jafnvægisskyn mitt höndli það. Sjálfur vill ég meina það að fyrri skýring sé sú eina rétta. En hins vegar er það staðreynd að andlit mitt er ekki samhverft því hægri helmingur höfuðs mín er stærri en sá vinstri. Og virðist sem sú regla smiti niður eftir líkamanum. Það leiðir því að líkum að með lengri hægri fót ætti veröldin að halla til vinstri. Svo að það hlýtur að vera svo að ég sé nafli alheimsins.

Athyglisverð síða

Ég má til með að benda öllum aðdáendum amerískra trukka á eina frábæra síðu. Hér má panta sér ýmsar útfærslur af stuðurum/kengúrugrindum. Ég er einmitt einn af þeim sem hefur gífurlega gaman að því að fólk sé hrætt við mig í umferðinni. Og ef bifreiðar eru framlengingar á getnaðarlimum þá hef ég fullan rétt til þess að vera á stórum amerískum trukki með grind frá Road Armor. Og þegar kellingarnar á Chevy Lacetti og hommarnir á Volkswagen eru stopp á rauðu ljósi kem ég á nösunum þétt að afturendanum með tilheyrandi látum og jeppahreyfingum. Það vona ég að hjartað stoppi og bíltíkin fyrir framan leggist bara niður og deyi. Muhahahahahahahhahahahahahahaha.

Frasi dagsins

“Git in the truck” redneck pikköpp lína

Bíll dagsins

Dodge Ram 2500 Tdi Cummins 2003
Ég veit að þetta er samskonar þeim bíl sem pabbi minn á og er minn hversdagsbíll en það er algerlega ekkert samhengi á milli þess og þeirri staðreynd að mér finnst þessir bílar meira og meira töff á hverjum degi. Sérstaklega þegar búið að er hækka þá að amerískum sið og bæta fullt af járnadrasli á þá. T.d. veltigrind, kengúrugrind og fullt af kösturum. Ekki er svo verra að vera með sex strokka Cummins línu. Að vísu myndi ég líklega frekar kaupa Ford 6.0 ef út í það væri farið. En það væri best í heimi að hafa hana í Dodge boddíi.

Lag dagsins

Timothy - Jet

Sem opin bók.....

2005-05-16T17:34:00.000Z

Það sem vesældarleg tilvera mín þarfnast núna er eilítið blogg. Það er undarleg, mollulegt og einmanalegt þunglyndi sem yfir höfði mínu hangir. Ástæðan, þegar ég vaknaði á gærmorgun klukkan 05:15 hallaði heimurinn til hægri. Það uppgötvaði ég þegar ég reyndi að taka morgunpiss skömmu eftir að ég vaknaði. Ég datt á vaskinn og pissaði á gólfið.
Ekkert við því að gera nema halla sér til vinstri, á móti heiminum, og klára að pissa í klósettið, þurrka upp pissið og halda áfram lífinu sem hallar til hægri.
Til þess að friðmælast við sjálfan mig og rétta heiminn af mun ég nú opna líf mitt algerlega fyrir þér lesandi kær. Það mun ég gera í formi upptalningar á innihaldi vasa minna.

- Hægri vasi: >Bíómiði á “Hitchiker´s guide to the galaxy” í Háskólabíói
> Visa Electron kvittun fyrir fyrrnefndum bíómiða
> Túrtappi sem ég fann á förnum vegi á vinnustað mínum og ættleiddi sem minn eina vin í Póstinum.
- Hægri vasi (við hné): > Eitt stykki Nokia GSM sími
- Vinstri vasi: > Tvö stykki SubClub miðar
> 560 kr. Íslenskar í klinkformi (upphæðin hefði verið 780 kr. Hærri ef ég hefði ekki gætt mér á skrínukosti í hreyfimyndahúsinu og pylsu + spur eftirá)
- Vinstri vasi (við hné): >Málmhringur sem heldur saman fimm lyklum
> Veski sem inniheldur allt annað en péninga
- Hægri rassvasi: Tómur
- Vinstri rassvasi: Ekki til staðar (einhver fáránleg norsk hönnun)

Það vona ég, kæri lesandi, að þetta hafi veitt þér góða innsýn í líf mitt.

Bíll dagsins

Chevrolet K5 Blazer. Mig sárvantar bíl því óbyggðirnar kalla og ég verð að svara þeim.

Lag dagsins

Sweet emotion – Aerosmith

Íslenskt volæði

Ryk við sjóndeildarhring
Ryk
Hinn íslenski malarvegur
Túristabaninn

Í heimi einsemdar þjáist
Við malarveginn
Á malarveginum
Þrífst
Dafna
Dey

Hinn íslenski draumur
Vonleysi uppmálað
Þetta reddast

Lesning

2005-05-12T18:08:00.000Z

Það var einhvern tíma “back in the day”, þegar ég var í hinum alræmda Gagnfræðiskóla í Mosfellsbæ, undir stjórn núverandi bæjarstýru Ragnheiðar Ríkharðsdóttir, að íslenskubekkurinn fékk heimaverkefni. Skrifið sögu og lesið hana fyrir bekkinn. Úr varð eitt mitt frægasta verk hingað til. “Hin langdregna saga um Stasseintler” Það vill svo skemmtilega til að ég var að gramsa heima og fann helvítið. Þetta er saga sem hefur allt. Blóðug átök, sprengingar, geimverur og geðsýki. Ég hef ákveðið að láta hana flakka hér með öllum málfars- og stafsetnigarvillum og barnalegheitum. Verst að ég man ekkert hvenær ég skrifaði hana, gæti verið í 8. 9. eða 10. bekk. Þau ykkar sem hætta ykkur til að lesa hana, hafið í huga að hún telur á tæplega hálfa þriðju blaðsíðu svo komið ykkur vel fyrir. Þá er ykkur líka velkomið að prenta hana út og lesa hana á salerninu, en gjössovel.

Hin langdregna saga um Stasseintler

2005-05-12T18:06:00.000Z

Í kjarnorkuveri einu úti í Rússlandi vann maður að nafni Grudsjensko Skrabudsji. En hann var vísindamaður sem var að reyna að finna upp geislavirka orkuhlíf utan um Rússland svo að Rússar gætu farið í stríð við Bandaríkin. Þá mundu Rússar geta sprengt Kanana útaf kortinu án þess að meiðast sjálfir eða verða fyrir einhverju hnjaski.
En þegar Grudsjensko var nýbúinn að finna upp orkuhlífina var hætt við allt saman. Ástæðan var sú að úti í Bandaríkjunum var farið að framleiða ótrúlega góðan gosdrykk. Því miður fannst Grudsjensko þessi drykkur bragðast eins og hrossaskítur og bananar sem höfðu verið þeytt saman í þvottavél.
Grudsjensko varð bálreiður og sagði upp vinnunni og flutti til Síberíu þar sem hann bjó í snjóhúsi í fimm mínútur áður en hann brjálaðist. Hann stökk upp í næstu flugvél og flaug út um allan heim og safnaði minjagripum.
Þegar hann kom aftur til Síberíu tók hann alla minjagripina sem voru m.a. gamalt stígvél og hjólbarði undan 200.000 tonna trukk, og henti þeim á haugana.
Hann fór að hugsa um orkuhlífina og tilgang hennar. Hann hugsaði um alla möguleikana og hvernig Rússarnir höfðu svikið hann. Hann ætlaði að hefna sín. Grudsjensko þeysti út í næsta kaupfélag og keypti allt sem þurfti til að framkvæma hefndina. Alla næstu nótt var hann að byggja risastórt snjókjarnorkuver. Þar ætlaði hann að byggja mann sem átti að færa honum heimsyfirráð, sá maður var blanda af öllum eiginleikum Stalíns, Husseins og Hitlers. Þessi maður bar nafnið STASSEINTLER!
Á meðan Grudsjensko var að setja saman Stasseintler muldraði hann: “Smá hrossaskít, þvagblaðra úr ketti, steiktar kjúklingabringur... ... ...” Og svona hélt hann áfram í nokkrar sekúndur þangað til að stígvélið af öskuhaugunum stóð í honum. “Fjárans stígvélið, ég hlýt að hafa ruglast á því og kjúklingabingunum, en hvað með það þær eru jafn góður heili og stígvélið.” Sagði hann og át stígvélið.
Daginn eftir setti hann orkuhlífina upp í kringum lóðina sína og byrjaði að reyna að vekja Stasseintler til lífsins. Um nóttina var Grudsjensko loksins búinn að soga nóga orku úr orkuverunum í Síberíu. Snjóverið lýstist upp og síðan heyrðist sprenging. Inn í húsinu reis Stasseintler upp af skurðarborðinu.
Stasseintler sagði dimmri röddu við Grudsjensko: “ Ég er STASSEINTLER drottnari alls mannkyns.” Síðan tók hann Grudsjensko og lokaði hann inn í fuglabúri. Síðan dansaði hann um og gaggaði: “ Nú verð ég að ná heimsyfirráðum fyrir þig.” Stasseintler hljóp út í kaupfélagið og keypti sér tonn af geislavirkum úrgangi til þess að hella yfir Eystrasaltið.
Stasseintler var kominn í flugvél yfir Eystrasaltið þegar hann hitti GRASHETTU, ofurhetju frá Íslandi. Grudsjensko hafði gleymt að reikna með henni. Grashetta réðst á flugvélina og reif af henni vængina. Vélin brotlenti á rússneskum frystitogara og geislavirki úrgangurinn sullaðist yfir Stasseintler. Sem betur fer var hann einangraður með frostþurrkuðu hákarlalýsi. Grashetta flaug í burtu og ákvað að gera ekkert fleira til að vernda sjómennina. En Stasseintler var orðinn svo brjálaður að grashetta hefði betur sökkt togaranum til að vernda fiskikallana. Stasseintler þurrkaði af sér og lét þá éta handklæðið og tróð þeim öllum í fiskabúr. Þegar hann komst í land reif hann Grudsjensko út úr fuglabúrinu og skipaði honum að byggja kjarnorkusprengju og sprengja Ástralíu. Og það gerði hann nema að rétt áður en að sprengjan átti að lenda kom Grashetta og sló hana tilbaka og Síbería sprakk í loft upp. En sem betur fer bjargaði Stasseintler Grudsjensko og öllum litlu eskimóunum áður en sprengjan kom. En eins og allir menn sem stefna á heimsyfirráð þarf einhvern her. Og nú var stofnaður her reiðra eskimóa frá Síberíu. Síberíu herinn réðst nú gegn Grashettu og yfirbugaði hana með því að kasta fiskabúrinu með fiskiköllunum í hausinn á henni. Nú var leiðin greið að heimsyfirráðum.
En rétt áður en að Stasseintler ætlaði að leiða Síberíu her í blóðugan bardaga kom sameinaður flugher Bandaríkjanna, Íraks, Írans, Rússlands og margra annarra og bombaði Stasseintler, Grudsjensko og alla eskimóana. Nú var fagnað út um allan heim, enginn meiri Stasseintler og brjálaðir eskimóar frá Síberíu vopnaði bananahýðum frá 7. áratugnum. En því miður. Upp úr sprengjurústunum steig Grudsjensko enn geðveikari áður.
Grudsjensko flutti til Íslands og byggði þar súperkjarnorkusprengju. Hann sprengdi Ástralíu og hálfan heiminn. Síðan gaf hann út sjónvarpsyfirlýsingu þar sem hann sagði að hann væri hinn nýi alvaldur. En þá komu geimverur frá Mars og tóku Grudsjensko. Þær tóku hann með sér heim þar sem þær tóku úr honum heilann. Heilann settu þær í krukku og síðan á safn. Síðan opnuðu þær magann á honum og þar var gúmmístígvél.
Þær tóku stígvélið og gáfu því gervigreind og settu það síðan á safnið hjá heilanum.
En um nóttina vaknaði stígvélið og tók heilann og græddi hann í sig. Grudsjensko hafði snúið aftur.
Grudsjensko bjó sér til nýjan Stasseintler, Stasseintler2 og náði að yfirbuga marsbúana og flaug til jarðar. En því miður brotlenti hann í endurvinnslunni. Stasseintler2 dó og var endurunninn og var nú uppblásið svín í Húsdýragarðinum. En Grudsjensko var endurunninn og var nú uppþvottahanski, meira að segja tveir uppþvottahanskar.
Dag nokkurn þegar Grudsjenskoarnir voru að hanna enn betri Stasseintler í búðarhillunni kom húsmóðir nokkur úr Garðabænum og keypti þá. Á nýja heimilinu var gott að vera því einhver krakki hafði límt saman hanskana og nú voru þeir nú aftur eitt. Húsmóðirin henti Grudsjensko í ruslið þar sem hann bjó til Stasseintler3.
Stasseintler3 steig upp úr tunnunni og flutti til Finnlands. En því miður drapst Stasseintler3 vegna þess að hann var bara búinn til úr mjólkurfernum.
Nú var Grudsjensko í vondum málum. Tveir uppþvottahanskar í Finnlandi, límdir saman. En kom þá ekki bara sami ríðandi á hreindýrinu sínu og tók hanskana. Það vildi svo vel til að þetta var sonur höfðingjans. Sonurinn gaf pabba sínum hanskana í afmælisgjöf. Höfðinginn mælti svo að þetta væri besta húfa sem hann hefði nokkurn tíma fengið. Um kvöldið sat samafjölskyldan öll í tjaldi sínu og sötraði amerískagosdrykkinn sem sagt var frá í byrjun. Þegar Grudsjensko var búinn að fá nóg skreið hann af hausnum á höfðingjanum. “Ó nei, miskunna mér máttugi guð því ég hef lítisvirt yður með lúsugu höfði mínu.” Sagði höfðinginn. Grudsjensko hugsaði með sér: “Ekki er þetta nú amalegt að vera talinn guð.” Síðan bjó hann sér til Stasseintler4 til þess að geta talað við samana. Nú var búinn til enn einn her, SAMAHERINN. Síðan bjó Grudsjensko til líkama handa sjálfum sér og flutti með allan sinn her til tunglsins. Bandaríkjaforseti var snöggur að bregðast við og hann bombaði tunglið en fékk mikla gagnrýni fyrir það. Því margir voru farnir að trúa því að Grudsjensko og Stasseintler væru frelsarar mannkyns. En snúum okkur aftur að Grudsjensko & Co. sem sveif um í geimnum á leið til jarðar. Grudsjensko var nú orðinn alveg brjálaður eftir að hafa misst fjórða Stasseintlerinn sinn. Hann tók þá bara alla samana og sauð þá saman í Stasseintler5. En því miður var búið að ná heimsyfirráðum fyrir hann. Brjálað fólk um allan heim hafði náð yfirráðum með byltingu. Nú varð vinurinn reiður. Hans takmarki í lífinu hafði verið náð fyrir hann en hann hafði ætlað sér að ná því sjálfur. Grudsjensko flaug þá bara aftur til Mars þar sem hann var þegar orðinn keisari á eigin spýtur.
Þar bjó hann sér til enn betri súper kjarnorkusprengju heldur enn hann hafði notað til að sprengja Ástralíu ásamt hálfri plánetunni og bombaði restina af jörðinni. En það vildi svo illa til að Grænland þeyttist alla leiðina til Plútó og brotlenti þar. Íbúarnir á Plútó klikkuðust og sprengdu Mars. En Stasseintler5 lifði af og flutti til Júpíter. Þar notaði hann þekkingu skapara síns og bjó til sprengju og sprendi Plútó.
En nú var Stasseintler5 lamaðu, hann hafði ekki meiri orku og var uppgefinn. Enda búinn til úr þrjátíu hálfdauðum sömum frá Finnlandi. Að loku lést Stasseintler.

En þegar Grudsjensko heitinn hafði verið uppþvottahanskar á höfði samahöfðingja lak smá heilavefur inn í eyrað á höfðingjanum. Og nú steig Grudsjensko upp úr líkamahrúgunni. Nú gat Grudsjensko lifað í friði aleinn á Júpíter.

Yo nigga

2005-05-08T19:36:00.000Z

Það er orðið svo ógeðslega langt síðan ég bloggaði síðast og var sú færsla frekar fátækleg, þannig að, þessi verður (eins og Pétur Jóhann Sigfússon segir stundum) sisslandisneisastútfull af rugli. Og sníð ég færslu þessa að eigin geðþótta, takk fyrir.

Þannig er mál með vexti að tilfærslur á vinnustað mínum hafa stuðlað að gríðarlegu hugarreki og pælingum. En sökum strjálla færslna man ég ekkert allt sem fann sér leið um höfuð mitt. EEEEEEEEEEEEEEn, ég fylltist eldmóð fyrr í dag og rölti upp Esjuna. Þar sá ég krakka sem datt í hug að það væri sniðugt að velta sér niður fjallshlíðina. Staðsetningin var rétt fyrir neðan efsta hamarinn á vinsælustu gönguleiðinni. Allavega, nokkrum steinum neðar, miklu neðar, komst krakkinn að nýrri niðurstöðu um sama mál og rölti ringlaður og rispaður í átt að hefðbundinni leið niður. Já, á meðan ég man, talandi um veltur. Í guðanna bænum akið varlega, á leiðinni að Esjunni rétt missti ég af því þegar Land Cruiser flaug útaf Vesturlandsvegi í Mosó, valt, plægði niður STÓRT tré og trillaði síðan upp nokk bratta brekku þar sem hann endaði inn í garði. Þegar okkur tíkina bar að garði var fólk að staulast útúr bílnum. Þar sem engin meiðsl urðu á fólki ákvað ég að bjóða ekki fram aðstoð mína.
Snúum okkur þá aftur að efninu. Það hefur komið upp í huga mér oftar en einu sinni hversu asnalega frasa bandaríkjamenn eiga, svo sem “get outta town” sem útleggst á okkar ástkæra ylhýra sem “Farð´úr bænum”. (Gríðarlega vinsælt í orðaforða Óskars) Ekki nenni ég að telja fleiri upp en í vinnunni hef ég gómað sjálfan mig að yfirfæra einn frasa á íslenskt mál: “Ég finn þig hundur, ég finn þig”. Þetta er einmitt blökkumanna frasi (að öllum kynþáttafordómum fráséðum að sjálfsögðu) sem á frummálinu hljómar: “I feel you dawg, I feel you”. Þegar ég skrifa þetta dettur mér annað í hug: “You dig?”, eða “grefurðu?”. Þá í beinu framhaldi: “Getur´u grafið það?” sem væri þá jafnvel svarað: “Ég finn þig hundur, ég finn þig.” Allt eru þetta blökkumanna frasar frá Ameríku. Þegar ég rölti glaður og reifur um íslenska náttúru var mér hugsað til þessa frasa sem leiddi til þess að ég fór að spá í orðinu blökkumaður. Hvað er að orðinu negri? Mér finnst einhvern veginn mun harðara að segja litaður maður eða svertingi, því bæði þessi orð gefa til kynna að maðurinn er eitthvað óeðlilegur. Hann er litaður, málaður jafnvel bókstaflega svartur. Þá er á sama máta orðasambandið hvítur maður jafn óeðlilegt því einstaklingurinn er einhvað annað en bara maður. En orðið blökkumaður hefur hinsvegar vafist enn meira fyrir mér. Ég skýt á að þetta sé upphaflega hugsað þannig að segja það sama og enskumælandi þjóðir þessa heims og því sé blökkumaður tökuorð sem væri þá “black man” á engilsaxnesku. En hugsið út í eitt. Ekki veit ég hvernig því er háttað hjá þér lesandi góður, en innan móðurættar minnar heyrist oftar en ekki við matarborðið: “Geturðu nokkuð rétt blökkurnar?” Þar er orðið blökkur notað yfir það sem í daglegu máli kallast kartöflur. Samt sem áður er þetta ekkert einangrað tilfelli því blökkur er jafn gott og gilt orð sem og jarðepli. Er þá verið að segja að blökkumaður sé í raun kartöflumaður? Þar með er komið að því að blökkumaður er frekar fordómafullt orð ekki satt? Að vísu eru sumir blökkumenn með nef sem minnir mikið á kartöflu, en það eru ólitaðir menn líka með. Því tel ég að tökuorðið negri eigi frekar upp á pallborðið í daglegum samskiptum manna. Kanar nota einnig orðið “negro” sem er spænskt orð ekki satt, og þýðir það svartur. Hvað ætli hafi orðið til þess að enskumælandi fólk hafi tekið þetta spænska orð og breytt áherslunni og notað það þannig í niðrandi tilgangi? Jah, niðrandi tilgangi. Fyrr á öldum var þetta bara mál manna að tala svo. Orðið “nigger” kom síðar og þykir það oft verra en “negro”, en samt sem áður nota negrar þetta sín á milli í miklu mæli. Af hverju þá ekki að nota orðið negri í íslensku máli, frekar en blökkumaður? Sjáið bara hvernig fór fyrir hommum og lesbíum. Þau vilja frekar vera stimpluð sem hommar og lesbíur heldur en bara samkynhneigð. Á þeim bænum er niðrandi að segja kynvillingur eða sótómíti.
Alla vega, er ekki ljótt að segja um einhvern að hann sé eins og skítug kartafla á litinn?

MS Flashback

Þeir sem reglulega lesa bloggið hans Ágeirs hafa eflaust rekið augun í færslu sem inniheldur skemmtilega frásögn frá gömlu góðu dögunum í MS. Ásgeir, mig langar líka til að birta mínar frásagnir og ummæli kennara úr þessum sömu heimsóknum. En það geri ég ekki án þess að spyrja yðar hágöfgi um leyfi, og koma þannig í veg fyrir ásakanir um hugmyndastuld og þvíumlíkt. Svo Ásgeir, má ég? Bara ef ég finn bókarskrattann samt.

Bíll dagsins

Kvöld eitt í Mosfellsbænum var ég og litli bróðir á ferð um bæinn okkar. Litli bróðir var einmitt að segja mér frá bifreið sem hann hafði séð nokkrum sinnum í bænum. Í þeim orðum rak ég augun í sama kvikyndi og um var rætt. Eitthvað pínkulítið, skærgult helvíti. Varla hærra en sófaborðið heima, og þá er ég að tala um efsta punkt á veltigrindinni. Eftir eilitla rannsóknarvinnu á veraldarvefnum komst ég að því að þarna var á ferðinni Renault Sport Spyder. Er hann bíll dagsins sökum þess að einn slíkur er í eigu íslendings. Já, hégómlegt val vissulega en skemmtilegt kvikyndi engu að síður. Jafnframt ein versta nýting á slagrými og snúning sem ég hef séð. 2,0 lítra vél sem skilar ekki nema 150 bhp / 6000 rpm og “redlænið” er á 6800 snúningum. Reyndar er búið að gera þann íslenska flottari með því að taka af honum framrúðuna og er hann ekki heryfður nema ökumaður og farþegi séu með hjálma.
Þess má líka til gamans geta að samkvæmt vinnufélaga mínum var eigandi þessa gula hommabíls að fíflast ásamt öðrum “glæsikerrum” á Go-kart brautinni í Keflavík.

Lag dagsins

Hotel California – The Eagles

a-hey-hey-hey

2005-05-01T11:54:00.000Z

Það er aldeilis búið að viðra vel fyrir mótorhjólamenn upp á síðkastið. “Bara þrír dagar á ári” KJAAAAAFTÆÐI!

Himinn og jörð farast

Þanig er mál með vexti að á meðan á bílleysi mínu stendur höfum við karl faðir minn sameinast um þá tvo bíla sem hann hefur sér til handa. Dodge og Mazdakamar. Eeeen undanfarnar tvær vikur hefur svo verið í pottinn búinn að ég er búinn að vera einvörðungu á Dodge. Á þeim tíma hef ég tínt alla nagla úr dekkjunum til að gera hann löglegan í umferðinni og auk þess hef ég þrifið kvikyndið hátt og lágt sem og, að sjálfsögðu, brúkað eigið fé til olíukaupa. Á hverjum degi sem líður styrkjast tilfinningatengsl okkar dálítið.
Svo kom sú tíð í gærkveldi að karl faðir minn vildi ólmur á bílasölu fara og skoða með mér bifreið vænlega. Dodge var til farar valinn og settist karl faðir minn undir stýri. Oft hefi ég gagnrýnt hann af ógætilegu aksturslagi og mislíkað meðferð hans á bifreiðum, en aldrei sem í gærkveldi. Svo virtist sem hver einasta inngjöf fór fyrir brjóst mitt, hver einasta bremsun var sem bein árás á mig. Svei mér þá ef mér fannst karlinn ekki bara vera að nauðga bílnum MÍNUM. Já, svo virðist sem ég sé farinn að líta á Dodge þeim augum að hann sé minn. Þetta er undarleg tilfinning að hafa bókstaflega bannað pabba sínum að taka bíl sem hann á með réttu. Svo vel líkar mér að keyra hann að ég beinlínis berst fyrir því að vera á Dodge og karl faðir minn á Mözdukamri. Því miðað við Hilux og Mözdukamar og líklega allar bifreiðar sem ég hefi keyrt (fyrir utan Benz) líkar mér einna best við Dodge, þrátt fyrir kraftleysið sem hrjáir hann svona bilaðan. Því stærri sem pickup-inn er því betra. Loksins get ég sagt að ég sé búinn að finna mig í umferðinni og get því með góðri samvisku hætt mestum fíflaskap þar á bæ.

Bíll dagsins

Mercedes-Benz CLK-DTM

Lag dagsins

Jungle – Grand Master Flash

Gleðilegt sumar

2005-04-24T12:28:00.000Z

Að svo stöddu er fátt annað títt en að sumardagurinn fyrsti er löngu liðinn, svo gleðilegt sumar! Og svei mér þá ef ég hef ekki bara verið ógurlega aktívur þennan fyrsta sumardag. Vaknaði snemma morguns uppfullur af orku, svo mér var ekki til setunnar boðið heldur dustaði vetrarrykið af BMX hjólinu og lá leið síðan á “skatepark” Mosfellsbæjar. Þaðan í sveitina og í ýmis húsverk heimafyrir. Það eru ár og dagar síðan ég sýndi svo mikinn dug heimavið og það líða sjálfsagt ár og dagar þar til næst.

Bílaþættir

Eitt fyrirbærið sem herjar nú á sjónvarps- og tölvuskjái landsmanna eru svokallaðir bílaþættir. Úrvalið er orðið gífrlegt og bað Maggi mig um að segja lítið eitt frá þætti sem kallast Monster Garage. Eða skrímsla verkstæðið á okkar ástkæra ylhýra. Þáttur þessi er í umsjón manns nokkurs að nafni Jessie James, já ég sagði Jessie James. Ef þér kannist við nafnið þá er hann einmitt sonur margfrægs íþróttamanns (eða eitthvað) sem hét einmitt Jessie James og kann ég ekki fleiri skil á þeim manni. Hins vegar, margir mótorhjólaáhugamenn (og þeir sem horfðu á 2 fast 2 furious af miklum ákafa) kannast við fyrirtæki að nafni West coast choppers eða eitthvað svoleiðis (ég hreinlega nenni ekki að vera með staðreyndir á hreinu að þessu sinni). Alla vega, Jessie þessi James er stofnandi þessa rómaða mótorhjólaframleiðanda sem sérhæfir sig í að handsmíða kostafáka eftir pöntunum ríkra viðskiptavina. Hversu ríkir? Ja, ef þú lest slúðurblað og sérð mynd af stjörnu á mótorhjóli, eru miklar líkur á að Jessie James hafi smíðað hjólið.
Ég sá einmitt umfjöllun um Jessie James í 60 mínútum þar sem tekinn var púlsinn á manninum sjálfum. Þessi maður er einn sá allramagnaðasti í bransanum. Bara af því að hann var leiður á því að vera eins og aðrir smíðaði hann sitt eigið mótorhjól í skúrnum heima. Þá er ég að tala um frá grunni. Byrjaði með transara, beygingatæki og rör. Þannig byrjaði West coast choppers. Síðan vatt þetta upp á sig og honum var boðið að taka að sér þættina Monster Garage. Þetta er bara þvílíkt magnaður náungi og hefur fólk borgað allt að 600.000 dollara fyrir einn stálfák frá honum. Hann á líka einn svalasta Chevy ´54 sem ég hefi á ævinni skynjað af gleri sjónvarps. Bíllinn er búinn fjöðrunarkerfi sem Jessie sjálfur hannaði og smíðaði, þannig verður bíllinn þeim heæfileikum gæddur að ógerlegt er að stela honum. Hann er svo lár og demparar þannig úr garði gerðir að í hvert sinn sem skipt er um gír skellur afturstuðarinn niður með tilheyrandi neistaregni. Svo þegar drepið er á bílnum leggst hann allveg á kviðinn. Þetta er svona bíll sem aðstandendur Pimp my ride þáttanna dreymir um að gera.
En nóg um einkalíf mannsins, tölum um það sem hann gerir í þáttunum sínum. Reglurnar eru þannig, Jessie og menn hans hafa sjö daga til stefnu. Á fyrsta degi skal hönnuð breyting úr bifreið í ehmmm fyrirbæri. Næstu fimm daga og nætur verður kvikyndið að veruleika og svo á sjöunda degi er kappakstur. Reyndar hefi ég einungis séð einn þátt, en þar er tekinn fyrir Mazda Rx-7 af 1990 árgerð. Ekki svo slæmur bíll þegar hann kemur fyrst inn á verkstæðið, en hvað gera Jessie og félagar? Jú, smella einu stóru skófludekki aftan í skottið sem lyftir afturhjólunum af jörðinni með einum hnappi og voila! Dunebuggy! Þeir sem skoða reglulega b2.is hafa kannski séð hvernig fór. Jessie er jú frekar mótfallinn mistökum. Og þar sem Mazda sigrar ekki hefðbundna Dunebuggy í spyrnu, þá verður hún að DEYJA. Það dugir að sjálfsögðu ekkert annað en hraðskreiðasta minigun sem til er. 3000 skot á mínútu í nokkrar mínútur og það sem eitt sinn var Mazda Rx-7 heldur nú minna vatni en hvert annað sigti. Þáttur þessi bíður upp á gífurlegt skemmtanagildi sem og horfa má aftur og aftur og aftur og aftur. Jafn gaman í hvert sinn.
Fyrir ykkur sem eruð að spá í niðurhali á erlendum bílaþáttum, þá mæli ég með Monster Garage, Top Gear (frábærir þættir frá BBC, uppfullir af góðum húmor, fíflagangi og flottum bílum) og svo Fifth Gear. En síðastnefnt er þáttaröð sem er nú á Sýn hvert fimmtudagskveld sem ekki er eyðilagt með fótbolta. Þar er boðið upp á einn stórskemmtilegan náunga sem er ekki endilega að taka fyrir nýjasta nýtt heldur eitthvað frá níunda áratug síðustu aldar. Svo eru þeir líka helvíti grófir við að sýna afleiðingar hörku árekstra. Notast þeir þá við dæmi úr raunveruleikanum sem þeir endurgera með fjarstýrðum sem og mannstýrðum bílum. Þá er ég ekki að tala um fjarstýrða bíla heldur fjarstýrða BÍLA.

Blogg eða sjónvarp

Ímyndið ykkur að ég væri ekki að blogga heldur hefði minn eigin raunveruleika þátt. Hversu margir myndu horfa? Hvað ef þið hefðuð ykkar eigin raunveruleikaþátt um ykkar líf? Mynduð þið sjálf horfa? Þrátt fyrir að hafa gífurleganáhuga á sjálfum mér myndi ég líklega ekki horfa á raunveruleikaþátt um mann eins og mig. Sem leiðir að annarri spurningu. Er blogg ekki í raun og veru nokkur skonar raunveruleikaþáttur í rituðu máli? Og er fólk ekki að lesa bloggið? Nei, þetta er bara rugl í mér. Hljómaði allt öðruvísi þegar ég var að spá í þessu um daginn.

Bíll dagsins

Volvo VT
Slef slef slef slef slef (samt ekki amrískur)

Lag dagsins

Joy ride - Snot

Tribute

2005-04-19T08:53:00.000Z

Bara aðeins að monta mig í byrjun. Meiraprófið nálgast nú lok bóklegs helmings og nú síðast var próf í svokallaðri bifreiðatækni 1. Venurenn fekk bara neu femm takk ferer.

Beiðni um Pimp my ride umfjöllun

Ég hef farið í gegnum þetta svo oft áður. HALTU KJAFTI nafnlausi fjandi! Lestu fyrri færslur andskotinn þinn og lærðu meir um álit mitt á skoðunum nafnlausa fólksins. Vert´ekki að koma með einhverjar beiðnir sem þú þorir ekki að standa á bakvið. Hvað þá að segja mér að verða mér útum eitthvað. Settu nokkra þætti bara á disk ef þú hefur færi á og sendu mér þá í pósti. Stílaðu umslagið bara á Hrólf í Böggladeild PM, stórhöfða ekvað 110 rvk. Burðargjald greiðist af viðtakanda. (Eða þannig). En þangað til skaltu ekki trana þér fram í nafnleysi, auminginn þinn.

Hmmmm

Hvar fá póstmenn pening fyrir svona löguðu. Ég sé að ég þarf að biðja um flutning milli deilda. Þessi mynd er tekin fyrir utan Póstmiðstöð Íslandspóst. Eftir 17:00 sem þýðir að þetta er bifreið tímavinnumanns. HMMMMMMMM.

Hinsta för merkisbíls

Laugardaginn síðastliðinn bar svo við að Nói kvaddi heimili sitt í síðasta sinn. Ég og karl faðir minn fórum með hann í líffæragjöf. Hann verður líffæragjafi fyrir bifreið Tóbíasar nokkurs hér í bæ. Tóbías sá er oftar en ekki kenndur við Hindisvík. Alla vega þá gekk sú för ekki allveg sem skildi því við faðir minn voru í gáskafullu skapi og stóðum við okkur að miklum fíflagang sem hefði getað endað með ósköpum. Eftir áreksturinn varð Nói nefninlega algerlega bremsulaus. Því dróum við hann og notuðum gírkassann sem bremsu. Það fór ekki betur en svo að við létum hann flakka niður skólabrekkuna góðu í Mosó. Svo þegar kom að bremsi létum við eins og fífl og vorum komnir allt of allt of hratt, og ég undir stýri af áeggjan föður míns kippti upp fætinum af kúplingunni og viti menn. Það heyrðist hár smellur við það að gírinn brotnaði í tætlur, og ekki bara þessi eini gír heldur allt syncro-ið. Eina sem ég gat gert var að stefna á sandhól sem var þarna utan við beygjuna niður í hesthúsahverfið. Þar staðnæmist karlinn. En djöfull var þetta ógeðslega gaman. Og við Pabbi hlógum eins og fávitar þegar við sögðum Tobba að bíllinn biði hans í sandhrúgunni. Svipurinn var óborganlegur sem Tobbi setti upp. Hann var nú kominn aðeins í glas svo það var frekar auðvelt að koma honum til. Hann spurði bara hvort að spegillinn væri ekki heill. Hann var nefninlega í vetur að koma ofan af Kjalarnesi og var að opna bjórdós. Það var einhver klaki ofan á henni sem hann þurfti að skafa af, svo hann var að beygja sig yfir farþegahelminginn þegar honum finnst bíllinn halla óeðlilega mikið. Þá var hann bara að stíma útaf veginum svo hann ætlar að rétta hann rólega af. Sér þá gula vegstiku koma nær og nær. Hugsar með sér að þetta sé bara aumingjalegt plast sem lætur undan bílnum. Rangt var það og sneiddi stikan spegilinn hreinan af. Aðspurður hvort bíllinn væri ekki í kaskó svaraði hann að tryggingarnar hlusti sennilega ekki á: Ég tjónaði bílinn við að opna bara þriðja bjór.
Ég fór svo bara heim en pabbi kom Nóa alla leið í Hindisvík fyrir Tobba. Pabbi kvað það hafa verið annað eins ævintýri. En hann komst að því að í leiknum okkar þá rústuðum við víst öxlunum og öllu draslinu sem eftir var að framan. Tobbi getur nú eitthvað nýtt af þessu ábyggilega.

Nói – In Memorium

Það var í september mánuði síðasta árs sem ég komst fyrst í kynni við kyngimagnaða bifreið af Toyota Corolla Touring XL 16 valve gerð. Fyrir einar 18.000 íslenskar krónur sló ég eign minni á bílinn og fljótlega fékk hann nafnið Nói Albínói. En sökum kvikmyndar með sama nafn styttist það fljótlega í Nói. Nói var sá bíll sem ég hef átt í hvað stystan tíma, en enginn annar bíll hefur náð jafn miklu tilfinningalegu taki á mér og Nói. Það tekur mig því sáran að þurfa að skilja við hann leiðum. En hann fer til bílahimna og líf mitt heldur áfram. Það verður erfitt fyrir næsta bíl að fylla í það tóm sem Nói skilur eftir í hjarta mér og óvíst er hvort að það verði nokkurn tíma að fullu fyllt.
Það skemmtilegasta sem maður upplifði við akstur Nóa var það sem hann Óskar kallaði pulsuhreyfingar. Ég veit samt ekki allveg hvað hann átti við með því en ég býst fastlega við því að það séu þeir eiginleikar sem demparalaus bíll er gæddur. Þessar yndislegu ýktu sviptingar við gírskipti, hemlun og upptak. 94gra hestafla 1600 cc vélin reif kvikyndið svoleiðis áfram við mikinn fögnuð minn. Ég mun alltaf minnast Nóa svo lengi sem ég lifi. Hann var fyrsta Toyotan mín, minn fyrsti bíll með greinilegu vindskeiði, fyrsti bíllinn sem fékk dekk frá viðurkenndum dekkjaframleiðanda, fyrsti bíllinn (og vonandi sá eini) sem lendir í semi alvarlegu umferðaróhappi. Ég lærði af mörgum mistökum sem við Nói gerðum og ég tók talsverðan umferðarþroska í umsjá Nóa.
Nói var alltaf svo miklu meira heldur en bara tæki til að koma fólki frá A til B. Hann var félagi og athvarf. Eins og segir í laginu hans, þá færði hann mér fjöllin og skýin og grasið. Hann var athvarf mitt fyrir, og eftir að dagur reis. Hann var skjól mitt í regni og andvari í hitanum. Þegar ég þekkti engan í FÁ og var fullur af þunglyndi beið Nói alltaf með opinn faðminn og faldi mig frá raunveruleikanum. Þegar ég leitaði skjóls í Nóa var ég falinn frá umheiminum og fylgdist bara með eins og maður horfir á bíómynd. Ekkert slæmt gat gerst, ekkert slæmt mundi nokkurn tíma gerast. Nói var minn, fyrsti bíllinn sem var skráður beint á mitt nafn og reiddi algerlega á fjárhagslegt sjálfstæði mitt. Ég þurfti ekki né fékk eina krónu frá foreldrum mínum til að halda honum uppi.
Ég hef áður sagt það að missa Nóa er eins og partur af líkama mínum hafi verið slitinn burt. Sá partur var megnið af hjarta mínu, góða ferð Nói minn.

Bíll dagsins

NÓI

Lag dagsins

Ást – Ragnheiður Gröndal

Biðin er á enda komin

2005-04-13T08:55:00.000Z

Það er eins og Didda kommentaði, of langt liðið frá síðustu færslu. Sjálfur á ég í stökustu vandræðum með að sætta mig við það að það er meira en vika síðan síðast. En hvílík vika það var. Sjaldan ef nokkurn tímann hefur nokkur vika verið jafn þreytandi og leiðinleg. Þau verkefni sem vinnan gaf mér voru svo leiðinleg að ég gómaði sjálfan mig að dotta við hana. Auk þess sem heil fjegur útköll buldu á manni frá laugardegi til þriðjudags. Ég var áður búinn að segja ykkur frá því fyrsta, en svo kom leit frá 06:30 á mánudagsmorgni til rúmlega 23:00 að kveldi sama dags. Svo um hálf tvö á þriðjudagskvöld var kallað út aftur, ég sá mér þó leik á borði með blauta skó og harðsperrur frá helvíti, og hunsaði það kall. En ekki var friðurinn langur. Hálf fimm daginn eftir kom enn eitt kallið og þaut ég úr vinnu til að svara því. Þar af leiðandi var restin af vikunni ekkert nema rugl. Svo fékk ég ekki nema 7,5 í umferð og samfélag (eitt af leiðinlegri og gagnslausta fag í meira prófinu). Reyndar fæ ég að vita í kveld hvað ég fékk í prófi gærdagsins. Umferðarsálfræði var fagið og var það afar áhugavert eða þannig.

Umferðarsálfræði

Í umferðarsálfræðibókinni er kafli sem nefnist Karlmenn og bílar. Eftir að hafa lesið hann komst ég að því að hann var skrifaður um mig. Því telst ég til varasamra ökumanna. Samband mitt við bílinn er þannig háttað að ég er stórhættulegur einstaklingur. Mig langar gjarnan að vitna eilítið í kaflann:
- Í goðafræðinni er til fyrirbæri sem nefnist kentár. Kentár var hálfur maður og hálfur hestur. Það má líkja sambandi sumra við bílinn sinn við kentár. Maður og bíll eru óaðskiljanlegir og ef þeir eru aðskildir líður manninum eins og hann hafi tapað útlim eða hluta af líkama sínum. (Það er ég)
- Bíleigandinn fyllist bókstaflega ofurkrafti á bíl sínum, er fær um að ferðast á ofsahraða en einnig ryðja úr vegi ýmsum hindrunum sem á leið hans verða. Ímyndanir um hetjur og hálfguði eru stundum ekki langt undan. (jamm jamm, kannast við þetta)
- Bíllinn verður bókstaflega ástfólginn sumum karlmönnum. Þeir eyða meiri peningum, tíma, orku og alúð í bílinn en nokkuð annað. (Mmmmm, ahm)
- Eitt af því sem einkenndi þennan hóp (ökumenn 17-19 ára) var að þeir litu fremur en aðrir ökumenn á akstur sem tjáningu. Þessir ökumenn höfðu jafnframt meiri áhuga á bílum og akstri en aðrir og töluðu meira um slíkt en ,,öruggir” ökumenn. (Ef umræðuefni mitt er ekki bíla- og/eða aksturstengt þá er eitthvað að hjá mér)
(Ástþór Ragnarsson og Kjartan Þórðarson, Umferðarsálfræði, Ökukennarafélag Íslands 1. útgáfa 1994)
Svo niðurstaðan er sú að ég er víst varasamur ökumaður sem fær brátt réttindi til akstur hvaða bifreiða sem er.

Bílamálin mín

Staðreyndin er sú að enn líður mér eins og mig vanhagi um part af líkama mínum þar sem bílleysi er ekki langt frá því að vera algert. Ég hef samt umráð til skiptis við karl föður minn yfir Dodge og Mazdakamar. En leit mín að nýrri notaðri sjálfrennireið leiddi mig að Bílasölu Íslands á laugardegi síðastliðnum. Þar fékk í hendur mínar lykil að bifreið. Hugarfar mitt þá var: Ja, ef ég get fengið hann á 300 kall þá er alltílæ að redda sér þannig. Svo er Benz jú alltaf Benz, hvort sem það er A, E eða S eða CLK og þar fram eftir götunum. Kvikindið var jú af gerðinni Mercedes Benz 190 E 1,8 automatic. Ódýr týpa og allt það. Ekki gerði ég mér miklar vonir um aksturseiginleika og afl, bara bjóst við svona meðaldruslu af ódýrum Benz. En þegar ég sneri fýldur heim yfir afþökkuðu tilboði var hug mín til Mercedes Benz að eilífu breytt. Nú myndi ég glaður gefa 400 kall fyrir þennan magnaða eðalbíl. Þvílíkt power og unaðsakstur. Topplúgan var heldur ekkert að skemma fyrir, reyndar varð hún að vera opin svo ég þyrfti ekki að vera hokinn við stýrið. En sjitt hvað það var gaman að keyra hann. Hann lá eins og skata og var mjög þýður í bæði skiptingum og hröðun. Maður fann ekkert fyrir hröðun úr 60 í 100, ég steig ekki einu sinni mikið fastar á gjöfina og það tók alls ekki langa stund. Maður rétt heyrði að mótorinn var að fara upp á snúning en annars heyrði maður ekkert í honum. Eina sem ég kvartað yfir í Benzanum fyrir utan verðið er hvað mótorinn var ógeðslegur og rúðumótorarnir voru orðnir lítið eitt slappir að hala upp. Jú, og rúðuþurrkan var léleg. Miðað við ´92 módel ekið aðeins 160 þús. var þetta frábært eintak. Sá ekkert á lakki né innréttingu. Meira að segja litli bróðir var yfir sig hrifinn. Þess má líka til gamans geta að blaklið hans, Afturelding, lenti í öðru sæti í hans flokki í íslandsmeistaramótaröðinni. Og gæjarnir í fimmta flokki urðu íslandsmeistarar.

Getraunin

Já getraunin góða er úti. Úrslit liggja fyrir. Didda svaraði smakvæmt fyrri bloggfærslum mínum og svarði svo kolrangt að það hálfa væri allt of vitlaust. Eina rétta hjá þér vina mín var Ford Mustang. GT segir til um V8 rokk og þá fylgja kastarar í grillinu sem eru greinilega fjarverandi á myndinni. Auk þess sem felgurnar eru allt öðruvísi á V6. Premium get ég því miður ekki sagt til um því það gefur til kynna íburðarmeiri innréttingu og svo nálægt bílunum komst ég eigi. Magnús svaraði réttu til um þann svarta og staðsetninguna og hélt ég fyrst að hann yrði næstur því rétta en það var sá rauði sem réði úrslitum. Óskar sagði báða Mustanga vera V6 og ku það rétt vera. Hann hlýtur því fyrsta og eina vinning í þessari getraun. Þú færð hringinn, með ísstoppi jafnvel ef ég verð í góðu skapi, von bráðar. Reyndar játaði Óskar fyrir mér um daginn að hann kíkti á heimasíðu IB á Selfossi þar sem hann sá báða bíla auglýsta. En rétt skal rétt vera og er ég ekki ýkja hrifinn af ömurlegri V6 útgáfu nýja Mustangs.

Bíll dagsins

Það mun vera hinn dásamlegi og frábæri en jafnframt ekkert allt of fallegur en fallegur samt. Nýjasta viðbótin í GT4 flotann minn, Mercedes Benz SLR McLaren. Það ætti að vera flestum í fersku minni að Ísland var sviðið sem hann sté fyrst á í kynningarskyni og voru teknar upp kynningarmyndir hér á landi fyrir SLR. En það skemmtilegast við bílinn er að þegar maður bremsar lyftist upp partur ofan af skottlokinu og nýtist það sem loftbremsa. Það væri eflaust frekar asnalegt að sjá svona bíll stopp á rauðu ljósi þar sem maður verður að standa á bremsunni allan tímann. Ekki ósvipað því og þegar fólk er að keyra með opið skottið.

Lag dagsins

Come on home – Franz Ferdinand

Laugardagskvöld með SWAT

2005-04-03T16:47:00.000Z

Þarna ligg ég í sófanum með hundinn í fanginu. Bara að njóta kvöldsins yfir góðri bíómynd í kassanum. S.W.A.T. heitir myndin sem sýnd var umrætt laugardagskvöld og í henni er atriði sem ekki er merkilegt útaf fyrir sig. Nema hvað, þetta atriði sýnir þegar símboðar sérsveitarmeðlima fara allir að pípa hver á fætur öðrum. Það þýðir aðeins eitt, ÚTKALL! Skemmtilegt nokk, um leið og símboðarnir píptu fékk ég sms. Mamma glotti lítið eitt og spurði hvort ég væri líka kallaður út með fólkinu í myndinni. Hmmmm, jújú, svo skondið sem það er fékk ég einmitt útkall á nákvæmlega sama tíma og fólkið í SWAT. Að sjálfsögðu lét ég ekki á mér standa og rauk af stað. Það varð til þess að ég fékk næstum því heila tvo tíma til að sofa áður en ég fór að keyra út fermingakökum klukkan 7. Sem gerði það að verkum að dagurinn í dag er búinn að vera einstaklega afkastamikill. Ég beið til tæplega 11 í morgun með að sofna aftur ef ég skyldi verða kallaður út aftur (manngreyið er víst enn ófundið þegar þetta er ritað). Nú er klukkan 16 og ég er nývaknaður og einstaklega smekklegur til fara. Oh, hve frábært það er að vera ekki í neinum skóla og þurfa að gera nákvæmlega ekki rassgat á sunnudögum. Nema sækja litla bróður sem tók yfir blakferil minn og er að koma fljúgandi frá Egilsstöðum. Helvítis kvikyndi, reyndar var hann bara að keppa um íslandsmeistaratitilinn en frammistaða hans verður metin með landsliðsmann í huga. Helvítis, ekki fékk ég neina svona sénsa og samt var ég betri en hann. Það er kannski bara vitnisburður um elli mína að þegar ég var og hét blakmaður Mosfellsbæjar var blaklífið ekki jafn mikið og það er í dag.

Hinsta óskin

Ég var á gangi meðfram kirkjugarðinum í Grafarvogi um daginn og varð mér hugsi til þess tíma er ég yfirgef þennan heim. Ég er ekkert á því að ég vilji láta gróðursetja mig á kirkjulega mátann með prest og læti. Ég vill alls ekki að mínir nánustu þurfi að punga út gríðarlegum fjárfúlgum í spýtukassa og jarðskika sem er til einskis annars nýtur en að vera staður fyrir líkama að rotna. Frekar má bara henda mjög svo getnaðarlegum líkama mínum, beint í ruslið. Svo verð ég bara urðaður með öðru heimilissorpi upp í Álfsnesi eða hvar sem það verður urðað þegar minn tími kemur. Svo ef að fólk vill endilega minnast mín þá getur það gert það um leið og það fer út með ruslið eða rekst á dauðann máv. Eða bara eitthvað annað heldur en að bendla kirkjuna við dauða minn. Það er að segja á annan hátt heldur en að sennilega verður kirkjan valdur að dauða mínum með sinni foráttuvitleysu.

Á meðan ég man

Í leitinni í nótt lenti ég í frekar skemmtilegu atviki. Fyrir utan það að hvert sem maður fór voru stingandi augu hrossa sem eltu ljósið á höfði mér. Stingandi augu sem störðu útúr myrkrinu. Þannig er mál með vexti að inn á leitarsvæðinu sem ég fékk var fjárhús lítið eitt. Ekkert smá helvítis draugalegt. Og þar sem ég hef alltaf verið dálítið myrkfælinn var hjartslátturinn farinn að aukast til muna á meðan ég var að lýsa inn um gluggana og berjandi húsið að utan. Svo kom ég að opnum dyrum. Ég stakk hausnum inn í myrkrið og eina sem ég sá var það sem lenti í geislanum frá höfuðljósinu. Ég skimaði svæðið og kallaði halló. Ekkert svar, bara lítið þrusk innst inn í horni, svo ég gekk inn. Rollurnar voru allar fyrir utan svo húsið var autt, hélt ég. Ég fór þangað sem ég hélt að þruskið kom frá. En þar var ekkert. Svo ég sneri mér við og búmm. Inn í ljósgeislann, rétt fyrir framan smettið á mér, skaust haus sem var að minnsta kosti tvöfalt stærri en minn. Ófrýnilegur mjög. Svei mér þá ef kallinum brá ekki bara, ekki lítið. Aldrei á ævinni hefur hrútur gert mér jafn mikinn óleik.

Bíll dagsins

Er enginn annar en kóngurinn sjálfur. Chevelle SS árgerð 1970. Þessi bíll var ábyggilega framleiddur með mig í huga. Þess má líka til gamans geta að sjálfskiptistöngin er eins og bensíngjöfin í farþegaflugvélum.

Lag dagsins

Mighty Mouse themesong – Úr þáttunum um Mighty Mouse
Ég veit ekkert hver samdi það eða neitt. Muniði samt ekki eftir þessum þáttum?
- Mighty Mouse
- Here I come to save the day

Peugeot

2005-04-02T12:48:00.000Z

Hmmm, hvað ætli hafi gerst?

Getraun

2005-03-30T23:55:00.000Z

Heil og sæl börnin góð, heil og sæl. Nú hefur margt vatn runnið til sjávar frá síðustu færslu. Gaman að geta kveikt svona í ykkur. Af því tilefni brydda ég upp á getraun. Hverjir eiga þessi nef? Verðlaunin eru ekki af verri endanum. Bíltúr með mér! (Ef að ég fæ lánaðan bíl)

En svona, ætla ég bara að stikla á stóru því rúmið kallar með aðlaðandi faðm. Nú eru liðnir páskar með sínu óhóflega súkkulaðiáti. Ég fékk Rís páskaegg. Frábær nýjung á þeim markaði en ég mun aldrei aftur svíkja Nóa Siríus. Dodge kom heim fyrir páska. Er farinn aftur til Selfoss. Að þessu sinni er það túrbínan í skiptingunni sem fór.
Ég brilleraði að vanda í leigubílaspjalli 101 með 9,4 í lokaeinkunn. Reyndar þarf maður bara að vera íslenskumælandi mannvera til þess að ná en gaman samt. Nú er ég hins vegar kominn í mun leiðinlegri áfanga með nánast engum reynslusögum, Umferð og samfélag heitir kúrsinn sá. Ekki veit ég hvers vegna ég þarf að geta skipulagt gatnakerfi, en ef það fylgir vörubílaakstri þá læt ég mig hafa það.
Mig langar að segja meira en það er eitthvað svo erfitt að koma aftur eftir langt hlé að maður veit eiginlega ekki allveg hvernig maður á að bera sig að því svo kannski ég láti staðar numið hér.

Bíll dagsins

Dodge Viper Srt/10 árgerð 2003
V10 rokkur sem telur 8275 rúmsentimetra slagrými. Skilar einum 500,1 gæðing út í afturhjólin.

Lag dagsins

If I had your love – Selma Björnsdóttir
Svo leiðinlegt lag að það fer aldrei úr hausnum á manni.

Hó hó!

2005-03-25T15:39:00.000Z

Hæ hó og jibbý jei, Dodge er kominn heim. Eftir einungis tæpa tveggja mánaða dvöl á verkstæði IB á Selfossi, loks virkar hann sem skyldi án þess að hægt sé að kippa sér upp við eyðsluna. Ég og litli bróðir tókum einmitt hálfan gærdaginn í krús um höfuðstaðinn og skemmtum okkur konunglega. Á meðan var pabbi í einhverri svaðilför á Mözdukamrinum og pikkfest´ann í drullu. Daddara lúðraþytur, ameríska martröðin þeysti til hjálpar og það ólgaði í mér við tilhugsunina um drulluspól. En hvað gerðist? Dodge fór svo létt með drullu upp að stigbrettum að hann sletti ekki svo mikið sem dropa á lakkið sitt. Mazda hins vegar var útötuð og kræsileg. Dodge bara mallaði hægt og rólega með Mözduna aftaní og fann ekkert fyrir henni. Samt sem áður var ferðin stórskemmtileg því ég fékk að keyra í ágætis torfærum og spóla af stað og svona. Vonandi er Dodge komin til að vera að þessu sinni og pabbi planar meira að segja að taka húsið af pallinum og gefa honum betra “redneck” útlit. Ég er bara sáttur, sérstaklega af því að pabbi vill frekar geyma Dodge í minni umsjá heldur en mömmu.

Bobby fokkin Fisher

Ég hef aldrei vitað annað eins rugl eins og beina útsendingu frá “heimkomu” Bobby Fisher. Ég get svo svarið það. Að fólki skuli finnast svona merkilegt að verið sé að fjölga stofnanamat á Íslandinu góða. Ég skil ekki hvað í andskotanum vort kjörið Alþingi var að spegúlera með að flytja inn geðveilan hálfvita sem kann ekkert annað en að færa fígúrur til á köflóttum fleti. Samt betra heldur en að senda hann í bandarískt fangelsi fyrir það eitt að fara til Rússlands, ég vona bara að hann muni ekki staldra lengi við á mínum heittelskaða kletti í norður Atlantshafi. En það sem mér fannst hvað asnalegast við beina útsendingu frá Reykjavíkurflugvelli var hinn frábæri fréttaflutningur Stöðvar 2.
- vandræðaleg þögn
- nú sjáum við framan á flugvélina
- þetta er einkaþota frá erlendu fyrirtæki
- vandræðaleg þögn
- netjet heitir það
- vandræðaleg þögn
- nú sýr vélin og við sjáum hægri hlið hennar
Kjaftæði og til helvítis með fréttastofu Stöðvar 2 og síðast en ekki síst, FOKK BOBBY FISHER! Hendum kvikindinu strax út í sjó og þvoum hendur okkar af þessu máli. Fyrir hönd samtaka flíspeysuíslendinga: You´re not welcome Bobby fucking Fisher! Hrólfur Árnason.

Lag dagsins
Brake fluid (biiitch pump yo brakes) – Snoop dogg featuring Kokane

Væri líf mitt skáldsaga...

2005-03-23T01:44:00.000Z

Er hann lítur snöggt til hliðar sér hann þrjár gosflöskur. Það er jafnt bil milli allra flaskna, jafn mikið búið úr öllum og strikamerkin á öllum samskonar flöskununum snúa að honum. Raunveruleikinn verður í sjálfu sér mjög farlægur.

Didda mín.

Þannig er nú mál með vexti að hún Didda kom með nokkur komment við síðustu færslu og langar mig til að spöglera aðeins með þau. Skondið hvernig þú heldur því frammi að ég hafi ekkert annað að gera en að blogga. Sjáum nú til. Hversu mikið heldur þú að þú mundir blogga ef þú værir að vinna milli 10 og 18 (sem er núverandi vinnutilhögun mín á hverjum virkum degi)? Og milli 18 og 18:30 þarftu að redda þér frá Höfðanum niður í Mjódd. !8:30 er svo ökuskóli til svona 21:30 – 22. Það er nú ekki mikill tími né þróttur til neins annars en að leggja sig bara, eða hvað? Satt að segja er líf mitt svo einstaklega viðburðasnautt þessa dagana að ég hef ekkert að blogga um. Ég skráði pakka í vinnunni og sat og hlustaði á fyrirlestur í ökuskólanum. Jei.!
Svo varstu eitthvað að minnast á að ég dæmi fólk svo hart, líklega vegna minnar eigin minnimáttarkenndar. Þa er ábyggilega margt til í þessu hjá þér en þess má til gamans geta að það fólk sem nær athygli minni á þennan hátt er á einhvern hátt ýktar stereótýpur. Auk þess sem ég er með týpískt alkóhólistasyndróm. Það er bara allt eða ekkert hjá mér, enginn helvítis millivegur. En svo líka er ég félagslega vangefinn og kann ekki að umgangast annað fólk. Auk þess hef ég vott af einhverfu sem veldur því að raunveruleikaskynjun mín er býsna frábrugðin því sem gengur og gerist í nútímasamfélagi. Allt er þetta partur af þeirri félagsmótun sem ég gekk í gegnum sem krakki.
En það væri nú gaman að vita hvernig ég myndi túlka þig sem karakter ef ég t.d. sæi þig í strætó eða í klasanum. Jafnvel að við myndum einhvern tímann kynnast án þess að tengja hvort annað við þetta blogg. Svo þegar við værum orðin gegt góðir vinir eða eitthvað, þá kæmumst við að því að við höfum þekkst mun lengur í gegnum bloggið mitt. Það væri eflaust býsna skondið, gaman jafnvel.

Draumfarir

Síðustu nótt dreymdi mig sérkennilegan draum all nokk. Gaman að því. Hvernig þá? Jú, var þar í aðalhlutverki ég sjálfur ásamt Sigurði, nokkrum E. ökukennara. Hann var einmitt að kenna það sem ég kallaði síðast leigubílaspjall 101. En í draumi þessum var hann starfsmaður hljóðfæraverslunarinnar Rín. Þar var ég staddur í tilgangi þeim að fjárfesta í mínum uppáhalds Gibson. Gibson SG. En ekki hafði ég efni á honum svo Sigurður dró fram Epephon eftirlíkingu af slíkum hinum sama gítar. Ekki lét ég á mér standa og sveiflaði debetkortinu snögglega upp úr vasa mínum. En á meðan ég leit yfir úrval magnara, sem allir skörtuðu innbyggðum sjónvarpsskjá, tók ég eftir því að Epephon (eða hvernig sem það er skrifað) var einungis með þrjá strengi, samanborið að allir alvöru gítarar eiga að vera með fjóra strengi (alla vega í draumnum). Svo ég bar kvörtun á borð Sigurðar og bar hann sig þá mjög illa og bauð í skaðabætur forláta Gibson SG fjögurra strengja. Kátína mikil tók sér bólfestu í mér þá en engan magnara fékk ég þar svo ég þurfti að fara í Gítarinn og fá þar Marshall af bestu gerð. Alla vega, pabbi var að skutla mér á duggubát, því Mosfellsbær er jú hinar íslensku Feneyjar. Þ.e. ekkert malbik, frekar ár í stað gatna. Svo við sigldum duggunni heim. Dugga dugg. Og ég var ekki inn í stýrishúsinu því ég var að glamra á Gibson alla leið upp í Mosó. En í hringtorgi einu sáum við hvar bátur sigldi í spón á skilti og tveir drengir féllu í vatnið. Annar ca átta ára og hinn kannski eins, ef þá það. Á meðan kornabarnið sökk eins og steinn reyndi hinn drengurinn, sem hafði verið við stýrið, að halda sér á floti en allt kom fyrir ekki. Björgunarsveitamaðurinn ég kastaði frá sér gítarnum og stökk útí. Ég náði að koma báðum drengjunum upp á hringtorgið með hjálp einhverrar stúlku sem átti leið hjá. Mér var ekki til setunnar boðið og hóf skyndihjálp þegar í stað. Í ljós kom að eldri krakkinn var höfuðkúpubrotinn svo úr blæddi, auk þess sem sköflungur hægri fótar var brotinn. Á meðan á þessari fyrstu skoðun varði hafði pabbi ekki nennt að bíða og farið heim ásamt því að vatnið hafði orðið að malbiki eins og við þekkjum úr vöku okkar. Svo vaknaði ég rétt áður en sjúkrabíllinn kom að ná í strákana.
Ég hlýt því að spyrja, hvurn andskotann var mig að dreyma?
Ætli þetta tengist því á nokkurn hátt að ökuskólinn lét mig taka skyndihjálparpróf, samskonar og pupullinn tekur? Ég rúllaði því náttúrulega upp með óskiptri tíu.

Dodge

Dodge er kominn í lag hæ hó. Brátt kemur hann heim.

Bíll dagsins

Allir kannast við Aston Martin Vanquish bifreið James Bond. Nú er kominn nýr og betri bíll, Aston Martin Db9. 450 hross eðalklassi. Ef þetta er ekki bíll sem maður smellir austur fyrir fjall á yfir 200 km hraða, með Beethoven í botni, þá veit ég ekki hvað.

Lag dagsins

Outta hell in my Dodge – Lynyrd Skynyrd
Textinn er svo einstaklega frábær.
- I´m gonna get outta hell in my Dodge
- Freedom made outta steel

Gran Tourismo

2005-03-18T10:33:00.000Z

Komið þið sæl, klukkan er 20 mínútur í tvö aðfaranótt föstudags og ég get ekki sofnað. Því hendi ég Sir Elton John á fóninn og hef frásögn eftirfarandi.

Leigubílaspjall 101

Síðastliðin tvö kvöld hef ég setið námskeið hjá Ökuskólanum í Mjódd í þeim tilgangi að afla mér aukinna ökuréttinda. Námskeiðið sem ég er í núna kallast víst ferða- og farþegafræði, en mér finnst mun nærri lagi að kalla það leigubílaspjall 101. Það að sitja í sardínustemmingu og hlusta á fyrirlestur um það hvernig rútu- og eða leigubílstjóri á að haga sér gagnvart viðskiptavinum, er bara furðulega gaman. Þarna er alls konar fólk en maður sér einstaka karaktera sem maður getur lesið úr eins og skot. Þarna eru til dæmis tvær trukkalessur, sendibílstjóradrengur sem virðist vera fæddur í sendibíl og er nú að afla sér réttinda á stærri bíl. Hann er ógeðslegur, eldrauður í framan með þunnt sveitt hár. Hann sat allt fyrsta kvöldið með handfrjálsa búnaðinn í eyranu, eins og hann ætlaði að svara í símann í miðri kennslustund. Svo er einn gaur sem er yngri en ég ábyggilega, en hann er svo feitur að ég gæti gert mér gott heimili í rassgatinu á honum. Hann og vinur hans sitja allan tímann og teikna byggingakrana og sýna hvor öðrum. Yfirleitt fylgir hverjum krana mikið fliss og ég fatta ekki allveg hvað í andskotanum getur verið svona fyndið við einhverja helvítis byggingakrana. Ég man hins vegar að þegar pabbi var í vinnuvélanámskeiðinu þá teiknaði hann oft byggingakrana á kvöldin. Furðulegt.
Alla vega hlakka ég mikið til þess að fá að keyra rútubíl í verklega áfanganum.

Dodge harmleikurinn

Bara svona til að svala forvitni ákveðinna einstaklinga. Túrbínan sem koma átti á mánudaginn afdrifaríka, kom aldrei. Hún fór í gám útí USA í fyrradag. Bíllinn verður því ekki fír og flamme fyrr en í fyrsta lagi á fimmtudag næstkomandi. Hvurt það rætist verður svo enn eitt ævintýrið. En þegar pabbi hringdi síðast í IB kom í ljós að allar þeirra viðgerðir byggðust á getgátum og vitleysu. En út úr máli þessu öllu kemur að þeir eru búnir að skipta um stýrisenda, spindla, þverstífu auk þess að fóðra hana alla upp svo hún ætti að endast lengur en 100.000 km. Svo verður skipt um bústnema og túrbínu þegar það kemur loks frá amríkunni. Þetta er í síðasta sinn sem pabbi verslar við þessa menn skal ég segja ykkur.

Bíll dagsins

Þar sem ég er mikið slappur heima þessa dagana og systir mín er nýbúin að fjárfesta í Gran Tourismo 4, þá kynni ég stoltur nýjan dagskrárlið á bloggi þessu. Bíll dagsins heitir hann og mun líklega verða undir miklum áhrifum frá Gran Tourismo fyrst um sinn. Svo er aldrei að vita nema að bílunum fylgi linkur inn á gagnagrunninn sem geymir upplýsingar um þá. En fyrsti bíllinn í þessum dagskrárlið er:
Toyota RSC árgerð 2001. Ég er ekki klár hvort að þetta sé hugmyndabíll eða hvort hann komst nokkurn tíma í framleiðslu. Alla vega þá er til keppnisútgáfa sem var og er notuð í einhverjum tilgangi en engu að síður væri ég vel til að eiga götutýpuna. Vann einmitt einn slíkan í GT4 í gær.

Lag dagsins

My favorite game – The Cardigans
Merkilegt nokk þá er þetta lag að finna á plötunni Gran Tourismo frá The Cardigans. Einnig er þetta lag í upphafsvídeói leiksins Gran Tourismo 2. Gaman að því.

Ef...

2005-03-14T14:54:00.000Z

Mynd helgarinnar

Það var kvikmyndin “Life Aquatic” sem varð fyrir valinu þessa helgina. Óskar var sá sem sá um það að velja og var það ekki slæmt val. Ég vill helst ekki segja neitt um myndina því ég vill andilega að fólk sjái þessa mynd sjálft. Hún er stórgóð og er mér tjáð að hún komi frá sama manni og gerði The Tannenbaums sem mér þykir ekki af verri endanum. En Life Aquatic er aftur á móti miklu, miklu meiri steypa og að míu mati er á ferðinni mun betri leikari í aðalhlutverki, Bill Murray. Hann er einmitt ein af hetjunum mínum því að hann gerir bara myndir sem hann vill gera og spáir ekki mikið í það hvort þær verði eitthvað hitt eða ekki. En allaveg þá er þetta skemmtilega súrrealísk mynd.

Að hugsa sér bara

Ef ég hefði takið hundinn með mér í litla bíltúrinn sem ég fór í áðan, þá væri hún að öllum líkindum dauð. Ég er einmitt ekki að vinna í dag vegna þess að læknirinn bannaði mér það. Og auk þess, ef einhver veit um ódýran bíl til sölu þá vill ég gjarnan fá að vita af því. Ef þú ert ekki búin/n að leggja saman tvo og tvo og fá út fjóra, þá er þetta ástæðan fyrir öllu ofangreindu.
Ef ég hefði ekki fengið skyndilega löngun í bræðing frá Subway, þá ættu tvær manneskjur ennþá fína bíla, ég væri að vinna núna í stað þess að sitja heima uppdópaður með kaldan bakstur á herðunum. Ef ég hefði ekki brugðið mér af bæ í morgun þá myndi ég vita um alla atburðarrás dagsins. En nei, ég er búinn að missa einhverjar mínútur úr í dag og ég hef kynnst því hvernig er að rölta um án þess að vera með fulla meðvitund. Eftir því sem ég best man var ég bara þarna á gatnamótum sem ég fer um margoft á dag. Og eins og allir mosfellingar stoppaði ég ekki allveg á stöðvunarskyldunni þar sem ég sá engan bíl koma hélt ég áfram. Ég heyri undarlegt hljóð og furða mig á því hversu fallegur himininn er þarna þar sem hann snýst í hringi rétt við fingurgómana á mér. Ég er nýfætt barn sem liggur undir hanskahólfi bifreiðar sem ég þekki ekki. Eitthvað eftir að bifreiðin stöðvast hægt og rólega get ég reist mig við, en þá er ég sjötugur og ríf upp hurðina og stekk út úr aldagömlum bíl mínum. Þarna er einhver að hlaupa í áttina að mér með síma á lofti og segir í hann að þetta sé býsna harður árekstur eða eitthvað og kallar á mig eitthvað rugl sem ég skil ekki. Ég segi eitthvað við hann, man ekki hvað og sný mér í hring. Það er einhver grænn station bíll ofan á skilti við hliðina á bílnum mínum. Ég átti mig snögglega á því að þrátt fyrir að bíllinn minn sé ekkert beyglaður, þá hefur þetta fífl á græna bílnum keyrt inn í hliðina á mér. Ég þýt til hans og skamma hann heiftarlega, held ég, fyrir vítavert gáleysi og spyr hversu hratt hann hafi verið að keyra, mannfjandinn. Maðurinn með símann kemur askvaðandi og spyr hvort við séum í lagi. Þá fer ég að verða Hrólfur í Dalatanganum og átta mig á því að Nói er lífshættulega slasaður svo ég drep á honum í síðasta sinn. Þessir tveir menn, maðurinn í símanum og maðurinn á græna bílnum útskýra fyrir mér að ég hafi verið í 100% órétti og í raun keyrði ég inn í hliðina á Peugeot. Þá tel ég eftir því að vatnskassinn er kominn nánast upp á vélina og bíllinn minn er stórskemmdur að frama. Öll hliðin á hinum bílnum er í hakki og hliðarrúðan aftur í styrnir á malbikinu þegar sólin sleikir hana. Ég veit ekkert af hverju. Ég veit ekkert hvað gerðist ennþá nema það að ég á engan bíl, er að drepast í hálsi og herðum, komin á lyf útaf því og mér er illt í hausnum. Ég veit ekkert hvernig mér á að líða. Á ég að hlægja, grenja, aumka mér eða láta eins og ekkert hafi gerst? Eina sem ég veit er fyrir víst er að ég hef lent í einhverri furðulegustu lífsreynslu ævi minnar. Og ég vill aldrei upplifa þetta aftur. Heimurinn lýtur einhvern veginn allt öðruvísi út núna. Fólkið er furðulegt og af einhverri allt annari dýrategund en ég. Ég er sá eini minnar tegundar og sama hversu flottur Toyota Avensis er utanfrá þá er hann samt bara með spólutæki. Ég verð í langan tíma að ná aftur til mannfólksins held ég og djöfull er ég ánægður með að enginn drapst.

Lag dagsins

Ást – Ragnheiður Gröndal
Þetta er ekki í eina skiptið sem þetta lag verður lag dagsins í þessari viku. Hann Nói er að kveðja fyrir fullt og allt og því er lagið hans lag dagsins.

Tilraun með leiða

2005-03-11T09:38:00.000Z

Hæ. Þetta er svona færsla sem á sér enga ástæðu. Mér leiðist bara ógesssslega og er búinn að kveikja á Winamp og hef ekkert annað að gera en að skrifa og hlusta á góða tónlist. Þetta er því nokkurs konar tilraun, hvað kemur á blaðið ef ég læt hugann bara reika í góðu tómi. Síðasta færsla bar smá keim af slíkri skrift. En...

...here goes

Djöfull er það pirrandi að koma heim í hús sem angar af bakstri og enginn er heima. Þannig að ef maður fær sér bita er bókað mál að það sé úti um mann. Svo ég beið eftir að mamma kæmi úr hesthúsinu, nokkurn veginn búinn að ákveða það að ég mætti ekkert fá hvort eð er. Svo læðist maður aftan að mömmu þegar hún er farin að slappa af í sófanum, framan við imbann. Kemur með svona “Var verið að baka í dag?” og svo fyrir hvern strax í kjölfarið. Þá var hún að sjálfsögðu að baka fyrir 40 krakka æfingabúðir fyrir 18 ára landsliðið í blaki. (Litli bróðir minn var í 15 ára landsliðinu í fyrra og því sjálfsagt að hann reyni við þetta líka) Eins langt frá heimilisfólkinu og hugsast getur. Auðvitað byrja ég með eitthvað svona um að það sé aldrei hugsað um mig og pabba og við alltaf skildir útundan í bakkelsisáti. Þá kom mamma með “Pabbi þinn fékk af einni brúntertu, fáðu þér bara sjálfur!” Að sjálfsögðu hika ég ekki við að spretta inn í eldhús einungis til að uppgötva að kakan er í hring með gati í miðjunni. Sem þýðir hvað? Jú, hver sneið verður mun minni en ef bakað hefði verið í standard rétthyrndu formi. Þetta þoli ég bara ekki en engu að síður fékk ég mér þrjár brúntertusneiðar með alíslensku sméri. Unaðslegt. Mamma kann sko að baka brúntertu.
Ef einn stendur í tvennu lagi en sameinast svo, eru þá tveir eða einn?
Hmmmmmmmm. Ég skráði mig í meiraprófið í gær, byrja á miðvikudaginn næstkomandi. Það verður fjör að mega keyra rútubíl og alvöru trukka.
Sjitt, djöfull hefur maður þá ekkert að segja þegar maður er að gera litla tilraun. Ekkert annað en að pikka ló úr naflanum. Ég er hreinlega barasta nánast alltaf með ló í naflanum. Ætli það sé svo einhver athyglissýki að ég er alltaf að pota í naflann á mér að ná í ló? Meira að segja þegar ég er að gera “djakksjitt” í vinnunni og fer því að bjarga ló úr loðnum naflanum. Ég hef meira að segja oft lent í því að vera í hörkusamræðum við fólk og fer þá ósjálfrátt að fletta bolnum upp og fikta í naflanum. Og svipurinn sem kemur á fólk sem snýr sér við og maður er með putta í nafla. Hann er frábær. Enda er ég stimplaður sem einn af heilbrigða skrýtna fólkinu á Póstinum. Ég er skýr í kollinum en það er mjög stutt í að fólk hætti að skilja þankaganginn. Já það er margt skrítið fólk í því fyrirtæki, sem og líklega annars staðar. Er loðinn nafli (fuzzy nable eða eitthvað) ekki einhver kellingakokteill? Það gefur mér hugmynd að ógeðslegri pikköpp línu. Má ekki bjóða þér einn loðinn nafla?
Ég væri mikið til í að fá að heyra hvað kvenfólk talar um í vinnunni sinni við annað kvenfólk. Varla er það sama og karlmenn tala um. Ég vinn í “maledominant” deild í Íslandspósti. Við tölum um bíla, íþróttir (þar er ég yfirleitt ekki með), tónlist, heildarlúkk til að vera sem asnalegastir, prump, rúnk og kúk. Langskemmtilegast er ef einhver fer að hægja á sér á vinnutíma. Þá er sú ferð rædd í þaula þegar viðkomandi snýr til baka. Rætt um magn, áferð og tækni svo eitthvað sé nefnt. Hvað tala þá stelpur um? Varla stráka og einhyrninga? Ég gæti trúað að stelpur séu miklu meiri perrar heldur en strákar. Ætli það séu slúðursögur af djamminu og annað innihaldslaust rusl sem sé aðalumræðuefnið?
Ég sé eftir því að hafa rakað kleinuhringinn fram úr mér. Og þetta ritform mun aldrei aftur verða notað.

Lag dagsins

Us and them – Pink Floyd
Ég ekki mikið hrifinn af saxafónsólóum en þetta lag er fínt með einu slíku.

Hilux eða Hi-Lux

2005-03-10T09:28:00.000Z

Eru ekki allir spenntir að fá fréttir af Dodge-inum? Nú hafa fábjánarnir hjá IB loksins kíkt eitthvað á hann og komist að því að það þurfi hvorki meira né minna en nýja túrbínu í kvikyndið. Hún er áætluð til landsins á mánudaginn næstkomandi og síðan fljótlega upp úr því ætti Græna tröllið að koma aftur heim til sín. Já, það lítur út fyrir að pabbi ætli að halda aðeins lengur í hann. Hann er meira að segja farinn að leita að stálfelgum og nýjum Bf Goodrich undir Dodge. Loksins þegar IB menn drattast af stað að gera eitthvað eru þeir hinir almennilegustu og kveðjast koma mundu bílnum í gegnum skoðun og skipta um túrbínu, karli föður mínum að kostnaðarlausu. Þannig að ég er ekkert að kveðja ameríska drauminn allveg strax, þó svo að persónulega myndi ég aldrei fleygja peningum mínum í Dodge. Nema kannski í gamlan Charger eða Viper.
Svo er kerla móðir mín búin að festa sér fólksbíl. Áætlun föður míns um endurnýjun bílaflotans verður þá nánast uppgengin. Hróður Nóa fer víða og því erum við að tala um að mamma mun brátt aka um á blárri Toyotu Corollu wagon. Að vísu býr hún ekki svo vel að hafa heiðursnafnbótina Touring aftan við og þar af leiðandi er ekkert fjórhjóladrif fyrir hendi en þarna er 1600 i. mótor sem er ekki svo slæmt. Kellingin hefur svosem ekkert gott af meiru. En faðir minn þarf samt að ljúka áætluninni um endurnýjun bílaflotans og það felur í sér að hann þarf að pranga Lexanum inn á mig á uppítökuverði. Lexinn er eins og allir vita Toyota Hi-Lux af 2000 árgerðinni. Lítið sem ekkert breyttur en á 33 þumlunga börðum + intercooler. Ég spáði mikið í þessu í gær og komst að þeirri niðurstöðu að það væri mikið uppgrip fyrir mig að komast á þann bíl þrátt fyrir dísilgjaldið. En það fellur jú niður í sumar geri ég ráð fyrir og þá getur maður aldeilis tætt um hálendið. Jafnvel að maður gæti farið eitthvað með skítinn ef ég laga stýrið á honum. (Skíturinn er uppgjafarvélsleði sem ég á. Með 377 cc saumavélarmótor frá 1985. Ég braut stýrið af honum um áramótin ´03 - ´04) Gaman frá því að segja að ég bý í “Suburbíu” og á heimilinu eru fimm bílar, þar af þrír pick-up-ar. Hversu redneck er það? Satt best að segja lýst mér bara helvíti vel á að kaupa Lexann þrátt fyrir að ég hafi ekki efni á að kaupa jeppa á 1,5 millur. Það sem ég myndi vilja gera fyrir hann er að skipta pallhúsinu út fyrir veltigrind og kastara, smella á hann stigbrettum og fá K&N síu undir húddið. Það kostar sitt en jafnvel að maður endurhugsi áætlanir sínar um að fjárfesta í kanó. Ef ég ætti Hi-Lux finnst mér ég einhvern veginn loksins vera orðinn sá sem ég er. Að sjálfsögðu til að verða fullkomlega ég sjálfur þyrfti til Chevy step side með 8 gata vél og mjög sérstökum breytingum. Það er til alla vega einn fulkominn pikkari hér á landi sem ég veit um, með alla réttu aukahlutina nema á honum stendur GMC í stað gyllta krossins sérstæða. Ég er að sjálfsögðu að tala um veltigrind hlaðna kösturum ásamt kengúrugrind með einhverjum tveimur kösturum. Svo skartar hann háréttum stigbrettum og brettaköntum. Er á ca. 33 – 35 þumlungum og vörubílapúst beint fyrir aftan hurðirnar. Ekki má svo gleyma derinu með stróbljósunum. Að mínu mati er þetta hinn fullkomni bíll.
Ég hlýt að geta rætt eitthvað við pabba um góð greiðslukjör. Það er jú hann sem vill þetta mest allra. Hann er nú búinn að eiga Hi-Lux síðan 1987, reyndar einn síðan þá sem hann seldi 2001 eftir 3 standsetningar. Lexann keypti hann 2000 og það var einn skemmtilegasti tími til að vera að læra að keyra. Ég var til dæmis með æfingaleyfi á einn 33 tommu Hi-Lux og einn 38” sem var reyndar á 36 tommu Coyote dekkjum. Algerir geisladiskar en aðalatriðið var að hann var bara með annan og fimmta gír í lagi. Ef nógu heitt var í veðri þá var hann líka með bakkgír. Ég fyllist líka einhverju undarlegu stolti þegar ég horfi yfir innkeysrluna og sé tvo pikkara. Ah, enn ein nostalgían. Ég sakna svo sannarlega gömlu G 1667, ég leit alltaf á hana sem þriðju systur mína. Fyrsti bíll sem ég keyrði á ævinni og svona, um leið og ég náði á pedalana meira að segja. Sem sýnir hversu vænt um bílinn pabba þótti. Þannig að það færi líklega með hann í gröfina ef að, að hans mati besti bíll í heimi, Hi-Lux væri ekki innan fjölskyldunnar. Merkilegt nokk þá hefur hann alltaf talað um að ef ég ætla að kaupa bíl að þá sé ekkert annað fyrir hendi en Hi-Lux. Þess má líka geta að Nói er fyrsti bíllinn sem ég erfi ekki upp í hendurnar, að frátöldum íþróttajeppunum mínum tveimur sem ég átti þegar ég var 13 ára. (Íþróttajeppi = Lada Sport, ef þú ekki vissir dööööh)
Vitið þið hvað það þýðir ef af þessum skiptum verður? Það þýðir að Nói verði falur, en sökum tilfinningalegra tengsla verður það enginn kúkur og kanill. Og hver veit hversu vel hann kemur undan þrifum. Verst bara að núna lítur hann verr út en hann í raun er.
Kæmi það ekki líka vel út gagnvart kvenfólkinu ef ég keyrði um á 2000 módeli heldur en ´91? Enginn sem ég þekki á mínum aldri á svo nýlegan bíl. Stundum er svo einstaklega gott að vera pabbastrákur. Það gefur líka gríðarlega möguleika á amerískum pick-up að hafa Lexann til að setja upp í. Vá, er ég ekki búinn að skrifa mikið um ekki neitt? Þetta er nú bara eins og það kemur beint úr huganum. Ég kalla þetta að hugsa á blað. Er það ekki líka þannig að ef að karlmaður eins og ég, flíspeysuíslendingur og útivistarmanneskja, þá eru geðveikt margir sem sjá mann og gera ráð fyrir því að maður eigi jeppa. Ég held það að alla vega að ef ég myndi vera einhver annar og sjá sjálfan mig í Kringlunni eða eitthvað, þá myndi ég hugsa með mér að þarna færi jeppavitleysingur. Nema kannski akkúrat núna. Ég rakaði kleinuhringinn af í gærmorgun, en hann er smiðshöggið við útivistar- og rednecklúkkið mitt. Sjálfur hef ég lent í því að sjá aðra og búast við því að þeir eigi jeppa. Það líka gengur nánast alltaf upp.
Hversu vel ætli Lexinn virki með K&N og sverara pústi? Djöfull myndi hann breytast bara við að eitt að komast í mínar hendur. Fyllast af geisladiskum, fá spilara og vera alltaf fullur af háværu rokki. Meðalhraði og eldsneytisnotkun myndi aukast lítið eitt ásamt því sem hann fengi að reyna sig meira við óbyggðirnar en hann hefur fengið hingað til. Að vísu var pabbi allveg að detta í að hleypa mér inn í Þórsmörk á honum einu sinni, svona til að kynna landið fyrir norskri vinkonu Unnar systur minnar. En eins og flest allt í mínu lífi, varð ekkert úr því. Jafvel að maður myndi strekkja filmur á glerið, hvað segir Maggi? Hann er nú búinn að hafa orð á því að Lexinn væri góður fyrir mig. “Af hverju kaupiru ekki Hi-Luxinn af pabba þínum?” hefur hann meira segja sagt orðrétt.
(Í dag er skrifað Hilux en í gamla daga var það Hi-Lux. Merkilegt!)
“Hann höfðar ekki til mín.” Hef ég svarað en sé nú að það er bara kjaftæði. Ég er fæddur fyrir pick-up-a af öllum gerðum nema Game Over. Og “muscle cars” að sjálfsögðu.
Jamm jamm jamm.

Lag dagsins

Paradise city – Guns´n´roses
Þrátt fyrir að ég hafi farið að ráðum Einars Kristjáns þegar ég keyrði í og úr vinnunni í gær, gefið skít í allt og alla og hlustað á Earth Crisis, þá verður lag dagsins bara að vera jeppalag. Appetite for destruction ætti einmitt að vera staðalbúnaður í öllum bifreiðum með 4x4 stimpli á sér. Maður er nú búinn að hrella margan túristann í Mosfellsbænum, á mömmubílnum Lexanum með Guns´n´roses í botni út um opinn gluggann. (Já, það sjást líka túristar í Mosfellsbæ. Við höfum tjaldstæði og allt.) Paradise city væri þá Smáralind, ekki satt?

Í leikskóla er gaman

2005-03-09T11:59:00.000Z

Hvers á ég að gjalda? Ég held að ég hafi aldrei áður skemmt mér jafn vel í Póstinum. Í gær var engu líkara en að ég væri að vinna á leikskóla. Það er sama hvar þú stendur í póstmiðstöðinni, alls staðar geturu heyrt fúkyrðin fljúga manna á milli í böggladeildinni. Að sjálfsögðu sit ég ekki hjá og tek fullan þátt í æsingnum og skítamóralinum.
- Hvað er þetta er engin vinnsla hérna? Taka á þessu!
Og ég svara.
- Haltu kjafti hóran þín
Og til baka kemur:
- Bíttiðig
- Hoppaðu í rassgatið á þér
- Þú ert nú barn sem aðeins móðir gæti elskað!
- Sæðissóun!
- Þú ert bara til að því að pabbi þinn dró of seint út!
Og þar fram eftir götunum. Svo er einn náungi sem vinnur á mánudags- og þriðjudagskvöldum. Hann hlýtur að vera einhver sú mesta “pussy” sem ég hefi nokkurn tíma kynnst. Hann veit ekkert um bíla nema hvað bíllinn hjá mömmu hans heitir og svo dýrkar hann fótbolta. Slái maður létt á bakið á honum, liggur við að hann kasti sér í gólfið hágrenjandi af sársauka. (ekta fótboltamaður) En það besta við hann er samt hversu tapsár hann er. Og við elskulegir póstmenn erum bara að spila á það í matartímum. Spilið heitir Skítakall eða idiot eins og enskuslettandi menn vilja kalla það. Tapi þessi ákveðni maður þá líður ekki á löngu þar til hann hættir að tala og byrjar að kasta frá sér spilunum og svo fer hann aftur að tala, í háum, skrækum tóni. Það þarf einstaklega lítið til þess að hann fari að saka mann um svindl og þess háttar. Þið kannist við svona tapsárar manneskjur. En það er ekki þar með sagt að eineltinu ljúki með matartímanum. Þegar við göngum aftur til vinnu okkar fer ég yfirleitt að tala um bíla, því vinur okkar verður einstaklega bitur ef hann er ekki með í umræðunni og bílar er eitthvað sem hann útilokar gjörsamlega. Þá fer hann að skrækja reiðilega einhverjum staðreyndum um fótbolta sem engum lifandi manni gæti staðið meira á sama um. Meira að segja hinir fótboltadýrkendurnir á þessum fótboltaelskandi vinnustað hafa engan áhuga á því sem gaurinn segir. Þá fara þeir einmitt stundum að tala um þegar lið vinarins tapaði síðast, sem gerir ekkert annað en að pirra hann meira. Áður en maður veit af fara öll hans samskipti fram í öskrum og enda öll á því að hann segir þegiðu við viðmælanda sinn. Þá einmitt fer þetta að verða gaman fyrir alvöru því mikil kátína ríkir þá í böggladeildinni og skítamórals húmorinn stigmagnast. Á kvöldum sem gærkveldinu er langskemmtilegast að vinna á Póstinum.

Vangavelta

Þar sem ég er svo illa að mér í samskiptum kynjanna að ég jaðra við að vera þjóðfélagslegt krabbamein var ég að spá dáldið. Ætli það séu margar stelpur sem hafa haft áhuga á mér en snarlega misst hann þar sem ég tók ekki hint? Og þá í beinu framhaldi. Ætli það sé eitthvað kvenfólk sem hefur áhuga á kallinum akkúrat núna en ég er ekki að taka hint? HMMMMMMMMMMM.
Er það tildæmis hint þegar stúlka beygir sig svo þjóhnapparnir grípi alla athygli piltsins? Ég var nefninlega í bakarísvinnunni um helgina og ein stelpan beygði sig. Auðvitað starði ég dolfallinn á rassinn og hún tók eftir því. Held ég. En hún var snögg að rísa upp aftur og ég ræskti mig vandræðalegur og sneri mér við. Þegar ég sneri mér aftur við beygði hún sig aftur á sama hátt. Aftur gerði ég sem fyrr án þess þó að hún tæki eftir því. Held ég.

Aftur?

Það bendir allt til þess að sumarið í ár verði, líkt og síðasta sumar, þéttskipað frábærum tónleikum. Iron Maiden, Robert Plant, Alice Cooper og ég heyrði líka í dag að orðrómur um að AC-DC vilji heimsækja landið sem ég bý í. Ég býst samt fastlega við því að síðastnefnt sé eintóm lygi og kjaftæði.
Mig langar samt helvíti mikið á Cooper-inn og ef miðaverð er ekki jafn stjarnfræðilega hátt og á Maiden, þá er aldrei að vita nema að maður skelli sér bara.
Svo er það bara skylda þín, Ásgeir, að mæta á Robert Plant tónleika.

Pæling

Ef ég gerðist trúbador ætti ég þá kannski að vera The Fleecesweatericelander Experience?

Lag dagsins

Teenage dirtbag – Wheatus
Af því að ég á miða á Iron Maiden og þið vitið hvað, það endar samt allt vel í laginu.

Ps

Þess má geta að ég ritaði þetta allt saman á aðfaranótt dagsins í dag. Á nærbuxunum einum fata. How´s that for too much information?

Og enn vælir hann

2005-03-08T09:34:00.000Z

Ég er ekki frá því að Vodafone stelpan, dularfulla stúlka drauma minna, sé búin að rústa lífi mínu. Ég get ekki hugsað um annað en hana. Ég verð hreinlega bara að drepa mig til að koma henni úr hausnum á mér. Þekkir einhver hana og veit um hvaða stelpu ég er að tala?

Moi? Celebrity?

Ég hlýt að vera frægur eða eitthvað. Ég má ekki kaupa mér miða á tónleika án þess að það komi mynd af mér í blöðin. Þetta hófst fyrir Deep Purple tónleikana, þá kom mynd af mér í Fréttablaðinu þar sem ég var mest áberandi og horfði beint inn í myndavélina. Nú var Maggi að benda mér á síðu 2 í Morgunblaði gærdagsins. Er ekki bara mynd af Mosfellska tvíeykinu, nýkomnir í röðina að ræða heimsmálin. Að vísu erum við ekki aðalmyndefnið en minn gullfallegi sitjandi náðist inn á jaðar myndarinnar hægra megin. Djöfuls “redneck” er maður frá þessu sjónarhorni, og það er alls ekki svo slæmt að vera það. En miðinn minn var enn á sínum stað þegar ég gáði að honum áðan. Rokkenról við sjóndeildarhring.

Sjálfsvorkun

Djöfull hlýt ég að vera einn sorglegasti fáviti á klakanum í dag. Mér er orðið ljóst að ég er orðinn einhver helvítis nútímakarlmaður. Ég er hér að tala um hæfileikann til þess að hleypa út tilfinningum mínum og jafnvel að grenja eins og hommi.
Ég var staddur við vinnu mína í gær, og merkilegt nokk var hugur minn víðs fjarri (Kannski einhver ákveðin stúlka hafi heltekið hann). Og viti menn ég fylltist ekka eitt stundarkorn. Andskotans helvíti. Eftir vinnu fór ég heim og sótti hundinn. Síðan keyrði ég einn um í myrkri borg, hlustandi á Uriah Heep og hina einu sönnu væmnu rokkplötu (plata sem ég smellti saman í góðu gríni í sumar. Aldrei hefur hún átt betur við en nú. Þess má til gamans geta að stúlkur sem heyrðu hana spurðu hvort ástin hefði leikið mig grátt.).
Hvernig væri það að vippa sér upp að stúlkunni ef ég hitti hana aftur, grípa hana í fang mér og syngja eitt og hálft erindi + viðlag?

- Angel eyes, you have angel eyes.
- Such a smile that lights up my life.
- You´re a dream come true
- Now I´m holding you, and I´ll never, never let you go

- First time I laid my eyes upon you
- All my dreams were answered

- I´ll never let you go
- You´re always on my mind
- You´re the only one for me
- You´re all I need, and I´ll never, never let you go

Þetta er að sjálfsögðu bútur úr laginu I´ll never let you go sem ég hef mikið dálæti af í flutningi mellumetalssveitarinnar Steel Heart.
Já þetta er helvískt ástand. Ég fúlsaði meira að segja við lambalæri sem móðir mín útbjó á sunnudagskvöldið og át ekkert fyrr en í kvöldmatinum í gær þegar ég fékk mér vesæla pulsu. Djöfull er maður orðinn ógeðslega væmin og slepjulegur. En svona er þetta, kannski að fólk sleppi að lesa yfir bloggið mitt svona næsta mánuðinn eða svo. Rétt á meðan þetta ástand ríkir. Þó svo að ég sé ekkert að sjá fyrir endan á því. Svei mér þá ef ég geti bara aldrei litið á kvenfólk aftur í þess skonar leit. Nú er áhugi minn á kvenfólki eingöngu kynferðislegur því að það er aðeins ein þarna úti sem á hug minn allan.

Listamaðurinn ég

Ef ég gerðist trúbador hvort nafnið væri þá betra?
- The Árnason project
- The Hrólfur Árnason Experience

Lag dagsins

Angel – Aerosmith
Þetta lag er einmitt á Hinni einu sönnu væmnu rokkplötu og ef það er eitthvað sem ég vill segja við draumastúlkuna mína núna þá er það, það sem Steven Tyler segir í þessu lagi. Ekkert annað lag lýsir betur líðan minni, held ég.

Komið nær, komið nær

2005-03-07T10:22:00.000Z

Þá er komið að því kærir hálsar. Það hefur ferið staðfest að líf mitt getur haldið áfram. Ég náði í miða á A-svæði Egilshallar, þriðjudaginn 7. júní á því herrans ári 2005. Þegar Iron Maiden heiðra vesæla frónbúa með nærveru sinni og miðla list sinni beint í æðar tryllt lýðs víkingaafkvæma. Þar mun enginn annar en Hrólfur nokkur Árnason verða í fremstu röð, slefandi! Já, ég segi það og skrifa, slefandi!
Sem sagt ég og Maggi tókum upp á þeim fávitaskap að taka þátt í biðraðamenningu íslendinga, og það í rúma 2 tíma. Við vorum samt langt í frá þeir sorglegustu á svæðinu. Þeir sem mættu kvöldið áður með Passoa, öl og kassagítar unnu. Einn þoldi meira að segja ekki álagið og féll í öngvit þegar innan við klukkustund var eftir af biðinni. En allt reddaðist þetta held ég og ég á minn miða sem ég geymi á öruggum stað og mun ég aðgæta oft á dag, hvort hann sé ekki á sínum stað. Það er jú ekki oft sem manni gefst færi á að berja lifandi goðsögn augum. Long live Iron Maiden!

Rola, ræfill, gunga og allsherjar fífl

Ég lenti í helvíti leiðinlegu atviki í gær sem ég á eftir að sjá eftir til æviloka, eða svona líklega. Ég er svo mikil rola, ræfill, gunga, bleyða, skræfa, fífl, fáviti, hálfviti, asni og allt sem ykkur getur dottið í hug. Ég sá stúlku minna drauma í gær. Hún var á vappi fyrir utan Vodafone í Typpaklasanum, að kynna Vodafone eða einhvern andskotann. Mér fannst ég kannast við hana svo ég horfði á hana og datt í þennan líka frábæra augnkontakt. Og ég er ekki frá því að hún var svo grípandi fyrir augað að neðri kjálkinn á mér fór að síga. Svo gekk hún í áttina til mín og ég fraus. Maggi var með mér og hún byrjaði eitthvað að spyrja okkur um viðskipti okkar við símafyrirtækin og Maggi svaraði samviskusamlega með mannamáli. En ég starði bara á hana með opinn kjaftinn eins og fífl og eina sem ég gat gert var að kinka kolli og hrista höfuðið. Svo var mér litið á tærnar á mér og ég fór að titra eða eitthvað. Mér hefur aldrei liðið svona áður. Ég kom ekki upp einu orði og mér leið eins og helvítis fífli. Og þarna hélt hún okkur (Magga) á snakki í dálitla stund og allan tímann vissi ég varla í hvorn fótinn ég átti að stíga og horfði bara á tærnar á mér og hendurnar á henni til skiptis, algerlega frosinn, gapandi og orðlaus. Ég skil bara svei mér þá ekki hvernig fyrirtæki ætlast til þess að selja nokkra skapaða vöru ef kúnninn kemur ekki upp orði vegna fegurðar starfsmanna.
Ég get líka svarið fyrir að ég hafi áður lent í augnsambandi við þessa stúlku og mér fannst einhvern veginn eins og hún kannaðist líka einhvern veginn við mig í gær. Ég er allveg viss um að þetta hafi verið sama dularfulla stelpan og ég starði í augun á þegar ég beið fyrir utan Laugardalshöll og beið eftir Deep Purple tónleikunum síðasta sumar. Þá var ég úti en hún í glugganum á efri hæðinni. Við duttum þá í eitthvað augnkontakt sem var ábyggilega bara í svona 5 mínútur en mér fannst það vera svona fimm ár. Þannig varð hún einmitt mín dularfulla draumastúlka. Og já, eins og fyrr var sagt er ég nánast handviss að þetta hafi verið sama stúlkan.
Alla vega, Maggi sá til þess að sjálfshatrið mitt kom upp um leið og ég sneri baki við hana, skömmunum rigndi yfir mig. (Svo þú skalt ekki fara að koma með fleiri skammir núna Maggi!) En í alvöru talað, hvað segir maður við svona stúlkur? Ég mun naga handarbökin þar til ég dey því þetta var hin eina sanna. Ef þetta var stelpan frá Deep Purple tónleikunum, var það þá einhver tilviljun að við hittumst svona aftur? Ekki gengur maður bara upp að stúlku sem maður þekkir ekki rassgat og hefur aldrei hitt áður og býður henni í bíltúr? Djöfull. Þetta er það sem Didda var alltaf að tala um. Eftirsjáin að hafa ekki sagt neitt. En samt sjitt maður, hvað segir maður eiginlega á svona stundum? Á maður að fara að venja komur sínar í Vodafone í Typpinu í þeirri veiku von um að hitta hana aftur? Ég á ábyggilega aldrei eftir að sjá hana aftur. Ég er að springa, með verk í maganum og hafði enga matarlist og ég veit ekki hvað. Líf mitt er breytt. Ég get aldrei hugsað um annað dularfullu draumastúlkuna mína. Ég vill nú ekkert hljóma neitt asnalegur en ef ég ætti að lýsa henni myndi ég segja að hún væri óhugnalega lík Shannon Elizabeth, úr American Pie 1, nema bara ca. tvö, nei þrjú hundruð þúsund sinnum fallegri. Það er ekki til fallegri stúlka í heiminum ábyggilega. Hólí krapp, hvað ætli hún myndi segja ef hún læsi þetta?
Maður kann ekki á þetta. Andskotinn, ég er fífl.

Svo ég opni mig enn frekar

Hvernig veit maður að stúlka er að senda manni merki? Maður eins og ég er svo lélegur í þessum efnum að mesta sem ég get gert til að sýna stúlka að ég sé áhugasamur er að ná henni í augnkontakt. Svo heldur maður að hver einasta stelpa sem talar við mann sé eitthvað heit fyrir manni. Hvernig veit maður fyrir víst að stúlkan er ekkert á móti því að kynnast manni eitthvað frekar? Andskotans kvenfólk og asnalegu reglur þeirra um hvort kynip skuli taka af skarið. Kvenþjóð þessa heims, ég ávarpa ykkur! Verið hreinskilnar og tranið ykkur fram ef þið hafið áhuga á mér. Ég kann ekki!!!!!!!!

Lag dagsins

Hello, I love you – Doors
Ef maður gæti bara verið kúl á því og gengið upp að henni og farið með sama texta og Jim Morrison.
- Hello, I love you, won´t you tell me your name?

Dýr næturinnar

2005-03-02T10:43:00.001Z

Ég tók röltið upp myrka tengingu Tangahverfis Mosfellsbæjar við þjóðveginn. Einbeittur á svip gekk ég rakleiðis í Krónuna. Aðeins eitt vakti fyrir mér, nostalgíudrykkurinn Schweppes engiferöl. Þegar ég var að hnýta Lottuna við flaggstöng utan við búðina ók inn á bílastæðið Pontiac Firebird frá níunda áratug síðustu aldar, ekki sá allra fallegasti en hljóðið benti til 350 vélar eða jafnvel 360. Svona miðað við hversu auðvelt hann átti með að merkja sér malbikið og baka eitt stykki kleinuhring myndi ég frekar skjóta á 360 cid. Það gæti svosem líka verið möguleiki á 400 rokk en það er ólíklegt vegna hljóðsins. Það var mjög gott auðvitað en ekki nógu gott til að vera big block. Eníhú, ég fór inn í búðina, sem nötraði við óm V8 og ískrandi dekkja. Þegar ég kom út var léttur hvítur reykur yfir bílastæðinu og dauf lykt af brenndu gúmmíi kitlaði nefið. Þá rann upp að Pontiac, veikluleg Toyota Corolla með tilheyrandi prumphljóði frá kraftpústi. Og heyrði ég á tal ökumanna yfir daufu vélarhljóði V8 (af þeim sökum útiloka ég 400 cid.).

Toyota – Spyrna?
Pontiac – Veit ekki, hvað finnst þér?
#V8 öskur og ískrandi dekk. Báðir bílar kyrrir hlið við hlið, bílstjórar horfast í augu.#
Toyota – Öööh, kannski ekki.
#Toyota vælir örlítið þegar hún hnökrar aðeins á öðru framdekkinu við brottför. Hlátur kveður við úr kyrrstæðum Pontiac#

Þetta kallast að taka einhvern á kúlinu. Þ.e. að vita hvurslags bíl maður hefur undir höndum og kunna að nota hann til að svekkja aðra minni menn. Annað gott dæmi um að taka einhvern á kúlinu:

Ég var að keyra í rólegheitum niður Ártúnsbrekkuna þegar mér verður litið í baksýnisspegilinn. Aftan að Nóa kemur kolsvört Mercedes bifreið á fleygiferð og higgur greinilega á framúrakstur. Að sjálfsögðu kviknaði einhver fílingur hjá mér og ég gaf inn og náði að halda Benzanum með mælinn á 120 km/h. Þá eru báðir bílar að keyra jafnhratt hlið við hlið. Gaukurinn á Benzanum leit með vanþóknun í augun á mér, eldsnöggt, og stakk svo af með kveðjunni E 500. Ekki merkilegur Benz en Benz engu að síður og ég var tekinn á kúlinu. Ég var svo ánægður að ég þurfti smá tíma til að ná mér niður aftur. Það er draumur minn að eignast einhvern tímann bíl sem ég get notað til að taka einhvern á kúlinu.

Anonymous

Það vekur furðu mína að enn skuli vera til fólk sem ekki þorir að kommenta undir nafni. Okkar ástkæra drottning nafnleysis, Darth Mous, er meira að segja búin að átta sig á fáránleika þess að vera hrædd/ur við að láta nafn síns getið. Didda á hrós skilið.
En þá skýtur upp kollinum enn einn auminginn sem vill vera nafnlaus. Getur kannski verið að fólk kunni ekki á komment-kerfi blogspots. Ef svo er ekki þá er það ekki flóknara en svo að bæta nafni við að kommenti loknu
- Hrólfur

Dapurleiki

Það örlar eilítið á því að framtakssemi hafi aukist með brottfalli þunglyndis. Það leiðir því miður til minna bloggs, ekki bara með því að nota tímann í annað en skriftir heldur verður líka minna um umræðuefni. Maður hefur ekkert að kvarta yfir. En ég hefi fundið mér klassíska ástæðu til depurðar, þó ekki þunglyndis. Fyrir utan náttúrulega þessa krónísku sjálfsvorkunarælu um kvenmannsleysi, þá hef ég ákveðið að verða dapur yfir bílastandi mínu. Nú er Nói alls ekki nógu góður fyrir mig. Hann er kraftlaus, ljótur og umfram allt, fólksbíll. Ég bara verð að eignast jeppa eða sportbíl eða amerískt teppi. Bara verð.
Kannski verður þessi leiði til þess að ég geti verið eiginhagsmunaseggur sem volar yfir ómerkilegri þjóðfélagsstöðu sjálfs síns í formi bloggs, á nýjan leik. HAHAHA.

Húrra!

Kauphækkun vofir yfir kallinum þessa dagana ef nýr kjarasamningur verður samþykktur af íslenskum póststarfsmönnum. Ég ætlaði einmitt að storma inn á skrifstofu yfirmanns míns í dag og bera mig illa yfir launamálum, þegar hún tók af skarið og kom fram með fréttir af tilvonandi hækkun. Þá verð ég líklega bara að bíða smástund þangað til þessi hækkun verður yfirstaðin og heimta þá að verða hækkaður um einhverja launaflokka. Mér er nefninlega tjáð það að það sé verið að leika mig grátt hjá Póstinum. Það er líka ekki óalgengt hjá þessu skítafyrirtæki. Ef ekki verður bót á tekur því ekki að mæta í þetta djobb. Pabbi er líka alltaf að verða ágengari með hærra kaup við smíðar. Hann lofar gulli og grænum skógum. Hann segist vanta mig í lítil verkefni sem ég kem þá til með að vera einn í á fullum smiðslaunum. Þau eru nokkuð góð að mínu mati og þetta þýðir líka mikið sjálfstæði í atvinnu. Fyrir utan það að ég er ekki heimsins reyndasti smiður og í raun kann ég meira í húsasmíði heldur en húsaviðhaldi og reddingum. En það er einmitt það sem ég myndi fást við auk þess að smíða glugga og þess háttar upp á verkstæði. Merkilegt nokk, og ég er býsna ánægður með sjálfan mig í þessum efnum, ég held barasta að ég sé nokkuð flinkur smiður svona. Ég hef meira að segja reynslu af líkkistu smíði. Samt er hundleiðinlegt að vinna með pabba. Eins og merkur maður sagði við mig: skyldmennavinnu fylgir alltaf ákveðin sjálfstæðissvipting. Eða eitthvað á þá leið.

Lag dagsins

More than a feeling – Boston
Af því að það var notað í bílaauglýsingu með ofsaakstri. Og ég fíla ofsaakstur hehe. (Viggó, þetta er algerlega óviðkomandi Toyota motor corp.)

PS.
Ég veit að sífelldar afsakanir eru veikleikamerki en ég verð samt að byðjast velvirðingar á mikilli gelgju í síðustu færslu. Það er bara ekki minn stíll.

2005-02-28T22:06:00.000Z

Mynd helgarinnar

Á leið heim úr vinnu á föstudagskvöldið ákvað ég að koma við í Krónunni og nýta mér fátæklegt tilboð þeirra á DVD myndum. Eina ástæða þess að ég lét verða af því að kaupa þessa ræmu var sú að með henni fylgdi 2 lítrar af kóki og örbylgjupopp, allur pakkin á 999 kr. Svo ég sólundaði fjármunum mínum í kvikmyndina Showdown in litte Tokyo. Það eru þeir Dolph Lundgren og Brandon Lee sem fara með aðalhlutverk myndarinnar auk þess sem Tia Carrere leikur dömuna sem aðakallinn endar með að lokum. Til að lýsa myndinni tel ég best að láta textann af hulstrinu flakka í heild sinni
A warrior and a wise guy. They´re Los Angeles cops who mix punches with punchlines in a knockdown, gundown, Showdown in little Tokyo.
Dolph Lundgren is the muscle, an american samurai steeped in eastern tradition. Brandon Lee is a “Valley dude” quipster with a lot of fight in him. Together they hang tough in a war with a lurid L.A. underworld of Japenese drug lords. As directed by Mark L. Lester (Commando), that combat is a frenzied comic book come to explosive life. How this dynamic duo takes on and flattens all comers for “smart, fast-moving martial arts action adventure. A class act” (Kevin Thomas, Los Angeles Times).
Þetta er sem sagt svona “buddy” mynd um tvær löggur sem sparka í rassa með öfgafullu kung-fu. Annar er fæddur og uppalinn í Japan þar sem Yakusa myrti foreldra hans þegar hann var níu ára. Það kemur svo fram í myndinni að hann ólst upp á “Japanese-American” munaðarleysingjahæli þar sem hann fullkomnaði sitt kung-fu. Hinn er svo úr dalnum, sonur amerísk manns og japanskrar konu. Mamma hans vildi að hann vissi eitthvað um Japan svo hann hóf kung-fu nám fjögra ára. Síðan fara þeir að rannsaka morð og það kemur á daginn að þarna er Yakusan að verki og er mikið magn af nýju stórhættulegu dópi á leið inn í landið. Þess má geta að einn aðalskósveinn vonda kallsins lék Shredder einnig aðalskósvein Shredder í Turtles. En viti menn forsprakki Yakusa í USA er einmitt sá sem banaði foreldrum Champ (Dolph Lundgren). Svo Champ á í mikilli innri baráttu um annars vegar hefnd og hins vegar að halda heiðri samurai riddara.
Það er einstaklega skemmtilegt hvernig myndin sýnir einstaka ameríkudýrkun Yakusa því þeir ganga allir um í jakkafötum sem eru ca. tíu númerum of stór og svo eru skjannahvítir strigaskór. Þeir minna helst á hreysikettina í Who framed Roger Rabbit. Svo eru bifreiðarnar ekki af verri endanum. Skósveinabílarnir eru Ford T-bird blæja og Chevelle SS 442, svo er Oshido (aðalvondikallinn) á Cadillac El Dorado limosínu árgerð ´59. En viti menn, eins og allar kvikmyndir um tvo félaga endar þessi vel. En atburðarrásin færist út á götur L.A. þar sem japanir fagna nýju ári með risa skrúðgöngu. Þar skylmast svo Champ og Oshido við mikinn fögnuð skrúðgöngunnar, sem einmitt útvegar sverðin. Það endar svo með að Oshido er rekinn á hol og sprengur í loft upp með flugeldasýningu og allir eru ánægðir og lítil börn leika sér við brunnið líkið, ó hamingjan. Myndin skartar þónokkuð af nöktum mjólkurkirtlum og endalaust mikið af ömurlegum setningum og vanþroska löggumannanna. Eins og til dæmis: Brandon Lee er eitthvað að messa um heiður samurai og svona að vera almennt alvarlegur og endar svo. “...and we do this like policeofficers. And when we´re done, we go eat fish of those naked chicks!” Og svo þegar hætta steðjar að: “If we die I have to say this one thing, you´ve got the biggest dick I´ve ever seen.” Og ýmislegt fleira í þessum dúr.
En endilega ef fólk er í fílíng fyrir góða vitleysu þá er hægt að gera verra en Showdown in little Tokyo.

Heilbrigði helgarinnar

Ég gerðist svo heilbrigður að bregða mér í fjallgöngu með tíkina að lokinni vinnu á laugardag. Djöfull var það einstaklega frískandi. Þetta er líka það sem gefur lífinu tilgang, bara strákur og hundurinn hans á rölti um náttúruna. Við fórum samt ekkert erfitt, bara frá Hafravatni yfir Hafrafellið og inn í Reykjadalinn og aftur til baka. Þar sem ég var ekkert að flýta mér þá voru þetta svona rúmir tveir tímar. Helvíti gott bara.
Svo brá ég mér á bak með karli föður mínum á sunnudeginum. Þetta eru bara þægindi að þurfa ekkert að hugsa um skóla og vera algerlega frjáls með allt þegar maður á frítíma frá vinnu. Já, það held ég bara svei mér þá.
Pabbi kom svo með helvíti góða athugasemd um afmælisgjöfina mína frá honum og mömmu. Allt í einu var hann eitthvað voða sorrý yfir henni. Ég tjáði honum einmitt að ég vildi fara að losna við útskriftargjöfina því ég nenni ekkert að temja hana. Og hef satt að segja engan áhuga fyrir því. Þá byrjaði hann allt í einu að tala um að hann þyrfti að gefa mér Leatherman græju (fyrir þá sem ekki vita hvað það er þá er það svipað og vasahnífur nema með töng og miklu háþróaðri. Leatherman er svo með lífstíðarábyrgð og ég á fyrir Mammut græju sem er löngu úr sér slitin af notkun). Slíkur gripur er eitthvað í kringum 8 þúsund kallinn. Hann vill endilega gefa mér svoleiðis og líka að ég fari að fá mér nýjan bíl. Ég skil nú ekki allveg hvaðan það kemur.
Þess má til gamans geta að við pabbi fórum á Nóa austur á Selfoss klukkan átta í morgun. Þar vildi ég sýna honum að ekki eru allir amerískir bílar druslur. Svo við fórum á bílasölu og fengum lykil að Cheerokee ´95 með 4,0 high output. Og viti menn, hann komst út af bílasölunni þegar hann drap á sér. Eftir smástund kom ég honum aftur í gang en þá stóðu allir gírar fastir, svo eins og fífl át ég orð mín ofan í mig. Haldið var heim í fýlu.
Fyrir ykkur eitilharða aðdáendur Ford Mustang GT ´05 þá er bifreiðin hans Játa kunningja míns komin á bílasölu. Hana er hægt að nálgast á Bílasölu Íslands. Glæsileg.

Lag dagsins

Unbreak my heart – Toni Braxton (ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA ÆLA)

Halló

2005-02-25T10:12:00.000Z

Það er orðið langt síðan ég reit færslu síðast en sem frjáls maður er ég önnum kafinn. Ég er dottinn inn í póstvinnu sem er svo einstaklega skemmtileg að ég sef heima hjá mér og vinn á Höfðanum. That´s it! Ég hef einmitt lítinn sem engan tíma heima því ég mæti í vinnu klukkan eitt og er þar til um tíu. Það er alls ekki svo slæmt og er ég nú lífsglaðari en nokkru sinni fyrr þó svo að ég verði að láta af daglegu bloggi. Ég slæ þá bara um mig sem helgarbloggari í staðinn og ef andinn kemur yfir mig þá blogga ég á virkum dögum. En djöfull er þetta gott að geta um frjálst höfuð strokið, AAAAAAAAAAHHH! Mmmmmmmmhh! Frábært.

Gengin 30

Já eins og er með okkur mannverurnar þá tifar lífklukka mín og er hún nú farin að ganga eitt ár í þrjátíu. Þann 24. febrúar fagnaði ég mínum 21. afmælisdegi með 13 tíma vakt og gerðist móðir mín svo myndarleg að skella í uppáhalds kökuna mína, kaffitertu með púðursykurskremi. Beið hún mín með óþreyju þegar ég kom heim úr vinnunni í gær og hún var frábær. Jamm, en það sama er ekki hægt að segja um afmælisgjafirnar. Satt að segja var ég í stökustu vandræðum þegar mamma rétti mér kassa með reiðtygjum í. Einmitt það sem ég vildi, sérstaklega þegar ég hef engan tíma fyrir hestamennsku jafnframt sem áhuginn fyrir því að fara á bak fer dvínandi með hverju skipti. Ég er nefninlega dottinn í það að vera svona hestamaður eins og gömlu kallarnir. Ég hef svo sem gaman af félagsskapnum og skepnunum. En það er ekkert gaman að sitja hross. Frekar vill ég sinna þeim, keyra um landið með hestakerru, smala, moka skít og snatta með hitt og þetta. Það eru jú vélræn hross bílanna sem eiga hug minn allan. Ætli það sé vegna þess að mamma og pabbi pressa svo á mig að stunda hestana að mér finnst það kvöð að fara í hesthúsið. Ég vill einmitt helst ekki fara með þeim niðureftir, hvað þá í reiðtúr. Einhvern veginn finnst mér alltaf best að vera einn með skepnunum mínum. Hvort sem það er hundur, hross eða kisan mín.
Eitt er víst að þessi reiðtygi eiga ekki eftir að verða notuð á næstunni og fá þau líklega að hvíla hjá rykfallna hnakkinum mínum, það er jú langt í að ég fari að mýla merina mína. En hvaða kjaftæði? Ég veit sosum ekki hvað skal segja. Mig dauðlangar bara til þess að skrifa einhvað ógeðslega innantómt blogg eða jafnvel samhengislaust bull. Kannski ég láti bara verða af því. Já, hví ekki?

Steypa

Já systir mín gaf mér bleika ruslafötu í herbergið mitt. Efst í mínum huga eru mömmulegir kallar. Sósíalísk krónik sem herjar á mannskapinn. Ja hérna hér.
Hver veit hvað þetta er?

Slagorð dagsins

“Only a Gibson is good enough”

Lag dagsins

Blue sky – Allman brothers
En þess má einmitt geta að svarið við spurningunni: “Hver veit hvað þetta er?” er þetta er Kassi utan um Gibson gítar. En hann Duane Allman heitinn lék einmitt á forláta Gibson Les Paul. He was one of the greatest.

,,Europrisfólkið"

2005-02-20T15:05:00.000Z

Ég dró Fríðu systur með í landsins stærsta reðurtákn á laugardaginn, og hvílíkt upplifelsi það var. Ég sá allskonar fólk, en það sem bar hæst var þegar ég sá innflytjandur frá ameríkunni. Eða svo giska ég á, ég heyrði þau ekki tala en þau voru bara svona ekta amerískar stereótýpur fyrir það sem ég vill kalla ,,Bling Bling Niggaz”. Ég sá þau kjaga inn í Limalindina í þessum ,,trademark” íþróttabolum í yfirstærð og ég er alls ekki frá því að blökkumaðurinn hafi skartað meira blingi heldur en blökkukonan. Þar mátti sjá eyrnalokka og hringa, gullúr, gullarmbönd og gullkeðjur um hálsinn. Og að sjálfsögðu toppaði kallin þetta með stóru jarðlíkani úr skíra gervigulli sem hékk um hálsinn á honum. Konan var með eitthvað annað í svipuðum dúr en þar sem hnötturinn átti athygli mína alla tók ég ekkert eftir því. Klæðaburðurinn var svo eftirfarandi: bæði voru í alltof stórum buxum einhvers staðar langt niðrá rassi og í skjannahvítum strigaskóm. Kallinn var svo með forláta húfu dragna niður að augum en konan var með einhvern helvítis tóbakklút á hausnum. Fyrir mitt leyti var þetta eitthvað það furðulegasta par sem ég leit augum að þessu sinni í Limalindinni.
Að klasatyppinu loknu fórum við í mekka láglaunadrjólans, Europris. Ekki miskilja mig, þetta er ágætisbúð og allt það en sökum eðlis þessarar verslunnar er mjög hagstætt fyrir láglaunalýð að versla þarna. Þess má einmitt til gamans geta að systir mín hitti samstarfskonu sína þar. En eníhú, af því að ég var á annað borð búinn að smella upp félagsfræðigleraugunum mínum þá gat ég ekki annað en litið á fólkið í kringum mig og skoðað það vandlega. Og hvurslags fólk er eiginlega hægt að sjá í Europris? Fyrir utan starfsfólkið, sem er yfirleitt frekar venjulegir gelgjuasnar, má sjá það fólk af þjóðflokki sem ég vill kalla: ,,Europrisfólkið”. Ef við spáum aðeins í þessu hugtaki sem ég er að búa hér til, hver er þá skilgreiningin á þessu ,,Europrisfólki”? ,,Europrisfólkið er oftar en ekki líka í hópi láglaunadrjóla sem rétt hanga við hin löggildu fátækramörk. Yfirleitt eru þetta sóðalegir sjónvarpsjúklingar sem brosa í sífellu og tala hátt sem og hlæja. Margir hverjir skarta einnig þykkum gleraugum sem sitja á svínslegu uppbrettu nefi. Þá skín í strjálbýlan góminn með gríðarstórum framtönnum, sem, merkilegt nokk, eru yfirleitt hvítar eða fölgular, þó svo að undantekningar séu ekki óalgengar. Það þykir mér mjög sérstakt að í Europrisfjölskyldunni á sér stað undarleg þróun. Þó svo að báðir foreldrar séu í eðlilegu holdafari þá eru börnin yfirleitt vel yfir kjörþyngd. Og það er yfirleitt alltaf sem börnin erfa framtennurnar frá móðurinni.
Þetta fyrirbæri er eflaust frekar nýlega tilkomið, eða þeas. að önnur kynslóð er rétt að ná að koma fyrir sig fótunum í þjóðfélaginu. Þetta sést á því að fjölskyldufaðirinn er oftast nær óþekkjanlegur frá hinum meira hefðbunda iðnaðarmanni í sjón, en móðirin er yfirleitt lítil, hokin, með bumbu, stórt hálfvitalegt glott sem sýnir gríðarstórar framtennurnar, þykku gleraugun og krullað hár. Þá eru börn þessara foreldra kjörið skotmark fyrir einelti í skólum landsins og að lokum endar karlpeningurinn einn og yfirgefinn og fer aðeins útúr húsi í fylgd með móður sinni. Sveinbörn ,,Europrisfólksins” verða oft á tíðum hávaxnir mjög og spikfeitir að sama skapi. Þeir ánetjast fljótlega bókalestri og tölvum, þar sem þeir ná gríðarlegri þekkingu á því svið. Því miður nær gáfnafar ,,Europriseinstaklings” ekki út fyrir sjánvarpið, tölvuna og ævintýrabókmenntir. Því tölvuleikjaspilun leiðir oft til Nexustilhneigingar. En eins og með hunda þarf lítið til að gleðja þetta fólk og lifir það oft mjög hamingjusömu lífi. En því má ekki gleyma að það er heldur ekki erfitt að brjóta hunda niður í ekki neitt og gildir sú regla að aðgát skal höfð í nærveru sálar. Svei mér þá, ef það jaðrar ekki bara við að vera ,,semiþroskaheft” þetta ,,Europrisfólk”.
Þessi þjóðflokkur hefur ekki alltaf verið kenndur við Europris verslunina af þeim sökum að hann kom á undan versluninni á klakann. Hann steig fyrst á land með Rúmfatalagernum og ætti því kannski frekar að vera kenndur við þá verslun. En mér finnst það alls ekki við hæfi því Europris er mun meira lýsandi fyrir fólkið. Þetta er nefninlega sóðalegt fólk sem hikar ekki við að búa í bílnum sínum ef svo ber við. Sú staðreynd, ásamt klæðaburði og fjölskylduskipan gerir ,,Eruroprisfólkið” náskylt ,,Kolaportsfólkinu”. Nema hvað að ,,Kolaportsfólkið” er ekki heilt á geðsmunum, það þroskaheft eða upprunalega frá Asíu.
Af því að ég er að minnast þarna á klæðaburð verð ég einfaldlega að lýsa honum. Karlinn er í kakibuxum og alltaf í úlpu útivið. Yfirleitt úlpu í jarðarlitum með niðurbrettum kraga, oftast nær eru hendur meðfram síðum en hann á það líka til að smella þeim í úlpuvasana. Konan er svo í prjónapeysu, jafnvel algengt að hún sé í pastellitum, og svo gengur hún í gallabuxum sem hún verslar í Rúmfatalagernum eða hjá Hjálpræðishernum. Gleraugnaspöngun er alltaf hvít eða glær ef hún er úr plasti. Stúlkurnar klæða sig oftar en ekki á svipaðan hátt og mæðurnar en strákarnir koma hins vegar allt öðruvísi fyrir sjónir. Þeir eru í jögging frá toppi til táar. Oftast með hendur í buxnavösunum og vilja helst ekki fara í úlpu þegar þeir fara út úr húsi. En ef svo ber við að þeir fara í úlpu þá er það yfirleitt svona iðnaðarúlpa eða dúnúlpa af ódýrustu gerð.
Þessi þjóðfélagsgerð á líklega ekki eftir að deyja út í náinni framtíð sökum þess að kvenfólkið nær sér alltaf í einhverja aumingjans öryrkja sem þær mergsjúga svo allan pening út úr með sjónvarpsglápi og leiðindum. Þar af leiðandi umbreytist maður, sem áður var kannski bara heimskur öryrki, í ,,Europrismann”.
Ef ykkur finnst þetta vera bull í mér horfið þá bara aðeins í kringum ykkur næst þegar þið farið á einn af eftirtöldum stöðum. Europris, Rúmfatalagerinn, Smáralind eða Kringluna (á samt bara við um virka daga því helgar fara í Kolaportið), Kolaportið og Bónus. Þessir staðir, auk fjölda annarra eru kjörsvæði ,,Europrisfólksins”. Hafið augun hjá ykkur og sjáið að ég er ekki að bulla. Þetta er raunveruleikinn eins og hann gerist.

Mynd helgarinnar

Ég var ekki viss um hvort ég ætti að tilnefna Predator eða Alien vs. Predator sem mynd helgarinnar, en vegna þess að AvP var fyrirfram afmælisgjöf frá Fríðu systur verður hún fyrir valinu. Málið með þessa mynd er það að þegar rithöfundurinn fékk fluguna í höfuðið, var hann með meiri áhuga á Alien myndunum heldur en Predator myndunum. Sjálfur er ég miklu meiri aðdáandi Predator en ég hef hins vegar kynnt mér Alien myndirnar að auki. Þannig kom út að AvP er frekar Alien mynd heldur en Predator mynd. Þeas. að söguþráður og það sem býr undir myndinni er allt miðað út frá Alien. Predator kom með tilvísun í Alien í sínum myndum en það eru einu tengsl þessara skepna fram að þessu. En svo kemur AvP. Þar kemur fram að allt sem er búið að sýna í Predator var bara bull, en þær sögur gerast fyrir AvP. Hins vegar gerast Alien myndirnar með Sigourney Weaver eftir AvP. Þar af leiðandi ganga söguþræðirnir upp. En já, ég skil þetta ekki allveg. AvP er sett upp þannig að þeir útskýra hvers vegna Alien var þarna í fyrstu myndinni þar sem mennirnir fundu hana en ekki hvern andskotann Predator var að gera þarna fyrr á árum á jörðinni. Hlaupandi um frumskóginn og borgina og allt það. Hér kemur spoiler um AvP (eða þannig sko). Samkvæmt AvP koma Predator bara til jarðarinnar á hundrað ára fresti. Innan við einn hundraðasti þess tíma leið milli Predators hans Arnolds og Predatoranna í AvP.
En nóg um það þetta var ágætis skemmtun þrátt fyrir allt. Og varð bara til þess að ég fíla Predator enn meira. Þeir eru kúl.

Lag dagsins

It came out of the sky – Creedance Clearwater Revival

You´d think she better slow, that Mustang down

2005-02-18T12:44:00.000Z

Sælt veri fólkið! Að þessu sinni verð ég að segja að mér hefur aldrei liðið betur. Ég er óformlega HÆTTUR í skólanum. Gærdagurinn var sérstaklega skemmtilegur þar sem ég fór með pabba í leiðangur og svo að vinna með honum. Ef þú hefur áhuga á að heyra um leiðangurinn lestu þá næsta kafla.

Ameríska martröðin

Pabbi rak sig aldeilis á það að ameríski draumurinn hans breyttist amerísku martröðina. Honum datt nefninlega í hug að þar sem þessi nemi sem vantar í Dodge-inn var ekki kominn, væri kannski gaman að kíkja með flykkið í skoðun. Og viti menn draumurinn, eins og áður var sagt, breyttist á örskotstundu í martröð. Pabba var sagt að það væri ekki séns að þessi bíll fengi skoðun í þessu ástandi. Þannig að karl faðir minn hefur misst allan áhuga á því að eiga amerískan bíl. Spindilkúlur að framan, 20.000 kr. Einhver andskotans þverstífa, 20.000 kr. Túrbó búst nemi, 6.000 kr. + vinna, ómetanlegt. Og viti menn þar sem kallinn er nýbúinn að eyða 14.000 kalli í að skipta um bremsudiska og klossa sér hann ekki fram á að það sé skynsamlegt að eiga bíl sem lendir í öllu þessu viðhaldi strax eftir 100.000 km akstur. Svo við lögðum af stað í leiðangur að hitta herra Ingimar hjá IB á Selfossi. En það fyrirtæki tók bílinn uppí nýjan Ford og eru þar af leiðandi fyrrum eigendur bílsins. Samkvæmt öllu þá bera þeir ábyrgð á því að selja toppeintak þegar að þeirra sögn bíllinn er toppeintak. Til að gera langa og leiðinlega sögu stutta, þá hittum við ekki á Igimar sjálfan en fengum að tala við verkstæðisstjórann sem sagðiat kannast við bíllinn en ekki vandamálin. Hann sagði að Ingimar væri sá sem héldi á lokatrompinu í þessu máli en lofaði síðan að koma til móts við okkur á einhvern hátt. Nú í þessum töluðu orðum á pabbi einmitt að vera að hafa samband við Ingimar, svo við sjáum til hvað kemur útúr þessu leiðindaveseni með Dodge-inn.

Ameríski draumurinn

Á meðan að ameríski draumurinn hans pabbi rennur í svaðið þá eflist draumurinn minn án þess þó að rætast. Kunningi minn hann Játvarður, kom einmitt trillandi niður í hesthús á forláta Ford Mustang GT Premium, kóngabláum með svartri leðurinnréttingu og Shaker 500 soundsystem. 4,6 lítra V8 vélin kom mér í eilítið uppnám því er bíllinn rann í hlað í lausagangi heyrðist nánast ekki neitt annað en dekkin að renna eftir malbikinu. Ég þurfti að ganga aftur fyrir gæðinginn til þess að heyra létt en þétt, flaffið í vélinni.
Það er samt ekki laust við að ég sé að verða grænn að öfund út í Játa. Hvernig áhugamálin gátu víxlast svona rosalega. Þegar ég var í hesthúsinu þá var Játi á rúntinum. Hvað gerðist? Ég meina, ég get ekki járnað hross einn og óstuddur og ég veit lítið sem ekkert um tamningar. Og ég er viss um að Játi veit ekki að nýji bíllinn hans á sér gríðarlega arfleifð, að 4,6 lítra V8 vélin telur 281 kúbiktommu og hann veit væntanlega ekki að vélin er úr áli og er smíðuð fyrir 87 oktana bensín þannig að hann verður eilítið sprækari á okkar íslenska 95 oktana. Hann veit ábyggilega ekki að framfjöðrunin er sjálfstæð MacPherson sem hefur verið snúið öfugt til þess að auka aksturseiginleika og afturfjöðrunin er með gormum og Panhard stöng. Og ýmislegt í þeim dúr. Svei mér þá ég er að springa úr öfund. Þá hlakka ég gríðarlega til bíltúrsins sem hann er búinn að bjóða mér í, en ekkert varð úr því í gær sökum aðstæðna (stelpuskjáta). En samt á hann hrós skilið fyrir að hafa hlýtt pabba sínum og sleppt því að kaupa pick-up eins og allir aðrir. Þó svo að pick-up hafi miklu meira notagildi heldur en tveggjadyra sportbíll. Mér finnst samt soldið djúpt í árina tekið að kalla hann sportbíl. Hann er svo djöfulli rúmgóður bæði frammí og afturí. Frekar sportlegur, kraftmikill og glæsilegur tveggjadyra fólksbíll. Samt kannski ekki allveg kjörinn fyrir barnafjölskyldur.

Burrito

Svo til þess að svala forvitni ykkar minna kæru lesenda, þá skal ég segja ykkur hvað Burrito felur í sér. En ég get ekki gert betur heldur en kunningi minn á Póstinum sagði mér. Burrito er sem sagt athöfn þar sem karlmaðurinn losar hægðir á bringuna á kvenmanninum, mitt á milli mjólkurkirtlanna. Síðan leggur hann vininn í herlegheitin og juttar sér í öllu saman. Frekar girnilegt ekki satt. Mér er skapi næst að æla, en félaginn á Póstinum vissi upp á hár hvað þetta fól í sér og var að bjóða einhverri snót í tíunda bekk upp á þetta. Hann er einmitt árinu yngri en ég.

Lag dagsins

Mustang Sally – The Commitments

Update

2005-02-16T15:01:00.000Z

Það er akkúrat málið með jafn vandmeðfarin mál sem mál manna í gær. Þegar maður þarf að koma frá sér einhverju mikilvægu sem getur skapað óróa innan veggja heimilisins, þá er best að taka mömmuleiðina á allt saman. Sem ég einmitt gerði í mínu tilfelli. Mömmur eru alltaf miklu skilningsríkari. Alla vega í tilfelli stráka. Svo eins og ég lýsti í gær hafði ég létt af hjarta mínu til móður minnar. Hún síðan tók af skarið í gær og tilkynnti föður mínum að ég hygðist hætta námi tímabundið. Hann hélt einhverja tölu yfir móður minni þar sem hann sagðist hafa spurt mig hvort ég vildi hætta um jólin og þess háttar, sem hann og gerði að sjálfsögðu. Hins vegar fattar hann ekki að á sama tíma gaf hann mér þá afarkosti að annaðhvort drulla mér í háskóla strax eftir áramót eða fara að vinna við smíðar með honum. Þá voru báðir þessir kostir frekar óaðlaðandi. En gærkveldið var laust við allan æsing samkvæmt móður minni en hún hringdi samt í mig í vinnuna til þess að segja mér að vera viðbúinn eilitlum pirringi þegar heim kæmi. En viti menn hvernig tók pabbi á þessu máli? Ég gekk inn úr dyrunum og þer beið pabbi þungur á brún, BÓKSTAFLEGA beið við dyrnar.
(Pabbi talar í hástöfum en ég litlum)
- LANGAR ÞIG Í ÍS?
- ha? já já
- SPURÐU REYNI HVORT HANN VILJI LÍKA.
- EIGUM VIÐ AÐ TJÉKKA HVORT JÓI VILJI LÍKA KOMA MEÐ? (Jói er vinur hans pabbi sem tilbiður heilagan Dodge. Á einmitt samskonar og pabbi nema með 318 cid. V8.)
- já endilega.
Og svo gekk ístúrinn eins og ístúrar eiga að ganga nema það að Jói mátti ekki vera að því að koma með. Dodge-inn hans er einmitt bilaður, spindilkúlurnar að framan eru farnar. Hann var í bílskúrnum að ,,gráta”. Ekki var minnst á skólagöngu eitt einasta orð, bara leikið sér að spóla af stað og taka ,,powerslide” hér og þar við mikinn fögnuð litla bróður. En þegar heim kom tók loks í skólaumræðuna.
- FERÐU EITTHVAÐ Í SKÓLANN Á MORGUN?
- ég veit það ekki. nenni því eiginlega ekki.
- HVAÐ ÆTLARU ÞÁ AÐ GERA?
- ekkert
- EIGUM VIÐ AÐ FARA AUSTUR AÐ LEIKA OKKUR Á TRAKTORNUM?
- já ef þú þarft ekki að vinna.
- NEI ÉG VERÐ VÍST AÐ VINNA. KEMURU KANNSKI MEÐ Í ÞAÐ?
- nei.
- ÉG VERÐ AÐ KENNA ÞÉR ALMENNILEGA Á TRAKTORINN EINHVERN TÍMA.
- já svo ég geti gefið.(útigangshrossunum okkar fyrir austan)
- JÁ OG GETIR FARIÐ EINN EFTIR VINNU ANNARS LAGIÐ.
- jamm
Og svo fórum við að skoða Leatherman græjuna sem pabbi keypti sér í gær og svo fór ég að sofa en pabbi fór að horfa á sjónvarpið.
Svo virðist sem báðir foreldrar mínir eigi ekki erfitt með að sætta sig við að ég geng þvert gegn því sem þau hefðu óskað. Útaf fyrir sig er það frábært.

Forvitni

Mér leikur forvitni á að vita hversu eftirá ég er í þekkingu á kynlífi. Ég tók nefninlega aukavakt á Póstinum í gær og þar hitti ég kunningja minn sem er eilítið skrítinn í kollinum. Hann spurði mig hvort ég vissi hvaða kynlífsstelling ,,Burrito” er. Að sjálfsögðu vissi ég ekkert um það og skýrði hann það þá út fyrir mér. Ég verð að játa að mér hefur aldrei og myndi líklega aldrei detta þessi stelling í hug, hvað þá að nota hana, sem ég mun aldrei gera. En bara svona af forvitni hvort ég sé eitthvað ekki með á nótunum, hver veit hvað ,,Burrito” stellingin er? Ég skal svara því ef enginn annar veit og vill endilega vita.

Lag dagsins

Ég vill tileinka syni kisunnar minnar þetta lag. Ég gaf systur minni hann þegar hann var kettlingur.
Wimoweh (The lion sleeps tonight) – Karl Denver trio
Takk kærlega fyrir að vekja mig í morgun með því að hlaupa ítrekað á hurðina hjá mér.

Stór eða ekki stór, frétt engu að síður

2005-02-15T16:07:00.000Z

Já það eru svo sannarlega merkilegir atburðir að gerast í mínu lífi þessa dagana. Ég er alvarlega að íhuga þann kost að bókstaflega hætta í FÁ. Ég mætti ekki í einn einasta tíma í dag og býst sömuleiðis ekki við því að mæta í tíma á morgun. Ég þarf hins vegar að íhuga kosti þá er standa frammi fyrir mér ef ég hætti í FÁ, sem er mjög líklegt að ég geri. Þar með bind ég enda á þetta helvítis þunglyndi sem hrjáð mig hefur að undaförnu og mun ég vonandi finna fyrir lífsgleðinni á ný. Ég áætla að koma mér inn í vaktavinnu hjá Póstinum líkt og tíðkast á sumrin og hefja svo nám við Háskóla Íslands næsta vor. Ég verð bara að halda mig á félagsvísindadeild og þá ætti ég að vera nokkuð safe hvað skóla varðar. Mannfræðin heillar mig sem og starf í útvarpi er helvíti heillandi. En ég á eftir að vega og meta hinar ýmsustu námsleiðir sem þar eru í boði.
Ég verð að segja að það var miklu fargi af mér létt þegar ég tilkynnti mömmu hvernig komið er fyrir námsferli og leiða mínum. Það kom mér satt að segja á óvart hversu vel hún tók í málið en hún vill samt ekki að ég hlaupi til og segi mig úr skólanum þrátt fyrir að þessi hugmynd er búin að vera tæpan mánuð í kollinum á mér. Þegar ég minntist á þunglyndið sem skólinn er búinn að valda mér þá kom hún með athugasemd sem kemur mér spánskt fyrir sjónir. Hún sagði að hún hefði fundið fyrir mun dýpra þunglyndi hjá mér á árum áður. Mun dýpra heldur en núna. Það finnst mér furðulegt þar sem ég hef aldrei komist jafn nálægt því að skaða sjálfan mig eins og nú. Ætli ég verði ekki bara að hrósa sjálfum mér fyrir þá grímu sem ég hefi borið heimavið. Ég náði svo sannarlega að blekkja mömmu. En næst á dagskrá er að tilkynna föður mínum um fyrirætluð námslok mín hjá FÁ. Hvernig hann mun taka í málið verður ekki spennandi að sjá þar sem hann borgar brúsann og sér ekkert nema verkfræði í minni framtíð. En það er aldrei að vita, hann er að mýkjast með árunum.
Þetta er líka að verða spurning um áframhaldandi skólasetu eða starf mitt í björgunarsveit. Þar sem lífsviljinn fer hverfandi í FÁ hef ég ekkert að gera í björgunarsveit, og ég vill sýst af öllu hætta í björgunarsveitinni.
En engu að síður býst ég við því að ég verði hættur í skólanum á föstudaginn næstkomandi og mun ég líklega ekkert mæta þangað til. Mamma vill einmitt frekar að ég skrópi allan daginn heldur en að já, hlaupa til og segja mig úr skólanum. Umsjónarkennarinn minn reyndi líka að tala um fyrir mér og bað mig um að minnka bara við mig en hætta ekki. Hvurn andskotann á ég að minnka við mig? Það er ekkert sem FÁ hefur upp á að bjóða sem ég hef áhuga á. Það væri andlegt sjálfsmorð að halda áfram í þessum skítaskóla. MS, those were my glory days. Now I rot within.

Lag dagsins

I´m still standing – Sir Elton John

Þá er að bloggi er komið

2005-02-14T10:14:00.000Z

Kaupstaðarferð

Það held ég að Rembrandt gamli myndi snúa sér við í gröfinni, í heilhring og dansa polka, ef hann vissi að nafn hans er notað í sambandi við tannhvítu. Ég bauð nefninlega henni Fríðu systur félagsskap minn í gær þeger hún brá sér í kaupstaðarferð. Viðkomustaður okkar var Hagkaup þar sem hún keypti þetta líka tilganslausa, tannhvíti drasl sem ber nafnið Rembrandt. En ég er stórhneykslaður að nafn meistara á borð við Rembrandt sé bendlað við jafn ómerkilegan hlut eins og þann hálfvitaskap að hvíta á sér tennurnar.
Að öðru leyti bar þessi kaupstaðarferð engan árángur.

Ameríkutengdar ófarir föður míns

Þess má til gamans geta að karl faðir minn er eiginlega hættur við að selja Dodge aftur. Stund sannleikans rennur upp á þriðjudaginn, þegar við fáum það sem vantar til þess að hann virki rétt. Það var enginn annar en pabbi hennar Lílí sem bjargaði deginum. Hann bauð pabba inn á gólf með bílinn og tengja hann við almennilega greiningartölvu. Pabbi hennar Lílí vinnur einmitt hjá Cummins umboðinu á Íslandi og er hann mun hæfari til að bilanagreina slík kvikyndi heldur en asnarnir hjá Bíljöfri. Í ljós kom að það eina sem er að er einhver helvítis nemi sem er við túrbínuna er ónýtur. Hann sendir þær upplýsingar til tölvunnar að það sé engin túrbína (eða eitthvað svoleiðis) og þess vegna er hann kraftlaus og eyðir mun meira heldur en aðrir Dodge-ar auk þess sem skiptingin byrjar með vesen. Þannig að nýr nemi var pantaður og kemur hann á þriðjudag. Hefst þá nýtt tímabil í sögu Græna tröllsins. Ég vona innilega að það gangi allt saman upp, vegna þess að hann fær líka nýja bremsudiska á mánudaginn. Fokking stærstu bremsudiskar sem ég hef á ævinni séð og líka þeir þyngstu. C´est la vie.

Mynd helgarinnar

Ég gerði mér ferð á eina af vídeóleigum Mosfellsbæjar á sunnudag. Ræman sem varð fyrir vali var engin önnur en meistarastykkið Anchorman með meistara Will Ferrell. Hann er einn sá allra besti gamanmyndaleikari sem Ameríka hefur af sér getið. Margir kannast kannski við hann úr SNL, Old school eða sem það eina sem varið er í í The Ladies man. Þetta er frábær mynd sem ekki er hægt að gera lítið úr, Margir góðkunnir leikarar fara á kostum auk þess sem Christina Applegate er asskoti fallegur kvenmaður.

Fyrir svefninn

Hefuru einhvern tímann lent í því að þögnin í krungum þig þegar þú ert að fara að sofa, er svo yfirþyrmandi að þú getur ekki sofnað? Ég lendi stundum í því og þá smelli ég disk á fóninn. En það er skrítið nokk að eftir eins og eitt eð atvö lög er þetta orðið óbærilegur hávaði og þá slekk ég á tækinu. En þá er þögnin svo undursamleg að ég sofna eins og skot. Kannast einhver við svona atvik? Bara pæling.

Lag dagsins

Ásgeir gerðist svo örlátur að leyfa mér að koma í heimsókn til sín á laugardag. Og að sjálfsögðu verandi sá sem ég er bað ég hann um að miðla af gítarkunnáttu sinni til mín. Og hann gaf mér upp ,,tabs” fyrir lagi dagsins. Það er samt ekki í flutningi okkar sem það er tilnefnt heldur:
Duelling banjos – úr kvikmyndinni “Deliverence”
(eðalmynd með Burt Reynolds og setningunni: “Squeel like a pig boy!”)

Lag dagsins

2005-02-11T21:45:00.000Z

Ég nenni ekki að blogga í dag. Segi ykkur kannski frá þróun Dodge mála á morgun. En hér er lag dagsins:
Riders in the storm - Doors

Óskalistinn

2005-02-10T09:21:00.000Z

Ég verð að viðurkenna að persónulega finnst mér blogg mitt ekki hafa verið upp á marga fiska undanfarið. En þökk sé einhverjum nafnlausum aumingjanum mun þetta vonandi verða almennileg færsla. Ég fékk nefninlega á mig óskir um umræðuefni. Og nú, vegna fjölda áskoranna ( 1 ) skal tekið til hendinni.

Veðrið

Óskar minntist á að ég hef ekkert talað um veðrið. Ég viðurkenni fúslega að ég hef oft lagst lágt við að finna ódýrt efni í færslum en komm on, veðrið. Það finnst mér frekar lélegt að ræða sérstaklega um veðrið. Sérstaklega á meðan það er svona dásamlegt. Það er frábært og ekkert meira um það að segja. Og hana!

Ungmellur

Það er löngu orðið að klisju mál ungra stúlkna sem klæða sig líkt og hórkvendi. Ég vill helst reyna að forðast þessar endurtekningar á ríkjandi gildum og viðmiðum þjóðfélagsins, en engu að síður vill ég leggja orð í belg. Það vita allir hvað um er talað þegar minnst er á algengasta útlit stúlkna á hinum alræmda ,,preteens” aldri. Allar eru þær jú að reyna að líkjast fyrirmyndum sínum sem mest. Þannig verður klæðaburður þeirra frekar ögrandi og ógeðslegur. En nú vill ég breyta út af vananum og spyrja: Hvar liggur ábyrgðin? Nú kunna flestir að segja að hún liggi hjá poppstjörnunum sem klæðast nautnalegum flíkum í tónlistarmyndböndum sínum. En þá svara ég að svo sé ekki. Vissulega klæðast þessar ungu tónlistardömur efnislitlum klæðum, en það er vísindalega sannað að ef listamaður höfðar til kynhvatar þá á hann eftir að ná langt. Vissulega er þetta ekki gott mál að ungar stúlkur taki sér þessar poppstjörnur til fyrirmyndar en það er ekki þeim að kenna að telpurnar vilji líta út eins og hórur. Er það ekki líka á ábyrgð verslunarfólks sem býður upp á hórufatnað á yngstu kynslóðina? Og hvar standa foreldrarnir í þessu máli. Ef ég ætti 11 ára gamla systur núna, tæki móðir mín það ekki í mál að leyfa henni slíkan klæðaburð. Þá finnst mér mjög líklegt að þeir eða þær eða þau sem hanna svona föt, séu ekki alltílæ í kollinum. Þetta er vissulega ógeðfelldur háttur á hugsun að klæða barn í efnislítinn bol með áletruninni ,,sexy” eða eitthvað annað í þeim dúr. En mér finnst þetta gamalt og leiðinlegt umræðuefni, svo ekki meir um það.

Rómantík

Ekki veit hvort það er af því að Valentínusardagurinn er næsta mánudag eða einhverju öðru, en ég er viss um að það var einhver kvenmaður sem, nafnlaust, bað um að ég ritaði eitthvað um rómans. Ég hef nú ekki gert neitt rómantískt síðan á Valentínusardaginn hérna um árið, þegar við félagarnir í MS keyptum konfektkassa og gáfum öllu kvenfólki sem á vegi okkar varð. Að sjálfsögðu fylgdu orðin: ,,Við elskum þig” með hverjum konfektmola. En burtséð frá öllu slíku þá vill svo skemmtilega til að ég hef verið að velta vöngum yfir gamalli færslu um stefnumót. Endilega þeir sem misstu af henni lesið hana hér áður en áfram er haldið, svona rétt til að fá betri tilfinningu fyrir málinu.

Stefnumótamál v. 2.0

Ég var bara að spá í því að ef ég myndi bjóða stúlku á stefnumót, þá yrði það að sjálfsögðu bíltúr í Nóa. Það hefur ekkert breyst. En hins vegar var ég að spá að ef einungis væri boðið upp á bíltúr, þá væri það dulítið einhliða stefnumót. Ég meina að stúlkan gæti svo sem allveg virt mig fyrir sér, en ég þyrfti að keyra svo það yrði minna um það að minni hálfu gagnvart henni. Þar af leiðandi myndi augnsamband verða af skornum skammti. En að mínu mati verður eitthvað slíkt að komast á, á stefnumóti. Því þyrfti að brjóta upp bíltúrinn með einhverju. Eins og Lílí benti á, þá var henni boðið upp á ís. Það er eitthvað sem ég væri vel til í. Eða í öllum kuldanum sem er núna þætti mér líka vel til fundið að bjóða dömunni á einn af mínum uppáhalds veitingastöðum, Bæjarins bestu. Að sjálfsögðu myndi maður greiða tvo sperðla út í hönd og ef of kalt reynist í veðri, þá er alltaf hægt að borða í bílnum. Einnig sem þetta bíður upp á dæmigerða riddaramennsku þar sem ég gæti hlaupið og útvegað sperðla og spur á meðan sprundið biði í bílnum. Svona uppátæki gefa færis á augnkontakt og nánari samskiptum. En að sjálfsögðu jafnast ekkert á við þann mátt sem bíltúr hefur á mig. Eins og ég hef áður sagt, að ef ég á ekki að láta eins og fífl, þá er bíltúr eina málið. Andrúmsloftið sem skapast er bara eitthvað svo magnað. Nálægðin og allt þetta. Heimurinn fyrir utan er alls ekki viðkomandi heiminum inn í bíl. Ég er líka að tala um það að ég hleypi fólki miklu nær mér þegar ég er í bílnum mínum en ella. Ég er ekkert að grínast með það þegar ég segi að Nói er mitt eina athvarf þar sem ég er fær um hvað sem er. Besta lækning við þunglyndi, reiði og öðru í þeim dúr, er bíltúr. Þar er ég ég sjálfur á mínum eigin heimavelli. Kannksi að stúlkunni finnist það óþægilegt en ég held að um leið og hún er kominn í bílinn með mér, að þá hverfi sú tilfinning allveg.
Svei mér þá, ég held að það sé allveg krúsjal að tilhugalíf mitt fari fram í bíl. Ef ég á ekki að klúðra því algjörlega. Nú, eftir allar þessar spekúleringar þarf ég bara að finna stúlku sem er til í bíltúr og safna kjarki í að bjóða henni.

Að öllu loknu

Það er aldeilis gaman að fá svona óskalista, þrátt fyrir að honum hafi ekki fylgt nafn. En endilega ekki vera feimin ef þið hafið einhverjar séróskir. Það er aldrei að vita nema að ég riti eitthvað um málið. Einmitt á tímum sem þessum er ég fæ nánast fráhvarfseinkenni ef ég blogga ekki á hverjum degi.

Lag dagsins

I´ll never let you go – Steel heart
(viðreynslulagið eins og ég vill kalla það)

What the fuck?

2005-02-09T21:15:00.000Z

Djöfull hata ég Gísla Martein. Ég hata Gísla Martein svo innilega að ég hugleiddi vandlega að breyta bloggi þessu í and-Gísla Marteins áróður. En þar sem röksemdafærsla er af skornum skammti verður það einungis þessi færsla. Já ég hata þetta sjálfumglaða, yfirborðsfulla fífl. Hann fer svo ógesslaga í taugarnar á mér með þennan uppgerðarhlátur og þetta álímda bros. Ég vildi svo innilega að hann myndi vera með beina útsendingu neðan úr bæ, detta og lenda með brosið á gangstéttarkanti. Svo stendur hann upp, brosandi að sjálfsögðu, með blóðugan kjaftinn og reynir að bjarga sér frá skömm. Öll þjóðin fyllist samúð þegar hann hóstar upp brotnum tönnum áður en honum svelgist á eigin blóði. Og til að bæta gráu ofan á svart líður yfir hann, og í annað sinn fellur hann með sitt dýrmæta smetti á gangstéttina og gleraugun brotna. Svo stingast brotin í ennið á honum og hann þarf á lýtaaðgerð að halda. En hann kemst aldrei aftur í sjónvarp.
Gísli Marteinn er ekkert annað en “corporate asskisser” upp á engilsaxnesku.
Svo er það Auðunn Blöndal, einnig sjónvarpsmaður. Það versta sem gæti komið fyrir hann væri að fá uppsagnarbréf í pósti og hann fengi aldrei frægð sína aftur. Muhahahahahahahahahahahahahahaha.

En nóg komið að barnalegheitum. Langar einhverjum í Dodge? Pabbi er nefninlega að losa sig við Græna tröllið. Hann fékk grun sinn um að hann hefði keypt köttinn í sekknum staðfestan. Þegar hann komst með Dodge-inn í greiningartölvu þá fundust tvær bilanir auk þess sem bifvélavirkinn fann eina til viðbótar. Svo virðist sem túrbínan og skiptingin séu bilaðar. Auk þess sem einhver óþekkt vélabilun kom í ljós. Bifvélavirkinn er einmitt í þessum töluðu orðum sveittur yfir bókunum að leita að hvað þetta gæti verið. Talvan kom bara með einhvern kóða en engar frekari skýringu. Og ekki fara að reyna að segja að tölvan hafi verið eitthvað klikkuð því það hélt pabbi líka fyrst. Þá var hann sendur annað þar sem enn fullkomnari talva var til staðar. Hún kom með sömu bilanakóða og fyrri talvan. Þarna er kannski komin ástæðan fyrir nöldri pabba um viðbragðsleysi og skort á afli. Jafnframt held ég því líka fram að þarna sé komin ástæða lága verðsins sem faðir minn greiddi fyrir gripinn. Ég get samt ekki sagt annað en að það verður eftirsjá í kvikyndinu. En þá er bara að fara að prédika um gæði Ford F-týpunnar.

Svo leiddist mér líka svo einstaklega mikið í stæ 503 í dag að ég teiknaði sjálfsmynd af mér í stæ 503. Sjáð´ana hér.

Lag dagsins

Go get ´em tiger – Gisli
Einfaldlega vegna eftirfarandi díalógur:
Einhver gaur segir: I´m gay
Og Gisli svarar: What the fuck?
- What do you want me to say?
- Hurray?
- Do you want a fucking parade?
- No fucking way man.

Það er spurning

2005-02-08T22:52:00.000Z

Hugur minn er að verða heltekin af því nýjasta í heiminum í dag. Það er misrétti innan stafrófsveraldarinnar. Ef ekki misrétti þá ein snilldarlegasta hugmynd okkar tíma. Og það er enginn annar en ég sem kom með hana. Og hvurnig hljóðar hún? Jú, lof mér að kynna hana fyrir yður.

Það kannast hvert mannsbarn sem fætt er í klakalýðveldinu Íslandi við brottfellingu Z úr okkar ástkæra ylhýra máli. Það uppátæki stjórnarinnar skildi heila kynslóð íslendinga eftir á miðöldum, og eru mergir hverjir þeirrar kynslóðar ekki enn komnir með það á hreint að Z er ekki lengur virtur þjóðfélagsþegn stafrófsins. Ég er ekki hingað kominn til þess að kvarta yfir því heldur þvert á móti kominn til að kynna tillögu um svipaðar breytingar á hinu annars frábæra íslenska stafrófi. Ég, Hrólfur Árnason, legg til að bókstafurinn X verði lagður niður úr íslensku stafrófi. Stafur þessi kemur fyrir í alltof fáum tilfellum og þá er hann ekki alltaf borinn eins fram. Jafnvel hefur fólk gerst svo ruglað að vita ekki hvernig bera skuli x fram hverju sinni. Hið sama fólk ber þá oftar en ekki x fram allveg eins í öllum tilfellum. Er svo komið fyrir flestum frónbúum að þeir falla í þennan hóp. Undirritaður er alls ekki undanskilinn. Sem dæmi um breytingar má nefna orðin texti og box. Í staðinn fyrir x væri hægt að setja ks, þannig að orðin yrðu teksti og boks. Líkt og er einmitt hjá frændum okkar dönum. Þá væri einnig hægt að setja við önnur tilfelli gs í stað hins úrelta x. Þá gengjum við í bugsum og brúkaðum agsir til að höggva í eldinn.
Til þess að úrfelling x geti orðið að veruleika þarf þjóðin öll að standa saman og vera sammála um að það sé fyrir bestu. Þá þyrfti að tilnefna nefnd sem myndi flokka orð með x í tvo flokka, gs flokk og ks flokk. Hvur heilvita maður sér að úrfelling x er mikilvæg fyrir þjóðarheill. Ég hef ekki meira um málið að segja, takk fyrir áheyrnina.

People in cars

Ég sé fólk allt í kringum mig. Fólk í bílum, fólk á gangstétt og fólk í búðum. Hver einasta manneskja er raunveruleg en samt svo óraunveruleg. Allt er svo fjarlægt hinum megin rúðunnar. Eiga allir sér líf að snýst heimurinn bara um mig. Er kannski ekkert til fyrir utan mig. Er ég kannski alltaf kyrr á sama stað og heimurinn snýst undir fótum mér. Hvað er annað fólk? Ætli fólkið í bílunum viti af hinu fólkinu í hinum bílunum? Veit það af mér? Ég sé fólk á gangstéttum. Skrítið fólk. Eða er það ekkert skrítið? Er ég skrítinn? Af hverju ætli asíska konan sé í gulri dúnúlpu? Hver er bakgrunnur hennar? Eða mannsins fyrir aftan hana? Ef ég keyri framhjá hrinur þá veröldin og hættir að vera til? Fólk í búðum er öðruvísi en fólk í bílum og fólk á gangstétt. Það er ekki að fara neitt. Það er þegar á áfangastað. Nema það sé að staldra við. Annað fólk er flókið. Ég er ekki jafnflókinn. Eða er ég? Ég veit hvort ég er að koma eða fara. En hvar eru mörkin? Þegar ég sé fólk, er það þá að koma eða fara? Þekkir fólk hvort annað? Ég þekki fólk. En þá er það ekki lengur fólk heldur fólk sem ég þekki. Það er allt annað fólk heldur en fólk sem ég sé. Hefur fólk samt tilfinningar? Eins og það skipti máli hvort það sé fólk sem ég þekki eða fólk sem ég sé. Ætli fólk skynji hvernig mér líði þegar ég keyri framhjá því? Skynjar fólk fólk?

Lag dagsins
More than words - Extreme

Gleðilegan bolludag!

2005-02-07T11:23:00.000Z

Já gleðilegan bolludag svo sannarlega, og í beinu framhaldi af því halelúja hálkufjör. Ef þið eigið leið fyrir horn þá skuluð þið aldeilis gæta ykkar. Hrólfur er snúin úr helgarfríi og hikar ekki við að kasta afturendanum á Nóa þvers og kurs í öllum beygjum. Hell yeah! Goddam boy! Já ég bloggaði ekkert um helgina vegna ofþreytu og ljósvakamiðla. Vaknaði fyrir allar aldir bæði laugardag og sunnudag til þess að keyra bollur fyrir Mosfellsbakarí og hafði gaman af. En það varð ekki til mikillar lukku að sækja spjallupprifjun í skyndihjálp hjá Kyndli. Ég varð þreyttari en helvíti. Ívar gerðist svo góður að smella af einni mynd á námskeiðinu. En alla vega, þegar heim var komið svaf maður af sér allan daginn og kíkti svo á DVD er aftan dró yfir. Brá mér jafnvel að virða fyrir mér endurkast ljósgeisla af silfurtjaldi, betur þekkt sem hreyfimyndasýning. Missti einmitt af óveðursútkalli út af því uppátaæki. Sá samt hina bráðgóðu Ameríkuliðið: Heimslögga, mæli eindregið með henni þrátt fyrir gróft ofbeldi sem og kynlíf.

Örpælingar

Ég ætla nú ekkert að halda áfram með einhvert helvítis dagbókarform á blogginu mínu og sný mér nú að mínum eigin innhverfu pælingum. Vonandi hafið þið gaman af.

Því meir sem ég spái í því þá verð ég sífellt sannfærðari um það. Djöfull er Alicia Keys ógeðslega góð söngkona. Ég meina, ég er ekkert sérstaklega hrifinn af tónlistinni hennar en hún hefur bara þvílíkt góða stjórn á röddinni sinni. Scheisse mand.

Djöfuls verð er á Iron Maiden tónleikana. 7500 kall á A svæði. En ég mun samt blæða því með brosi á vör.

Þökk sé Óskari og hans garðrækt að Chevy 350 er að missa sitt tak á mér. Ég er allur að færast meira yfir í Ford.

Ég ætla ekki að íþyngja ykkur frekar.

Lag dagsins

Stærðfræði féll niður á föstudaginn síðasta, og drap ég tímann í Skífunni. Þar fjárfesti ég meðal annars í plötunni Pet Sounds sem þarf ekki að kynna frekar. En upphafslag þessarar plötu komst á repeat í bílnum og er það því lag dagsins.
Wouldn´t it be nice – Beach Boys

Ferðasaga hestamanns

2005-02-04T10:11:00.000Z

Það rann mjúklega yfir, Græna tröllið í jómfrúarferð sinni með hestakerru um suðursveit. Já, ég og pabbi hengdum herra Williams aftan í Dodge og skruppum austur fyrir fjall. Fórum inn að Hellu og sóttum þar eitt stykki ungfola. Það var ekki eins hjartnæm stund og ég hefði haldið, að rífa hann frá móður sinni.Bara eitt lítið hvatningarhögg og hún gaf hann á bátinn. Það var ekki einu sinni erfitt þar sem móður hans virtist slétt sama um örlög hans. Þannig að þegar hann var kominn í kvið Herra Williams lá leið okkar að ganga erinda að Reykjaseli í Flóa, Hraungerðishreppi. Þar er gamla settið mitt að byggja sér bæ, auk þess sem þar eru bithagar stóðsins okkar. Þar sótti ég merina sem pabbi gaf mér í útskriftargjöf er ég lauk MS. Ásamt því að sækja einhverja aðra meri sem faðir minn fékk fyrir vinnu. Heildarþyngd alls liðsins var um tæp 6 tonn, þeas. Dodge + innihald + kerra + innihald. Þrátt fyrir það var ekki að sjá að Cummins 5,9 hafi átt í einhverjum vandræðum. Ferðin heim var býsna svipuð ferðinni austur og ekkert yfir því að kvarta að minni hálfu alla vega. Nema kannski sú staðreynd að hann karl faðir minn umturnast gjörsamlega þegar hann er við stýrið á Dodge. Við erum að tala um mann sem er vanur að nöldra yfir ungæðislegu ökulagi manna á amerískum bílum, sem er sjálfur kominn á amerískan. Það er yfirleitt spólað af stað, keyrt greitt og spólað annars lagið á hægri ferð, og svo að sjálfsögðu nelgt niður við rassgatið á næsta bíl á rauðu ljósi. En þegar við vorum að ganga frá síðasta hliði við Reykjaseli lenti ég í frekar skondnu atviki. Nú, ég er ekkert hræddur við að fá smáskot frá rafmagnsgirðingum. Eitt sinn lenti ég meira að segja í því að fá straum frá metanbrennslu Sorpu í Álfsnesi. Það eru einhver 200 volt eða svo. Þann straum fékk ég í fingurgóminn og kipptist mjög til, ásamt því að kjálkinn á mér varð helvíti daufur í nokkra klukkutíma á eftir. Alla vega þá var ég orðinn gersamlega rennblautur í gegn frá toppi til táar þegar, hvað annað en, ég fékk straum. Þetta var nú bara þessi örfáu volt sem vaninn er á hestagirðingum, en málið er að þar sem ég hélt þéttingsfast í vírinn (líkt og ég er í raun vanur án þessa afleiðinga) rennblautur, fann ég hvernig straumurinn skaust í gegnum líkamann. Aftur og aftur og aftur. Það var í sjálfu sér ekki svo slæmt þannig séð. Nema það að ég hló svo endalaust mikið að sjálfum mér, auk kippana við strauminn, að ég gat ómögulega lokað hliðinu. Alltaf um leið og ég kom vírnum að lykkjunni kom næsta skot og ég sló næstum því sjálfan mig í andlitið með vírnum. Svo ég sótti aðstoð föður míns. Og hvað gerði hann? Hann er svo hræddur við strauminn að hann ætlaði varla að þora að snerta þartilgert plasthaldfang við lykkjuna. Að lokum gerði hann það og sagði mér að draga vírinn að. Og ég greip vírinn með báðum rannblautum höndum, í blautum jakka sem leiddi strauminn inn á bakið á mér. Og kippirnir urðu enn kraftmeiri, þó náði ég að stjórna vírnum á lykkjuna því pabbi elti vírinn við hvern kipp. Svo skellihló hann og ég með en þá komu afleiðingar raflostanna í ljós. Allir vöðvar vinstra meginn í líkama mínum voru orðnir svo ógeðslega spenntir að ég gat varla hreyft mig og þurfti hjálp við að príla inn í bílinn. Gamall maður (eigandi folaldsins) var með í för og hafði hann fylgst grannt með framvindu mála í baksýnisspeglinum. Hann er sjálfur kominn á áttræðisaldurinn og gengur við staf, þannig að hann lét kyrrt liggja að rétta hjálparhönd í rafmagnið. En hann tók á móti okkur skellihlæjandi og sagði mig of mikið hörkutól fyrir mína kynslóð. Mér finnst nú ekki slæmt að heyra núna söguna af sjálfum mér og dugnaði mínum í sveitinni í hverjum einasta kaffitíma sem ég eyði með þessum manni. Ég er nú gæddur öðrum kostum en bara að vera lunkinn við að láta eins og fífl í kringum rafmagnsgirðingar. Já ég er mjög ánægður með sjálfan mig þegar málið snýst um sveitastörf og að meðhöndla skepnurnar. Sneri einmitt folaldið níður til að koma því í kerruna þegar það sparkaði pabba í burtu. Nóg um það, ég sat svo bara að drepast úr verkjum alla leiðina heim og er ekki enn búinn að jafna mig allveg þegar ég skrifa þetta. Svo þegar komið var í Kópavoginn til að skila af sér folaldinu hitti ég einn furðulegasta karakter sem ég hef á ævinni hitt. Að sjálfsögðu að hinum þýska Andy frátöldum. Þetta er semsagt eldgamall karl sem á hesthús þarna í Kópavogi. Málið er hins vegar það að hann er nískur mjög þegar kemur að skepnuhaldi. Svo nískur að hann tímir ekki einu sinni að hafa rafmagn í hesthúsinu (samt hrósaði hann mér fyrir frammistöðuna gegn rafmagnsvírnum). Rafmagnsleysið er ekki sniðugara en svo að hesta eru drulluhræddir við að labba inn í myrkvað hús. Svo er karlinn þarna að gaufast með vasaljós að furða sig á því af hverju hrossin eru svona treg til inngöngu. En aðalatriðið við hesthúsið er það að það lítur alltílæ út að framan, hins vegar þegar inn er komið er maður helvíti hræddur að fá þakið í hausinn. Allt er úr timbri að innan og þaksperrurnar sprungnar og brotnar oghúsið satt að segja nánast að hruni komið. Það er engu líkara an að þetta hús hafi ekki verið notað síðan að þjóðverjar vörpuðu á það sprengjum í seinni heimsstyrjöld. Ég og pabbi vorum dauðfegnir að sleppa þaðan. Svo til að toppa frábæra jómfrúarferð, urðum við vitni að fjögra bíla árekstri á Vesturlandsvegi við Suðurlandsveg. BMW X5 tókst að keyra bæði inn í hliðina á 80´s Ford Pickup og aftan á Volvo 460, sem svo lenti á Yaris. Fyndna við þetta var að Yarisinn var helvíti illa farinn og á hurðinni á honum stóð: ,,Ég er í rusli!” Þetta var einhver fyrirtækjabíll frá Gámaþjónustunni. Ekki tókum við eftir neinum meiðslum á fólki öðru en tilfinningalegu sem og hið margfræga whiplash effect. Enda ekki skrítið sérstaklega þar sem helvíti lítið var eftir af Volvo-inum. En nóg um það, vonandi skemmtirðu þér vel yfir þessari ferðasögu lesandi kær.
PS smelltu hér til að sjá mynd af Dodge með Hr. Williams aftan í.

Íslensku tónlistarverðlaunin

Ég get nú ekki lokið þessari færslu án þess að minnast á uppáhalds íslensku söngkonuna mína, Ragnheiði Gröndal. Ég læt samt nægja að óska henni til hamingju með árángurinn á íslensku tónlistarverðlaunum.

Lag dagsins

(Vegna uppruna, eðli, og ófrumleika við val á lagi dagsins verður kynningin á amerísku)
Well, todays song don´t need no much goddam introduction. But because of this here little roadtrip I took with my old man. Driving an amercian pick up truck around the southland and shit. Todays song is one of my all time favorites and the state anthem in Alabama, it´s:
Sweet home Alabama – Lynyrd Skynyrd

HMMMMMMMM

2005-02-03T08:59:00.000Z

Ath. Bera skal í huga að þetta er ritað í gærkveldi.
Það var áætlun mín fyrr í dag að setjast núna fyrir framan tölvuna og hella úr skálum þunglyndis míns. En mér verður ekki kápan úr því klæðinu. Ég fór nefninlega á æfingu með björgunarsveitinni áðan og allt þunglyndi hvarf med det samme. Nærvera félaganna er undratæki til að aflétta þungri brún. Auk þess sem eitt ákveðið komment skýst alltaf aftur í huga mér. Svo ég fari bara orðrétt með það: Þú ert uppáhalds bloggarinn minn! Svona skemmtileg komment eru svo einstaklega upplífgandi, og bara að sá sem þetta sagði gæti komið fram undir nafni svo ég gæti þakkað almennilega fyrir mig.
En þar sem þunglyndið er í lágmarki verð ég að leita til duttlunga minna sem varaskeifu. Og hvað finn ég þar?

Duttlungar

Skartgripir. Eitt af því sem ég sé engan tilgang með, og satt að segja finnst mér það bara peningasóun, er að bera skartgripi. Skartgripir gera nákvæmlega ekkert annað en að sýna að mannfólkið er einföld dýrategund sem hrífst af glansandi hlutum. Að hengja eitthvað málmrusl á sig hér og þar, til hvers? Satt að segja fæ ég klígju af því að lýta inn í skartgripaverslanir og ég á meira að segja frekar erfitt með að koma við skartgripi. Sem er enn ein sönnun þess að ég er eilítið einhverfur. Það gæti verið vegna þess að pabbi minn gengur ekki með giftingarhring á sér og mamma er yfirleitt með allt skart í lágmarki. Ég hef ekki einu sinni vanið mig á að ganga með armbandsúr. Mér finnst það bara ógeðsleg tilfinning að vera með þetta dótarí á hendinni. Svo ég sleppi nú ekki að minnast á alla þessa fjármuni sem sumt fólk leggur í þetta drasl. Ég sá einmitt í endursýningu á þætti Davids Lettermans, konu sem fór á einhverja verðlaunahátíð með skartgripi fyrir 400.000 dollara. Hvaða rugl? Og hún sagði frá fólki sem gekk með skartgripi fyrir yfir milljón dollara. Þá eru einmitt reglur sem kveða á um að líffverðir skuli vera með í för. Yfirleitt finnst mér skart vera sjónmengun á fallegu kvenfólki. Ég vill einmitt helst sem hressast kvenfólk sem er ekki hrætt við að vera heimilislegt.

Svo eru það íþróttirnar. Ég er einn af þessum svokölluðu antísportistum. Samt ef ég spái í því, kannski ekki. Ég meina ég hata flestar boltaíþróttir og þess háttar ef enginn er mótorinn. Kannski ég geti ekki flokkað mig sem antisportista þó ég sitji ekki fyrir framan sjónvarpið á hverjum degi yfir fótbolta. En ef mótorsport eða eitthvað annað með drullu eða miklum líkum á alvaregum slysum, er í imbanum, þá er ég límdur við hann. Svei mér þá, ég er hættur við að kalla sjálfan mig antísportista. En ég verð samt að skíta yfir wannabe fótboltafífl. Svona gaurar sem hafa endalausan áhuga á alls kyns íþróttum en geta ekki rassgat. Enda svo sem íþróttaspekúlantar og/eða íþróttakennarar. Yfirleitt vel yfir kjörþyngd sökum óhóflegrar bjórdrykkju. Þessir menn eru svona eins og kaninn kallar mensmen. Drekka bjór fyrir framan fótboltaleikinn í kassanum. Þvílíkir karlmenn, harðir og svona, allt annað en hógværir. En að mínu mati þá eru þessir menn ekki karlmenn fyrir fimm aur. Þeir hafa ekki hundsvit á því sem karlar þurfa að hafa vit á. Svo sem viðhald heimavið eða eitthvað um bifreiðar. Svona gaurar komast hvorki lönd né leið ef dekkið springur. Kannski er ég aðeins að ýkja þetta en þið vitið hvað ég meina. Alla vega eru flestir íþróttakennarar þessa lands af þessum kynstofni wannabe fótboltasjtarna.

Nördapæling

Ég mætti Corvettu um daginn á leið heim úr skólanum. Og hvað datt mér í hug? Djöfull er LS1 Corvettu boddíið asnalegt. Minnir mann á Corvettu af 60´s gerðinni. Sem sagt, skókassi. Chevrolet tókst mun betur til með C06.

Lag dagsins

Ég var að spá í þessu aðeins, með winamp í gangi. Þá kom lag sem mér finnst skondið nokk. Líka vegna þess að ég er einhleypur og svona þá tilnefni ég lag dagsins:
I wanna know what love is - Foreigner

Smáauglýsingar; Ýmislegt

2005-02-02T11:41:00.000Z

Óska eftir yfirtöku á lífi. Ég þarf einhvern sem er tilbúin til að lifa lífi mínu fyrir mig á meðan ég held ótrauður inn í sálardauðann. Lífið er í ágætis ásigkomulagi, engin drykkja, eða óhóflegar reykingar. Er ekki með ofnæmi af nokkru tagi nema fyrir pensilíni. Á bæði kött og hund ásamt því að geta flokkast sem hestamaður. Einnig virkur útivistarmaður í björgunarsveit. Annars er viðtakanda velkomið að breyta áhugamálum. Líkaminn sjálfur lítur ekkert illa út en þarfnast aðhlynningar (bumba að framan) auk bakverkja annars lagið. Veraldlegar eignir eru ekki miklar en innihalda samt fartölvu og illa útlítandi en góðan bíl sem heitir Nói. Stefnumál lífsins þarfnast athugunar, kominn með námsleiða og þess háttar. Hef enga stefnu í augnablikinu svo allir vegir eru opnir. Hægt er að fá frekari upplýsingar í gegnum þessa síðu. Áhugasamir vinsamlegast svarið í kommentum.

2005-02-02T09:31:00.000Z

Þetta er lífið, ÞETTA ER LÍFIÐ. Sitja hérna í bílnum á skólaplaninu vegna þess að ég svaf yfir mig. Ég nennti ekki að hanga heima og hlusta á röflið í pabba af því ég svaf yfir mig svo ég fór bara í skólann. En fyrr skrópa ég heldur en að mæta of seint. Þannig að hér er maður bara að fletta yfir blogg linkana, Zeppelin í tækinu og hinn fullkomni morgunmatur við hönd. Nostalgíudrykkurinn Schweppes engiferöl og fíkjukex. Ahhh frábært.

Ég var að fletta í gegnum Moggann í gær þegar ég rak augun í dálkinn Velvakandi. Þar var einhver gaur að tjá sig. Hann kynnir sig sem efnaverkfræðing eða eitthvað álíka og er að nöldra um mengun frá bílum. Þá fyrst og fremst díselbílum. Eitthvað með ryk í lungum og annað þvíumlíkt. Þessi maður gerir sér ekki grein fyrir kostum díselbifreiða eða því að díselbílar eru ekki bara jeppar heldur líka fólksbílar og vöru-og flutningabílar. Auk þess sem ýmislegt annað sem hefðbundnar stórborgir þurfa á að halda til að halda sér gangandi, er einmitt díselknúið.
En hann vill einmitt banna díseljeppa með öllu innan þéttbýlis. Hvað næst? Banna ruslabíla, þjónustubifreiðar, strætó? Alla vega viltu ábyggilega líka banna alla jeppa og ég þori að veðja að þú ekur sjálfur um á VW.
Ja, hér eru skilaboð til þín, herra efnaverkfræðingur sem ég lagði ekki einu sinni á mig að muna nafnið þitt: Hoppaðu í rassgatið á þér Hommatittur!

Lag dagsins

Carrie - Europe

King of all bitches

2005-02-01T13:54:00.000Z

Það skapast alltaf eistaklega skemmtilegt ástand þegar ég kem heim úr skólanum. Tvær tíkur sem eru ólmar að fagna heimkomu minni, bókstaflega slást um athygli mína. Feministar róið ykkur, ég er ekki að tala um kvenfólk heldur virkilega kvenkyns hunda.
Þannig er mál með vexti að Fríða systir er alltaf að passa litlu tíkina hennar frænku. Þannig að hún og hún Lotta mína slást gríðarlega um ethyglina þegar ég kem heim. Flaðrandi upp um mann og reyna að troða hina niður. Vanalega þegar ég kem heim og tíkin mín er ein, þá kemur hún skríðandi á móti mér. Og kyppist öll til og iðar eins og hún sé í spasstísku flogakasti. Ásamt þessum skemmtilegu líkamshnykkjum kemur hún iðulega með væl og stunur sem minna helst á lélega klámmynd. Undarlegt nokk þá hverfur þessi hegðun eins og dögg fyrir sólu þegar Lísa hvolpur er líka á svæðinu. Þá lemur Lísan hlaupandi á móti mér, öll í keng þannig að hún slær sjálfa sig í framan með skottinu. Mín fylgir svo fast á eftir, en hún er meira í að sveifla öllum afturendanum heldur en að setja sig í keng. Svo er hafist handa við að stökkva upp á mig. Þar sem Lotta mín er næstum árinu eldri er hun ekkert að hafa mikið fyrir því að stíga ofan á hvolpinn. En hún ræður ekkert við atorkusemi og ofvirkni hvolpsins. Lísa þýtur héðan og þangað eldsnöggt og sækir að frá öllum hliðum. Ég hef uppgötvað það að ef maður fer úr útifötunum rólega án þess að sýna þeim áhuga, gengur rólega inn í stofu, lítur á þær og leggst á gólfið. Þá vita þær fyrst ekki í hvorn fótinn þær eiga að stíga fyrir gleði. Og svo verður fjandinn laus. Og maður er kaffærður í fagnaðarlátum. Það er ekkert skrítið að það er tiltölulega áreynslulaust fyrir hunda að gleðja eigendur sína. Það er einmitt vísindalega sannað að út af einmitt því, er hundaeign til lengra og hamingjusamara lífs.

Varúð, vitleysa framundan

2005-02-01T08:51:00.000Z

Af einskærri góðmennsku minni lenti ég í aðstöðu þar sem ég þurfti að eyða dálítilli stund í bifreið systur minnar. Bæði í akstri og kyrrstöðu. Þessi bifreið er aldeilis ekkert til að státa af, Daihatsu Charade árgerð 1991. Undir húddinu, sem er álíka stórt og klósettseta er hvorki meira né minna en 1000 rúmsentimetra, þriggja strokka rokkur. Svona miðað við hestaflafjölda (sem er mér ókunnur) og þyngd, hefði maður haldið að svona græja gæti allveg hreyft sig eilítið. En svei mér þá, að gíra niður upp Ártúnsbrekku, það er bara ekkert annað. Andskotans drusla. En það var ekki það sem ég ætlaði að tala um. Heldur; djöfull er allt lítið í sambandi við þennan bíl. Allt nema eitt. Með því að hafa allt lítið stækkar eitt í samræmi við hitt. Jú, því minni sem innréttingin er því meira pláss er fyrir fólk. Mér finnst það einmitt einstaklega fyndið hversu stór maður verður í bílnum. Með pínkulítið stýri í höndunum og sitjandi ofaná sætinu. En einhvern veginn er ógeðslega rúmt um mann undir stýri. Að vísu er gírstöngin í hnjánum á manni og oftar en ekki skyggir baksýnisspegillinn á útsýni út um framrúðuna, en samt. Stærð innvolsmuna veldur skemmtilegri skynblekkingu. Svo ekki sé minnst á að þegar setið er jafn nálægt malbikinu, þá finnst manni 30 vera helvíti hratt. Það versta er samt kraftleysið og vanvirðingin frá öðrum ökumönnum. Merkilegt samt að ég er fyrst núna að koma með þessa athugasemd þar sem ég átti núna síðast Subaru Justy. Subaru-inn er einmitt minni bíll heldur en Daihatsu, þrátt fyrir 1.3 L vél. Subaru var líka þrengri en Daihatsu. En sjitt nóg um það áður en þetta fer í einhverja innhverfa vitleysu.

Hugarrek

Það má segja að íslenska þjóðin sé bókstaflega að fara í ræsið. Svo umtalsvert hefur úrkomumagnið verið núna undanfarið. Þessi andskotans rigning er eitt það versta sem ég get ímyndað mér í svona langan tíma. En vegna rakans í loftinu upplifði ég svolítið skemmtilegt í gærmorgun. Þegar ég fór út úr Nóa á skólabílastæðinu, skynjaði ég heiminn mjög súrrealískt. Þykk þokumóða hélt bílastæðinu í heljargreipum. Maður sá frekar illa út úr augum en það sem maður sá voru draugalegir menntaskólanemar. Nývaknaðir, ráfandi í átt að skólabyggingunni. Það var engu líkara en að ég væri staddur í splatter mynd þar sem uppvakningar voru að taka yfir heiminn. Kannski segi ég þetta bara af því að það er stutt síðan að ég sá ræmuna Shaun of the dead. En ég veit það ekki. Ég er líka aðallega að skrifa núna af einhverri skyldurækni. Því biðst ég forláts ef einhver óskiljanleg steypa kemur fram. Mig langar bara svo djöfulli til að skrifa.
Það rann upp fyrir mér að ég skrópaði alla síðustu viku í líf103, og líka í gær. Þeir sem muna eftir mér úr MS muna að ég mætti í hvern einasta tíma. En í síðustu viku skrópaði ég ábyggilega oftar en ég hef gert alla ævi. Svei mér þá ef ég er ekki bara farinn að minna á ónefndan mann sem byrjar á V og endar á iggó. HMMMMMMMMMMMMMMM.

Hvað er málið með gallabuxur? Ég er ekki mikill gallabuxnamaður. En í sumar fór ég að stela gallabuxum af pabba. Það leiddi til þess að ég fjárfesti í einum slíkum lappahlífum. Alltaf þegar ég er í gallabuxum líður mér eins og ég hafi þroskast talsvert. Jafnvel að ég sé jafn þroskaður og ég er gamall. Þetta er undarleg tilfinning sem ég er ekkert alltof hrifinn af. Eða hvað? Ég verð einhvern veginn sjálfsöruggari og meira viss með sjálfan mig. Ætli það sé útaf því að ég kem vel fyrir auga þegar ég er í gallabuxum? Ég fékk einmitt bros frá kvenmanni sem er mér að öllu óþekktur. Og þetta var ekkert svona ,,djöfull er þessi asnalegur” bros. Því treystið mér, frá dögum ljósu lokkana þekki ég þannig bros. Þetta var eitthvað annað. Ætli það séu þá skilaboð til mín að fara að vera meira í gallabuxum, þrátt fyrir að mér finnist þér helvíti óþægilegar. Ég er samt ánægður með þá ímynd sem skapast þegar ég fer í gallabuxur. Hún er einmitt frekar ,,rokkuð” þó ég segi sjálfur frá. Ég er yfirleitt alltaf í bolum merktum rokkhljómsveitum á borð við Iron Maiden, AC DC og Deep Purple. Gallabuxur og bolur, og svo að sjálfsögðu þjóðbúningur íslenskra útivistarnörda. Gallabuxur og flíspeysa. Nei ég veit það ekki. Ég ætla samt að reyna að finna mér fleiri herbuxur, vatnsheldar og góðar. Í eyðimerkurlitum að þessu sinni, sökum Hmmwv dýrkun minnar.
Rétt upp hend sem veit hvað HMMWV stendur fyrir. Ú ég ég. High Mobility Multipurpose Wheeled Vehicle. Fáránlegt nafn á bíl.
En er þetta ekki orðin góð vitleysa að sinni?

Lag dagsins

Jolene – White stripes
Ég er samt enginn aðdáandi White stripes, en ég er mjög hrifinn af laginu Jolene. Sú útgáfa af laginu sem X-Fm er að spila mikið þessa dagana (live White stripes útgáfa), höfðar bara einstaklega mikið til mín. Þannig að þeir ná lagi dagsins í dag.

PS.
Eftir að hafa lesið yfir þennan texta einu sinni. Ef þetta er ekki bara einver mest barnalegustu skrif mín fyrr og síðar. Þ.e.a.s. málfarið og frásagnarstíll.

Kraftaverkin gerast

2005-01-31T08:44:00.000Z

Ég hef verið að velta fyrir því vöngum, hvernig ég gæti sagt frá ákveðnum hlut í sem lengstu máli. Og kemur hér tilraun til þess að segja það sem tekur í raun eina setningu að segja, í frekar löngu máli. Í talsverðan tíma hef ég verið að biðja til rokkguðanna. Ég hef verið að biðja þá um að mín uppháhaldshljómsveit komi hingað til lands og spili fyrir pupulinn. Nú hef ég loksins verið bænheyrður og þann 7. júní næstkomandi munu konungar rokksins leyfa landanum að heyra hvurnig á að rokka, og rokka feitt. Það eru öngvir aðrir en liðsmenn hljómsveitar sem hefur kennt sig við ákveðið pyntingartól og forsætisráðherra Bretlands, fyrrverandi. Ég er að tala um ofurbandið Járn meynna, eða Iron Maiden eins og flestir þekkja það. (Þakka þér Ásgeir, fyrir ábendinguna) Ef ég kemst ekki á þessa tónleika í Egilshöll, veit ég svei mér þá ekki hvað til bragðs ég tek. Eitt er þó víst, að ég verð algjörlega eyðilagður maður ef ég kemst ekki. Svei mér þá ef þetta gefur lífinu ekki bara nýjan tilgang. Ég get tekið gleði mína á ný.

Steikin

Dýrindis máltíð var á borð borin á heimili mínu nú á sunnudagskveldið. Það þótti mér þó verst, af hversu skornum skammti fæðan var. En sannleikurinn er sá að við fengum ekki nema 1 kg afhent þegar systir mín kom frá Noregi núna um jólin. En ekki létum við magnleysi spilla góðri kvöldmáltíð. Heldur verslaði mamma þetta fína nautafillé til að bæta við hina steikina. Þannig að ég át mig fullsaddan af nautasteik og, því sem þið eruð búin að vera að spá í, elgssteik. Ó, þvílíkt eðalket af þessari norsku villibráð. Þess má einmitt geta að ,,tengdasonurinn” (kærasti systir minnar) skaut elginn sjálfur. Ekki með berum höndum, líklega í vettlingum. En engu að síður bragðaðist hann jafnvel og sá sem ég fékk í fyrra. Þetta var ábyggilega ein besta steik sem ég hefi smakkað um ævina. Ég borðaði líka papriku með til að væta aðeins betur í honum, þó þess þyrfti ekki með. En djöfull var það gott. Ég mæli eindregið með elg við alla sem fá tækifæri til slíkrar átu.

Kvörtun

Eins og yfirleitt allar færslur, inniheldur þessi nöldur. Ég vill leggja fram kvörtun að þessu sinni. Nú er ég að eta annan pokann í röð af Þykkvabæjar beikon bugðum. Í báðum pokunum var talsvert magn af kolbrenndum bugðum. Þetta er allveg hreint ógeðslegt á bragðið. Andskotans starfsmenn Þykkvabæjar, hvað eruð þið að hugsa?

Pæling

Hafið þið tekið eftir einu? Í kvikmyndinni Serendipity heitr aðalkvenkarakterinn Sarah Connor. Hvað heitir svo aðalkvenkarakterinn í Terminator?

Lag dagsins

Þess má geta að á Laugardaginn átti söngvari sveitarinnar Uriah heep, afmæli. Að því tilefni er lag dagsins:
July morning – Uriah heep

Mismunur kynjanna

2005-01-28T23:08:00.000Z

Stundum held ég að það sé allveg ógeðslega tímfrekt að vera kvenkyns. Á stundum sem slíkum þakka ég kærlega fyrir að vera karlmaður. Þá er ég ekki að tala um þessar gamalreyndu staðreyndir að þær taki sinn tíma til að taka sig til áður en farið er út úr húsi. Eða óhemju mörg pissustopp kvenna á ferðalagi, ég er að tala um aðrar stundir. Ein slík stund rann upp í dag þegar ég átti leið um ganga skólans míns. Ég fór að hugsa út í það þegar fólk hittist á förnum vegi. Ég sem karlmaður hnykki til höfði eða lyfti jafnvel hendi, og býð þannig góðan daginn. Allt þetta geri ég þó án þess sem svo mikið að hægja á mér. Flestir, ef ekki allir karlmenn sem ég mæti gera slíkt hið sama. Hins vegar ef það kvenmaður sem ég hitti á förnum vegi, hnykki ég til höfði sem fyrr, en það er ekki nóg fyrir stúlkuna. Kvenfólk þarf alltaf að beita raddböndunum, við hvaða tækifæri sem gefst. Eins og tildæmis þegar hist er á förnum vegi. Sumar stúlkur geta þó verið hógværar í raddbandabrúkinu, með einföldu ,,hæ” eða ,,halló”. Létt kveðja þetta og athugavert við það og jafnvel sjálfsagt að svara í sömu mynt þrátt fyrir að höfuðhnykk hafi þegar verið lokið. Þetta er þó óþarfa notkun á raddböndum og getur kveðjan jafnvel hljómað kaldranaleg úr raddböndum óundirbúins karlmanns. Hins vegar þegar tvær stúlkur hittast á förnum vegi er það engu líkara en að heilög skylda kvenmanns, sé að stoppa og spjalla. Þetta gerir það að verkum að miklum tíma er eytt í ekki neitt. Jafnframt leiðir þetta til þess að kvenstofninn hefur þróað með sér einstaklega góða samskiptahæfileika. Hæfileikann að spjalla um nákvæmlega ekki neitt án alls áhuga. Og jafnvel nýta þessa oft á tíðum, gagnslausu vitneskju sem aflast við þessar uppákomur, til þess að spjalla um við næstu snót sem á vegi verður. Sjálfur hef engan hæfileika til inihaldslauss spjalls á förnum vegi, en það eru allveg til karlmenn sem búa yfir þessum hæfileika. Ég veit þó að frasar eins og: ,, nei, hva´segiru?” og/eða ,, hvað er að frétta af þér?” eru ávísanir á spjall. Oftar en ekki er spjall af þessu tagi, tímasóun hin mesta, eins og t.d. þegar hist er í búðinni eða á Laugeveginum. En til er staður og stund fyrir allt. Líka innihaldslaust og áhugalaust spjall. Svo sem á ferðalagi eða við mannfagnaði þar sem þögnin er að verða heldur vandræðaleg vegna skorts á almennilegum umræðuefnum. Þá er það líka yfirleitt alltaf kvensan sá upptökin, brýtur ísinn svo að segja. Ég hef líka heyrt, og er það sá háttur á, á vinnustað mínum, að ef karlmaður kemur með innihaldslausan ísbrjót, þá er það upphafið að viðreynslu. Þess vegna er það svo mikið sem verkahringur konunnar að hefja spjallið. Nema náttúrulega að um viðreynslu sé að ræða. Þá stend ég í þeirri trú um að spjallið sjálft, þótt óbreytt format sé, missi innihaldsleysi sitt. Þá verður mun dýpra eins og von er á. En alla vega þá vildi ég helst koma á framfæri að ég þoli ekki hvernig mamma getur verið klukkustund í búðinni, bara af því að hún hitti einhverja kellingu.
Ég og pabbi förum bara ekki í búðina nema við séum löngu búnir að ákveða hvað kaupa skuli. Þá er líka farið bara beint inn, það sem vantar er sótt, borgað og út. Við höfum jafnvel gerst sekir um að forðast spjall með undankomubrögðum og felubúnaði sem er fyrir hendi í verslunum.

Pæling

Þar sem ég er nú stúdent af félagsfræðabraut og einhverfur lítið eitt. Djöfull væri nú gaman að eyða eins og þrem fjórum tímum á ákveðnum stað í Kringlunni og gera mannlífsathugun. Ég gæti nefninlega trúað að það séu einstaklega merkilegir einstaklingar sem heimsækja klasann á virkum dögum. Og á þessu svæði sem ég hef í huga má oft sjá furðulega hegðun undarlegs fólks. Ef ég enda svo í félagsfræði í háskóla, þá gæti jafnvel farið svo að lokaverkefni mitt verði um háttalag klasafólks. Og þá verða stúlkur á fermingaraldri sérstaklega skoðaðar samhliða hinum. Það er nefninlega stórfurðulegur þjóðfélasangi sem þær eru.

Samband manns og bíls

Þá er græna tröllið hans pabba loksins búið að sverja sig inn í fjölskylduna. Samkvæmt staðfestum vitnisburði litla bróðurs, þá er satt besta segja orðið vandræðalegt að fara í bíltúr með pabba á beinskiptum bíl. Strax heima í hlaði, stökk Hiluxinn eitt stökk þegar pabbi setti í gang. Svo átti hann til að hökta mikið þegar kom að ljósum, jafnvel að vélin kafnaði. Svo virðist sem sjálfskipting í Dodge-inum sé búin að þurrka kúplingu úr minni föður míns.
Svo er pabbi líka genginn í barndóm og orðinn helvíti pirraður á Dodge. Hann getur nefninlega ekki reykspólað svo auðveldlega á stað, hvað þá á ferð. Svo eyðir hann svo miklu, sem er skrítið þegar pabbi ar nánast alltaf með gjöfina frekar neðarlega. Hann er þó loksins að ná honum niður fyrir 20 lítrana. Ég held líka að hann hafi verið búinn að setja amerískar bifreiðar á svo háan stall í kollinum sínum, að ekki nokkur bifreið geti staðið undir því. Sama hvaðan hún kemur.
Þessum kafla vill ég svo ljúka með tilvitnun í tónlistarmanninn Gisla: If you had a cadillac, you worrie about the gas ... If you´d work in radio, you worrie about the rock

Hmmwv M998

Módelsmíði var áhugamál mitt til fjöldamargra ára. Ég lagði það nú á hilluna fyrir allnokkru síðan en tók það aftur upp í dag. Svona til að ná því aftur smellti ég saman einum Hummer eða Hmmwv M1025 Armament carrier. Þá rann upp fyrir mér enn einn draumabíll, og er þetta þvert gegn mínu áliti á Hummer. Nú dauðlangar mig í Hmmwv M998 Cargo/Troop carrier, beige litan með öllu tilheyrandi. næsta módel sem ég set saman verður einmitt slíkur gripur. Sem leiðir að umkvörtunarefni dagsins. Hvaða andskota datt í hug að gera módel sem er 1:72 úr 150 bitum. Að vísu verða þessi 150 stykki að tvemur Hummerum. En þeir eru vart Matchbox stærð. Þannig að drifsköftin og pústkerfið voru helvíti mikið vandamál. Eins og sést kannski á afrakstrinum, þá er módelið framdrifslaust og ekker drifskaft né millikassi til að tengja afturdrifið. En það skiptir svo sem ekki máli. Ég er bara feginn að vera kominn aftur með þetta nördalega og skapandi áhugamál.

Lag dagsins

Vegna mikilla pælinga um ameríska jeppa og hernað þá hef ég valið amerískt lag sem tilheyrir því sem ég vill kalla suðurríkjarokki.
Come on around the bend – Creedance clearwater revival

Mrlekglit

2005-01-28T11:18:00.000Z

Svmkmaæt rnsanókn við Cmabrigde hkóásla þá stkpiir ekki mlái í hðvaa röð stfiarí oðri eru, það enia sem stikipr mlái er að frtsyi og stíasði stinaurfn séu ártéutm satð. Aillr hniir sfitarnir gtea vireð í aöljrgu rlgui en þú gtuer smatlseið það aðvuledlgea. Áæðsatn fiyrr þsesu er að mnnashgrniuun les ekki hevrnsatf friyr sig hleudr oirðð sem hiled.

Til hvers blogg?

2005-01-27T15:55:00.000Z

Hvað er blogg? Er spurning sem veltur eflaust fram af vörum fárra. En fyrsta bloggfærsla hans Magga var kveikjan að dulítilli pælingu í mínum ómerkilega kolli. Spurningin er kannski akki allveg hvað, heldur til hvers. Til hvers að blogga? Og af hverju gerir fólk það? Líklega eru það ýmsar ástæður sem liggja að baki hverri einasta bloggi. Jafn margar og bloggarar sjálfir. Stundum fæ ég á tilfinninguna að margir eru að blogga til þess eins að gera eins og hinir. Þannig verður bloggið oft sem innihaldslausast og leiðinlegt til lengdar. Það minnir helst á blogg 13 ára stelpna. Birgitta Haukdal er frábærustust og Kalli Bjarni er sætur o.s.frv. Ég viðurkenni það að í gamla daga þegar ég prófaði þetta tjáningarform fyrst, þá var nánast enginn grundvöllur fyrir því annar en sá að allir aðrir voru að þessu. Enda missti ég líka áhugann á því fljótt. Núna hins vegar er bloggið mun mikilvægari partur af mínu lífi. Bloggið er einhvers konar fróun sálarinnar til þess að halda ró hennar. Ég er ekki að blogga fyrir neinn annan en sjálfan mig. Eins og sést hefur undanfarna daga hafa færslur mínar verið uppfullar af sjálfsvorkun og aumingjaskap. En það er allt í lagi, því þetta blogg snýst um mig og mig einan. Enda ætti blogg hvers manns einungis að snúast um hann/hana sjálfa/n. Hvað finnst þér?
Þar sem blogg er algerlega opið hverjum sem er, og gersamlega laust við ritskoðun, fær ýmislegt að flakka. En samt eru sumir sem ekki þora að láta nafn síns getið þegar þeirra dýpstu skoðanir koma í ljós. Eins og sést í kommentum gærdagsins, heimsótti ein slík manneskja þessa síðu í gær. Ég hef orðið var við þetta nafnleysi á fleiri síðum. Alls staðar þar sem einhver kom fram án þess að láta nafn síns getið, var ráðist á viðkomandi með fúkyrðum um kveifarhátt og annað þvíumlíkt. Fyrir mitt leyti er ekkert aumingjalegra heldur en að þora ekki að standa undir skoðunum sínum. Hins vegar er það virðingarvert að geta staðið fyrir máli sínu með fullu nafni. Því skora ég á alla þá sem hafa kommentað nafnlaust, að héðan í frá munu þessir aðilar sýna þann örlitla kjark sem þarf til þess að standa á skoðunum sínum. Því nafnlaus skoðun er einskis virði. Nú er ég aðallega að tala til þessarar dökkhærðu stúlku á 19. aldursári, því ég er ekki viss um að ég einu sinni þekki nokkra stúlku sem fellur undir þessa lýsingu. Það hljómar samt svo að hún þekki mig og Ásgeir en við ekki hana. Hmmmmmm, eins og Ásgeir benti á: Ertu kannski einhver helvítis stalker. Og í beinu framhaldi af því, hvaða manneskja er svo sjúk að stalka okkur Ásgeir. Við erum náttúrulega gullfallegir einstaklingar og annar okkar (wink wink) er allveg einstaklega getnaðarlegur. En samt, þá er þetta eitthvað skrítið.
Svo stúlka góð, ef þú ert að lesa þetta, komdu úr fylgsni þínu og láttu nafn þíns getið svo skoðanir þínar megni einhvers.

Lag dagsins

Ég ætla ekki að koma aftur með lag dagsins í dag. Það er þegar búið og gert. Hins vegar hefur Ásgeir borið á borð alvarlegt mál í sambandi við þann dagskrárlið. Ég tók þessa hugmynd í hausinn á mér í gegnum Elín Lóu. Hún var þá þegar búin að vera með þennan lið lengi vel. Svo sé ég að þessi liður er sífellt að afla vinsælda hvarvetna. Þá kemur Ásgeir, allt annað en lítillátur og vælir um að hafa fundið upp á þessu fyrstur manna. Ég ætla ekki að rengja það neitt og því ætla ég einfaldlega að láta undan ,,vælukjóanum,, og gefa honum credit fyrir þetta. Þannig að þetta er sem sagt hugmynd ættuð frá Ásgeiri Skúlasyni. (Ánægður?)

Andskotar!!!!!

2005-01-27T09:36:00.000Z

Ég biðst forláts á endalausri sjálfsvorkun síðustu færslu. En það ég vildi sagt hafa er: Hér með vill ég þakka starfsmönnum keflavíkur flugvallar og eða starfsmönnum JFK flugvallar fyrir frábær vinnubrögð. Þá vill ég óska þess að yfir þá rigni eldi og brennisteini sem og að þeir fái svartadauða og malaríu. Játvarður nokkur félagi minn sótti ´Stanginn í gær. Hann fékk afhentan með rispu og brotinn spegil. Þetta er guðlast á heilögum bíl.

Lag dagsins

Jump around - House of pain

How about that?

2005-01-26T17:26:00.000Z

Hvað er nú þetta? Margar langar færslur á einum degi. Já, ég held nú það því margt langar mig að segja.

Heimilisástand

Sterkur fnykur leggur að vitum mér er ég geng inn úr dyrunum. Fnykurinn samanstendur af rammri tóbakslykt auk slatta af þvagefnum. Einhvers staðar undir niðri lauma kaffibaunir sínum dýrindis ilmi að í þessa sósu lykta. Þetta er einn kostur þess að eiga frænda sem er gjörsamlega búinn að rústa í sér lifrinni og þarf að komast í höfuðstaðinn til læknisskoðunar. Ég er að tala um föðurfósturbróðir minn frá Höfn í Hornafirði. Hann dúkkaði hérna upp á mánudaginn og hefur hangið hér heima, reikjandi og þambandi kaffi, allan daginn síðan. Hann er einmitt ein ástæða þess að ég hef enga löngun til neyslu alkóhóldrykkja af nokkru tagi.

Nói x4

Svo virðist sem nemendur Fjölbrautaskólans við Ármúla hafi séð alla kosti Nóa míns. Við erum að tala um að hvorki meira né minna en þrír aðrir aðilar hafa fjárfest, ekki bara í samskonar bifreiðum, heldur nákvæmlega eins. Einn er samt ekki allveg nákvæmlega eins, hann er með svart húdd. (Haha er ´etta Spoon Corolla? Hver fattar? Haha Spoon) Þá hefur líka stóraukist almenn eign nemenda á Toyotu Touring af fleiri lita afbrigðum. Þetta er ekkert nema frábær þróun mála, að mínu mati alla vega.

Aftur til raunveruleikans

Ég er andlega dauður inn í mér og lífið heldur einungis áfram af gömlum vana. Ég vildi helst fara að sofa og vakna aldrei aftur. Undanfarna daga hef ég verið að drukkna í einstaklega djúpu myrkurhafi þunglyndis. Ég held meira að segja að ég sé orðinn einn af þessum skammdegisþunglyndissjúklingum. Eða kannski bara þetta tilgangslausa og stefnulausa líf sem ég lifi. Ég hef misst allan áhuga á náminu og lyfti ekki lengur litla fingri í tímum. Ligg bara á bloggsíðum og öðrum svörtum húmor. Ég ákvað því í dag að reyna að verða betri manneskja. Hvernig fer ég að því? Jú, ég tek hann Ásgeir mér til fyrirmyndar. Hann hætti einmitt í viðskiptafræðinni og skráði sig í myndlistarnámskeið. En ætla ég að hætta í FÁ og hefja listanám? Eh, nei. Ég held mínu striki á menntaskólalíferni og held áfram mínu þunglyndi. Hins vegar mun ég búa til uppistöðulón í einverunni og virkja síðan svartnætti depurðinnar til sköpunar. Ég ætla að þroskast að vissu leyti. Ég er þegar farinn að lesa bækur sem innihalda ekki myndir og áðan keypti ég mér klassísku myndina Reservoir dogs. Síðan ætla ég að lesa bækur og skrifa ljóð og smásögur í mun meira magni en áður. Svo lengi sem þunglyndið varir mun það vera mín skáldagyðja. Auk þess sem að skáldsagan er enn ókláruð. Satt að segja eru ekki komnar nema kannski fimm línur eða svo. Svo er maður kominn í annarskonar tónlist heldur en klassískt rokk og mellumetal, þó hann sé enn við lýði sem mitt uppáhald. En ég brá mér á útsölu hjá Skífunni og keypti þar einnig geislaplötuna “How about that,, eftir íslendinginn Gísla. Magnaður andskoti, mæli með henni.

Bókaormurinn ég

Eins og áður hefur komið fram mun mikið verða lesið á þessu ári . Nú þegar hef ég lokið við bókin “Undarlegt háttalag hunds um nótt,, eftir Mark Haddon, og ég er allveg að verða búinn með “Dýrðlegt fjöldasjálfsmorð,, eftir Aarto Paasilinna. Síðarnefnd bók er einmitt frábær upplyfting í þunglyndinu því hvað er skemmtilegra en að lesa um þunglyndi annarra þegar manni er mikið niðri fyrir. Samt er nú ekki dimmt yfir sögunni.
En ef við snúum okkur aftur að hinni bókinni, sem fjallar um 15 ára einhverfan dreng. Eftir að hafa lesið þessa bók finnst mér eins og ég sé örlítið einhverfur sjálfur. Margt sá ég sameiginlegt eða svipað í fari mínu og söguhetjunnar. Þar ber bara svo lítið á því að maður kallar það frekar sérvisku heldur en einhverfu. Ég held að flestir einstaklingar séu ögn einhverfir. Bara hver á sinn hátt.

“He´s just not that into you”

Ég hef áður sagst segja mundu frá manni sem var gestkomandi í hinum ágæta þætti Opruh Winfrey. Kjarni málsins er sá að Oprah sagðist vera komin með mann sem gæti leyst alla stefnumótavanda kvenna. Og hvaða maður var þetta? Maður þessi var ekkert merkilegur nema fyrir það að hafa fengið hugmynd að bók á meðan hann var að skrifa handrit að þættinum Sex in the city. Ágætur þáttur út af fyrir sig en bókin afleit. Hann er einmitt að segja frá aðstæðum sem konur geta lent í í tilhugalífi sínu þar sem þær halda að þær hafi nú aldeilis snarað karlmann, en sú er raunin ekki. Boðskapurinn er nokkurn veginn sá að ef karlmaður stekkur ekki á konu og býður henni út að borða og hjónaband, að þá hefur hann engan áhuga á kvensunni. Þó svo að skilaboð frá honum hljómi öðruvísi. Þarna komu konurnar í áhorfendaskaranum með allskonar vandamál. Kallinn Sat þarna í sófanum og kom alltaf með sama svarið. He´s just not that into you. Og svo hélt hann áfram með, ef hann er ekki búinn að bjóða þér á stefnumót og leigja smóking og ráða prest, þá er hann ekki hrifinn af þér. Þarna fór ég að verða hneykslaður. Jú jú, það er allveg eitthvað til í sumum tilfellum að karlinn sé ekkert hrifinn að konunni. En hólí sjitt. Ég kannaðist nú við ýmsar aðstæðurnar sem konurnar sögðu frá. Þá er nú langt í frá að ég hafi verið áhugalaus gagnvart snótinni. Eins og til dæmis, kona sem sagði að einhver gaukur sem hún þekkti væri ógeðslega mikið í kringum hana og að reyna að umgangast hana. Og hún var ekkert óánægð með það nema hvað að hann hafði aldrei boðið henni út. Svo hún var efins hvort hann væri hrifinn af henni. Og hverju svaraði kauði, mikill maður, búinn að gefa út bók og svona, kæfði sambandið í fæðingu. He´s just not that into you. Andskotinn, það er greinilegt að þessi aumingi á við sama vandamál að stríða og margir aðrir karlmenn, þar á meðal ég. Ástæðan fyrir skorti á deitboðum er einfaldlega samskiptaörðugleikar karla við konur. Ég er einmitt á þeirri skoðun að þeir karlmenn sem eru hvað best eiginmannsefni, stafar ógn af hinu kyninu. Hræðsla við höfnun ef svo má segja. Þess vegna erum við hræddir við að taka af skarið. Við erum viðkvæmar sálir sem þarf að fara varlega með. Þess vegna dettum við oft í tóman fíflagang innan um fagurt kvenfólk og erum ekki eins og við eigum að okkur að vera. Þess vegna ef konan er í einhverjum vafa um áhuga frá karlmanni sem henni lýst vel á, þá á hún bara að taka af skarið. Hún þarf ekkert endilega að koma með akkúrat orðin: Viltu fara út með mér? Frekar kannski stinga svona upp á því en samt þannig að það verði karlsins að bjóða. Stúlkur, ekki hleypa rugli úr svona mönnum eins og þessum hjá Opruh, inn í hausinn á ykkur. Leitið svar annars staðar.

Pæling

Hvað er málið með fólk í bíómyndum? Alltaf þegar einhver í bíómyndum er að fara að hringja úr tíkallasíma, þá leggur sá hinn sami fingur á hnapp og spyrnir svo í tábergið til að ýta honum inn. Þannig ýtir viðkomandi á takkan með öllum líkamanum. Þessu fylgja rykkir og er þetta hreint út sagt asnalegt.
Þetta er líka orðinn einhver sú lengsta færsla sem ég hef gefið út, sorrý.

Lag dagsins

Worries - Gisli

Gaman gaman

2005-01-26T10:23:00.000Z

Ég á von um góðan bíltúr í Mustang GT ´05 á næstu dögum.
HAHAHAHAHAHAHA!

Nú er lag.

2005-01-26T09:15:00.000Z

Þá er komið að því sem allir landsmenn hafa beðið spenntir eftir. Loksins er óðurinn til Toyota klár. Þeas. tekstinn er til en melódían er enn soldið eftirá. En þar sem tæknikunnátta mín er ekki svo mikil að ég geti deilt heilu lagi með ykkur, þá fer hér á eftir einvörðungu tekstinn.

,,Þjóðarbíll íslendinga”

Í lífi hvers manns
kemur sá dagur.
Að bifreið í hendur sínar fær.
Þá er eins bifreið þessi sé Toyota,
því toyota er tákn um gæði.

Úúú, Toyotan mín.
Þú ert einhver sá besti bíll,
sem ég hef nokkurn tímann átt.
Úúú, Toyotan mín
Sú best´í heimi hér.

Hvert sem hugur girnist
endalaust frelsi.
Upp í Toyotu hoppa og ek mína leið.
Yfir fjöll og firnindi, aldrei hika ég við neitt.
Toyota ber mig mína leið.

Í regni og í sól
aldrei illa fer,
nema kannski springur dekk.
En það er ekki Toyotu að kenna,
heldur dekkjardjöflinum.
Það er bara gúmmídrasl.

Úúú, Toyotan mín.
Þú ert einhver sá besti bíll,
sem ég hef nokkurn tímann átt.
Úúú, Toyotan mín.
Tooooyoootan mín,
Sú best´í heimi hér.
Toooooyooootaaaa,
Þjóðarbíll íslendingaaaaaaa
Toyotaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Þetta er svona aðalhugmyndin að laginu þegar það er sungið eftir ákveðnu 80´s lagisem ég man ekki hvað heitir. En tekstinn er eitthvað á þá leið: Dancing with tears in my eyes. Nothing but a memory, of a long lost time. Kannski gæti ég jafnvel stolið melódíunni úr einhverju Írafárs lagi.

Sull um bull, bull um sull, sullumbull

2005-01-25T13:13:00.000Z

Merkileg lífreynsla

Komið sæl öll sömul, merkilegheitin stór og smá. Heyrðu, ég fór í líffræði 103 áðan og gettu hvað. Við hlið mér plantaði sér fagurt fljóð, og er þetta ekki í fyrsta sinn sem hún gerir slíkt og þar af leiðandi er það ekki til frásagnar. Nema hvað, hún tók upp tölvuna sína og fór að skoða myndir sem einhver, jafnvel hún, hafði tekið á stafrænu formi. En þar voru myndir sem voru pottþétt ekki teknar af henni. En samt teknar af henni. Þú ekki skilja? Jú, einhver annar en hún ljósmyndaði hana. Sem sagt mynd tekin af henni en ekki tekin af henni. Þá er orðið fullljóst að hún sjálf prýddi þessar myndir. Og hvað er svona merkilegt við það? Spyrðu. Jú, hvað annað gat ég en hallað mér í átt til hennar, með augun límd á skjáinn. Þessar myndir voru af henni í eldhúsinu að pósa, á oggolitlum naríum og brjóstahöldum. Hvað var hún að spá? Þessar myndir báru með sér eiginleika ágætis dónamyndasíðu án þess að sýna of mikið. Það skildi ekki vera að þessi stúlka sé ein af þessum svokölluðum amatörum? Það held ég að ég verði barasta að leggjast í rannsóknir. Skoða hverja einustu dónasíðu sem til er. Og gæta að hvort einhverja dónasíðuna prýði sessunautur minn úr Múlanum.
Og svo af því að ég er svo einfaldur sveitadrengur: Ætli hún hafi verið að gefa mér einhver merki með þessari myndasýningu? Það var nú greinilegt að hún vissi af stöðu minni í þessu máli. Sérstaklega þegar ég var kominn óþægilega nálægt að skoða myndirnar yfir öxl hennar.

Bræðraböndin

Hver fjölskylda hefur samskipti sín á milli og bindist þannig ákveðnum böndum. Ég og litli bróðir ákváðum að efla okkar bönd. Og hvernig efla karlmenn sín bönd. Jú, með einhverju sem tengist beint við karlmennsku. Því létum við Nóa flytja okkur á allar helstu bílasölur höfuðborgarinnar og eina til. Þar sýndi ég honum almennilegar sjálfrennireiðar, flestar ættaðar frá Ameríkunni. Alla vega, þá er þessi frásögn nánast tilgangslaus nema einungis til þess að sýna ykkur einn kaggann sem ég, merkilegt nokk, smellti mynd af. Dodge Ram 1500 SS/T heitir kvikyndið og er einn fallegasti ram sem til er. Þess má einmitt geta að þetta er forveri hraðskreiðasta fjöldaframleidda pick-ups í heimi. (Dodge Ram SRT-10) Lýsi ég hér með eftir peningagjöfum til þess að festa í þessum frábæra pick-up, mér til handa. Áhugasamir vinsamlegast skiljið eftir nafn og símanúmer sem komment við þessari færslu.

Frasi dagsins

“Great minds think alike”

Lag dagsins

Af gefnu tilefni
Þriðjudagskvöld – Gleðisveitin Partí (Fóstbræðraskets)

Hvað hrærist í djúpinu?

2005-01-24T08:49:00.000Z

Drunur!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Lag dagsins

Holy diver - Dio

Sjálfstætt komment

2005-01-21T09:02:00.000Z

Að þessu sinni sem oft áður er í mörg horn að líta og um víðan völl að fara. Þess vegna má vera, og ég er jafnframt að vonast til þess, að þetta verði einhver sú lengsta færsla sem ég hefi nokkurn tímann gefið út. Hefjast þá leikar.

Subaru vs. Toyota

Upp hefur komið umræða á bloggsíðu Viggós um bílategundirnar Toyota og Subaru. Þar ætlaði ég að koma með einstaklega gott lokasvar mitt í þeirri umræðu en þetta frábæra kommentakerfi sem Viggó býður upp á er svo djöfulli sósíalískt að það köttar á mann í miðri setningu. Alla vega þá er hverjum sem er velkomið að lesa eftirfarandi texta þó svo að honum sé beint að þér Viggó, minn kæri.
Nú man ég ekki allveg hvað ég var akkúrat búinn að segja í kommentinu þannig að ég biðst forláts á öllum endurtekningum í málfærslu minni. Ég vona bara að þú getir látið það lönd og leið. Í samskiptum okkar undafarin ár hefur þú oft vitnað í kannanir af ýmisskonar tagi. Sérstaklega þegar kemur að bílaumræðum. Ég vill bara benda þér á það að mér hefur alltaf fundist þú vilja vera aðeins öðruvísi. Samanber álit þitt á Toyota bifreiðum og svo viðhorf þitt til eignarréttar á slíkum kostagrip. En kannanir sem þú vitnar gjarnan í eru einmitt ætlaðar til þess að sýna hvernig fjöldinn hugsar, og það sem meira er að könnunin sem þú vitnar í, í kommenti er framkvæmd af IMG gallup. Gallup er einmitt fyrirtæki sem sérhæfir sig í því að framkvæma kannanir eftir pöntun. Og þessi könnun sem þú vitnar ber sterkan keim af því að vera höfð frammi að beiðni Ingvars Helgassonar, bílaumboðs sem, sem ef mér skjöplast ekki, þú vinnur hjá. Ekki kæmi mér heldur á óvart að úrtakið komi að stórum hluta úr hópi núverandi Subaru eigenda, og það sem meira er, nýlegra Subaru eigenda. Og hver veit kannski er þetta eins og áhorfskönnun frá Íslenska útvarpsfélaginu, sem gerir kannanir sínar í sínu eigin mötuneyti. Burtséð frá því þá er ég nú sjálfur með svolitla staðreynd handa þér. Morgunblaðið birti núna á miðvikudaginn tölur um nýskráða jeppa/jepplinga. Ég veit að Subaru á fáa kandídata í þeim hópi en það er samt álitlegur hópur, og ef Suzuki Ignis kallast jepplingur hvað er þá Legacy eða Corolla Touring. Þar má einmitt sjá að Toyota er sá bíll sem flestir íslendingar vilja. Ekki fara að koma með eitthvað kjaftæði um mun á bíl og jeppling, um það snýst ekki umræðan og ég er bara að sýna fram að á maður getur lesið hvað sem er út úr tölfræði. Það er bara hver gerir það sem ræður útkomunni. Einnig, eins og tildæmis með Gallup, er hægt að fá könnun sem segir akkúrat það sem maður vill heyra.
Mig minnir að ég hafi þegar rætt um diplómatíkina í mínu sambandi við þessar bílategundir í kommenti mínu hjá þér. Og í beinu framhaldi af því þá verð ég að segja að í ljósi þess að nú keyri ég um á Toyotu Touring eftir að hafa keyrt um á Subaru Justy, Þá kemur Toyota mjög vel út. Hins vegar áður en Rusty kom til sögunnar var Drekinn, stór og stæðilegt kvikyndi af Subaru 1800 (Legacy) gerð, sem er fullkomlega sambærilegur bíll við Touring-inn. Á þeim tíma er ég átti Drekann vorum við allir saman í MS, ég, þú og Ásgeir. Þá öttum við Ásgeir gjarnan kappi á heimleiðinni upp Ártúnsbrekku og jafnvel fram að Víkurvegi. Þá sá ég nokkur veginn muninn á þessum tveimur skutbílum. Toyotan er kraftmeiri og léttari en Subaru og þar af leiðandi sneggri af stað. (Þar sem við Ásgeir erum báðir á Touring núna og þú að spá í Legacy, lít ég svo á að umræðan snúist þær tegundir.) En Subaru var mun betri bíll á lengri tíma í kappakstri. Þú minnist einmitt á að Subaru sé svo góður á vegi í snjó. Mér finnst ekki mikill munur þar á en sökum vélargerða er Subaru mun skemmtilegri í snjó, þökk sé gríðarlegu torki. En í því sambandi að bíllinn sem þú ert að spá í er ´98 módel þá tel ég Subaru langtum fremri Touring Corollu. Hins vegar er bilanatíðni hærri. Svo er það náttúrulega spurningin um Fjögra strokka línu eða fjögra gata boxer, það er ekki spurning fyrir mann með minn bíla áhuga, boxerinn er vél sem er ekki allt svo frábrugðin Porsche vél sem er einmitt sex strokka boxer í flestum Porsche bifreiðum. Tala nú ekki um 2.0 vél miðað við 1.6 eða 1.8 í Toyotu. Nú veit ég heldur ekki hvernig drif-málum er háttað í ´98 Legacy en minn ´89 var með millikassa sem bauð upp á hátt og lágt drif auk einungis framdrifs, á meðan Toyota er með sítengt aldrif. Kostir Subaru sjást greinilega í bensíneyðslu. Fyrir mitt leyti sem keyrir um á Toyotu og hefur átt Subaru, þá sakna ég Drekans mjög og jafnvel að ég hafi elskað hann meira en Nóa. Sambandið náði bara aldrei þessu leveli sökum þess að þá var ég ekki jafn þunglyndur einstaklingur. En Viggó minn kæri, leyfðu mér að segja þetta að lokum: Fyrir þennan pening, fyrir þennan bíl. Ef þú hefur efni á því, ekki spurning að skella sér frekar á Subaru ´98 heldur en Touring ´98. Ég hef kynni af þannig Toyotu og þau eru ekki góð miðað við fjórhjóladrifsbíl.
Lof mér að bæta við, þetta með viðhorf þitt gagnvart Toyota er ekki nógu gott. Ef þú ert bara að segja þetta til þess að pirra mig, þá er viðhorf mitt til nasistabílanna VW einfaldlega svona vegna þess að sagan og mín kynni af þessari bílategund sýna fram á að þetta eru bara niðursuðudósir á hjólum sem eiga engan tilvistarrétt. Enda eru það bara heimskir kvenmenn og hommar sem versla þessa bíla. (No offense Siggi en þetta er bara staðreynd með nýlega VW). Þegar ég tala um kynni mín er ég ekki bara að tala um Golfinn hennar mömmu þinnar heldur VW af ýmsum stærðum og gerðum og árgerðum. Ég var meira að segja með sjálfskiptan Golf ´94 til umráða yfir áramótin. (Lánaði Nóa af góðmennsku við Pabba). Ég er ekki að segja að ég hati alla evrópska bíla, bara VW og Audi. Ég hata meira að segja Toyotu-merkið Lexus.
Ef ég hefi að einhverju leyti hneykslað þig lesandi góður, Viggó eða einhver annar, þá er mér satt að segja drullusama því þetta er mín skoðun og ég hef fullan rétt til þess að hafa hana. Þinn einlægur: Hrólfur Árnason.

Ég er að hugsa um að enda þessa færslu bara hér. Ég ætlaði svo sem ekkert að ræða neitt merkilegt nema afsaka þetta stundarþunglyndi sem ég birti hér fyrr. Jafnframt vildi ég hneykslast á manni sem kom í þáttinn til Opruh Winfrey (já, ég horfi stundum á Opruh).
Það kemur kannski bara seinna. Og til hamingju til sjálfs míns því með vali á lagi dagsins verður þetta lengsta færsla mín síðan ég byrjaði á þessu bloggi.

Lag dagsins

Ég hafði hugsað mér að hafa reggílagið Búkolla með Ladda vegna þess að hann átti afmæli í gær. Af því tilefni vill ég þakka Rás 2 og Popplands strákunum fyrir frábæran Laddadag, og jafnframt óska Ladda til hamingju með afmælið. En í ljósi umræðanna verður lag dagsins lag sem er ekki enn til. En ég hyggst semja Toyotu lag og um leið og það verður til mun tekstinn fljóta á þessa síðu mína.

Ósamið Toyotu lag – Hrólfur Árnason

Þriðjudagsþunglyndi

2005-01-20T09:18:00.000Z

Það er snemma kvelds á þriðja vikudegi er tilvera mín sekkur í biksvart hyldýpi þunglyndis. Ég hreyti ónotum í fjölskyldu mína um leið og ég rýk á dyr og skelli þeim fast á eftir mér. Nói er mitt eina athvarf sem móðir mín reynir samt að taka frá mér með sífelldum símhringingum. Í bræði minni elti ég framljós Nóa alla leið til Keflavíkur. Þegar þangað er komið hefur mér gefist nægt tóm til þess að slá framtíð minni á frest enn eina ferðina. Þannig að loks er ég orðinn meðvitaður um mínar eigin gjörðir. Ég læt norðurljósin beina Nóa í áttina heim. Elti þau svo inn í mína óráðnu framtíð hins gráa og ömurlega veruleika sem ég lifi í. Sjálfsmorð eru ekki fjarri huga mínum. En þá er ég ekki að tala um að taka mitt eigið líf, heldur fólk sem gerir það. Hver er drifkrafturinn á bak við manneskju sem hefur ákveðið að taka sitt eigið líf? Hvað hugsar manneskja sem hefur yfirgefið heimili sitt gagngert í þeim tilgangi að falla fyrir eigin hendi? Ætli það sé þannig að þegar lífsviljinn er orðinn enginn, þá gengur líkaminn fyrir sinni eigin sturlun?
Ég held að einsemd mín sé að fara með mig.

Lag dagsins
Wish you were here – Pink Floyd

Mánudagsblogg

2005-01-17T22:44:00.000Z

Stórfréttir

Á fjörur okkar hefur nú borist fregn af miklum merkismanni. Manni sem er svo merkilegur að það liggur við að hann sé jafn merkilegur og ég. Hef ekki væri fyrir einstaklega getnaðarlegan líkama minn þá værum við algerir jafningjar. Ég er að tala um hinn mikla mann Ásgeir nokkurn sem oftast nær er kenndur við Skúla, svona til að einangra hann frá öðrum Ásgeirum þessa lands og heims. Ásgeir þessi hefur loks ákveðið að heiðra bloggheiminn með sinni þátttöku og getið þér lesandi góður smellt hér til þess að glöggva yður á síðu hans góðri.

Heilbrigð sál í hraustum líkama

Oftar en ekki hefur margur hver frónbúinn fengið þá flugu í höfuðið að líf hans sé á hraðri ferð til helvítis sökum soralifnaðar. Óæskileg fitusöfnun víðsvegar um líkamann sé ekki beinlínis það sem nútímasamfélag þarfnast. Þar sem tveir fulltrúar kvenþjóðarinnar sem telur sig yfir kjörþyngd, deila með mér fjölskyldulífi hefur þessi dilla oft sést þar á undaförnum árum. Hins vegar gerðist það rétt fyrir jól að faðir minn fór að stinga nefinu í málefni heilsuræktar. Hann byrjaði að tala um hátt verðlag fyrir fallegan, stæltan líkama og hélt ég svo að hámarkinu væri náð á aðfangadagskveld er kallinn færði móður minni trimmhjól að gjöf. En ó, hve rangt ég hafði fyrir mér. Þegar laugardegi síðastlinum tók að halla kom karl faðir minn heim með allveg hreint fáránlegt apparat. Svo að ég búi nú til orð, þá er strúktúralismi þessa brakkets mér alger ráðgáta. Þetta er eitt þessara tækja sem heilsuræktarstöðvarnar bjóða íslendingum að sóa svita sínum í. Þarna getur hver meðaljón orðið að einhvurslags líkamsræktartrölli með einhverjum æfingum sem ég kann ekki skil á. En maður lyftir sömu lóðunum á all nokkra vegu.
Það gefur að skilja að með þessari tæknibyltingu sem heimili mitt hefur orðið fyrir, hefur líkamsræktaræði gripið um sig. Móðir mín ásamt örverpinu honum litla bróðir, hefur komið sér upp prógrammi til þess að fá sem mest út úr æfingunum. Ja, hvur andskotinn? Er það eina sem ég get sagt. Að sjálfsögðu er þetta allt gott og blessað en málip er kannski frekar: Hvaðan í andskotanum kom þetta æði á kallinn? Fjárfesta hérna í þessu hjóli og svo eltast við að fá gefinn einhvern æfingamekkanisma. Þetta kemur bara svo flatt upp á mig. Sjálfur hef ég nú oft hugsað um að leggja leið mína í líkamsræktina hérna í sveitinni, svona verandi í björgunarsveit og allt það. Plús náttúrulega þessi úníversal þrá eftir stinnum magavöðvum sem eru þarna fyrir innan mína glæsilegu bumbu. Kannski ég leggi nú bara leið mína inn í gamla herbergið mitt og hefji að breyta líkama mínum í enn getnaðarlegri líkama, sé það hægt.

Bæjarbragurinn

Það er óhjákvæmilegt fyrir Mosfellinga að sætta sig við alheimsvæðingu litla bæjarins okkar. Reykjavíkin sækir hart að okkur frá öllum hliðum og stórfyrirtæki á borð við Baug eru að festa sig í sessi á mosfellskri grund. Í dag átti ég einmitt ferð um bæinn í erindrekstri. Þess má einmitt geta að ég var að borga mín fyrstu bifreiðagjöld á ævinni og er Nói nú öruggur um númeraplötuna fram í Júni. Væntanlega gerir maður slíkt í bankanum og þar var ég staddur þegar ég gerði merkilega uppgötvun. Bankinn sem ég versla við hér í bænum er Kaupthing-Búnaðarbanki banki. Hann er einmitt alltaf að verða meira og meira líkur bönkum í stórborgum með tilheyrandi glæpavörnum. Í dag var sú nýjung frá því að ég var þar síðast, gler millum gjaldkera og kúnna. En mér til mikillar skemmtunar tók ég eftir því að bankinn er enn sá sami og þegar ég var átta ára. Það er að segja ein helsta slúðurmiðstöð bæjarins þar sem fólk staldrar miklu lengur við en þarf og þjónustan gengur einstaklega hægt því að gjaldkerarnir þurfa alltaf að spjalla svo mikið. Oftast nær hefði þetta hreyft við mínum fínustu en ekki í þetta sinn. Sökum minnar krónísku nostalgíu var þetta ekkert annað en frábær gleðigjafi. Auk þess sem gjaldkerinn sem afgreiddi mig man aldrei hvaða sonur föður míns ég er svo hún kallar mig alltaf herra Árnason, sem er vel því manni líður eins og mikilmenni á eftir.
Að bankaferð lokinni var haldið í fyrrverandi húsnæði kaupfélagsins sem nú hýsir mun óæðri verslun, Krónuna. Þar volgnaði mér hreint og beint um hjartaræturnar, því ég er alls ekki sá eini um nostalgíuna og hún er langt í frá kynslóðabundin. Þarna var lítil stúlka sem spurði mömmu sína. Hvenær verð ég sex ára, mamma? Og móðirin svaraði: Í október elskan. Sagði stúlkan þá annars hugar. Það er gott að vera fimm ára. Og svo leit hún á móður sína með sorgmæddum augum yfir því að þurfa að eldast. Þessi atburðum snart mig djúpt, og á meðan ég er að skrifa þetta rennur upp fyrir mér að ég er jafnvel að breytast í metrósexúalmann. Andskotans, ég hata slíka menn.

Óeðlileg Mustang-ást

Eftir síðustu færslu var mér bent á að viðbrögð mín við því einu að berja Mustang augum væru óeðlileg. Þetta vakti mig til umhugsunar og hræðslu. Þar sem ég er enn hrifnari af Chevrolet Camaro RS/SS Z28 árgerð 1969, hvernig ætli viðbrögð mín við sömu aðstæður verði. Nú hef ég litið á slíka kostagripi á sýningum en aldrei komist nálægt því að fá úr´onum við þau tækifæri. (Þó svo að ég vilji benda á að þetta er ekki víst því það var þá bara smá smit en ekki eitthvað AAAAAAAAAGGGGGNNNNNHhHHH)

Lag dagsins

Reykjavík ó, Reykjavík - Vonbrigði

Hitt og Þetta

2005-01-14T23:38:00.000Z

Ágætu vinir og félagar, þá er svo komið fyrir klakalýðveldinu Íslandi að asahláka hefur heltekið það. Á þessum ömurlegu tímum myrkurs, bleytu og almennrar eymdar og volæðis hef ég Ýmislegt að segja yður. Ég biðst forláts að frásagnir af atburðum eru ekki í réttri tímaröð en þar sem þeir eru lítið sem ekkert tengdir ætti það ekki að koma að sök. Sem gerir það að verkum að síðasta setning var gjösamlega tilgangslaus og biðst ég því forláts á nýjan leik.

Ást við fyrstu sýn

Mér líður eins og ég sé ekkert annað en ómerkileg og skítug drusla. Ég fann hvernig hjartað tók kipp, líkaminn hitnaði allur og fiðrildi tóku að fljúga í kviðarholi mínu. Svei mér þá, ég er ekki frá því að ég hafi máske fengið úr honum. Allt þetta gerðist þegar ég sá hana fyrst og reyndar í eina skiptið sem ég hef séð hana. Ó hve fögur hún var þarna í vetrarsólinni, tignarleg og yfir alla aðra hafin. Hún stóð meira að segja á palli sem undirstrikaði mikilfengleika hennar. Ávalar en sömuleiðis harðar línur hennar gerðu mig dolfallinn. Kirsuberið á ísinn var svo skart hennar á afturendanum, GT stóð þar letrað miðsvæðis sem gaf til kynna að hún væri ekkert lamb að leika sér við. Silfurgrár lá Mustang GT á kerru við eldsneytisstöð Skeljungs við Vesturlandsveg. Ég var á leið heim úr skólanum þegar eitthvað fékk mig til þess að snúa höfðinu þangað sem ég er eigi vanur að líta. Þar var hún, draumurinn eini sanni. Þess vegna líður mér eins og ég sé drusla, því mér finnst þetta eins og framhjáhald gagnvart Nóa mínum. En er það eitthvað rangt að njóta útsýnisins á þennan hátt? Viðbrögð líkama míns voru bara algerlega ósjálfráða. Og hvað er Nói minn eiginlega við hliðina á Ford Mustang GT árgerð 2005? Andskotinn, ég verð að eignast eitt stykki. Þess má einnig til gamans geta að félagi minn nokkur hefur þegar fjárfest í einum slíkum kostagrip. Er sá væntanlegur til klakans þann 20. janúar næstkomandi og ég get ekki beðið.

Extreme make-over

Mannskepnan er nú svo undarleg að hár hennar sprettur villt og galið á höfði hennar. Slíkt flýr nánast enginn maður nema sköllóttur sé. Þannig var fyrir mér komið, ekki skallinn þ. e. a. s. heldur hárvöxturinn. Svo ég brá mér til klipparans. Síðan ég lét skerða hár mitt í fyrsta sinn í fimm ár hef ég alltaf sótt sömu rakarastofuna. En það er Rakarastofa Dóra á Langholtsveginum. Í fyrsta sinn lenti ég á hommanum sem þar er að vinna. Athugið það að ég kalla hann homma vegna aflitaða hársins og járnadraslsins í eyrnasneplunum og andlitinu, auk klæðaburððar. Burtséð frá því þá var þetta einhver sú lengsta seta í klipparastól sem ég hefi nokkurn tímann upplifað. Titturinn spurði um allt mögulegt, viltu tjásubarta? Á ekki bara klippa þetta og hitt? Hvað um svona? Og allan fjandann. Sjitt maður hvers átti ég að gjalda. Mínir vanalegu rakarar á þessum stað láta mann bara setjast og spyrja hvað viltu fá. Ég svara þá: eins og er bara styttra format. Og þeir hefjast bara handa og klippa,spyrja kannski einu sinni: Viltu halda börtunum eða á að fjarlægja þá? Hvurn andskotann eru eiginlega tjásubartar?
En þrátt fyrir allt er maður déskoti getnaðarlegur með nýju klippinguna og er það ekki aðalatriðið úr þessari kaupstaðarför. Þarna var nefninlega maður kominn nokk til ára sinna. Hár lítið eitt prýddi hár hans og lítið verk fyrir hárgreiðslustúlkuna að skerða það á brott. Meira verk fyrir hana var hins vegar að snyrta augabrýrnar á kvekendinu. Slíkt hef ég barasta aldrei áður augum litið og fannst mér spaugilegt mjög að sjá þennan skrattakoll, sitjandi þarna í stólnum að fá klippingu á augabrýrnar.

Breaking news!

Haldiði ekki að karl faðir minn hafi ekki bara brugðið undir sig betri fætinum og trillað sér austur fyrir fjall? Og hann linti ekki för fyrr en komið var inn í foss þann er kenndur er við seli. Þangað fór hann á bláum bíl en kom aftur á grænum. Kallinn lagði fé sitt í eitt stykki flunkunýjan eldgamlan Dodge Ram 2500, árgerð 1998. Þrátt fyrir það er boddí hans lagt við árið 1999. Ekki er þetta bifreið af smærri gerðinni heldur trukkur af fullri stærð sem hrækir út úr sér einum 244,8 hrossum. Ég get svo svarið að þetta er einn skemmtilegasti bíll sem ég hef keyrt. Maður situr þarna í leðursófasettinu með aðra hendi á stýri og hina í rassinum á sér, smellir í dræv og tætir af stað. Yndislegur ómur kemur í gegnum hvalbakinn frá 5,9 L Cummings grjótmulningsvél sem toppar íðilfagra tóna Ragnheiðar Gröndal sem syngur enn og aftur um ástina. Ég hef gefið föður mínum góðfúslegt leyfi til að tengja þetta lag við nýja græna tröllið sitt. Sem kemur aftur að druslupartinum. Er þetta ekki bara meira framhjáhald hjá mér?

Lag dagsins

Sökum þess hvernig ég hefi komið fram við Nóa undanfarna daga.
Ást – Ragnheiður Gröndal

Af skóla og bílum

2005-01-11T13:05:00.000Z

Það þýðir nú ekkert að láta allar færslur nýja ársins vera einhverjar örfærslur svo skal koma bót þar á máli. Hefja vil ég þá færslu þessa á hefðbundnu nöldri um skólann. Djöfull hata ég þetta helvítisfyrirkomulag sem er á stundatöflunni minni. Sennilega hef ég kvartað við ykkur flest öll munnlega. En alla vega, þar sem ég bý í Mosfellsbænum og það er svo langt á milli tíma að það tekur því varla að mæta í skólann. Alltaf í einhvern einn helvítis tíma í einu. Ég hef svo rosalegar eyður að til þess að drepa tímann (frekar en að gera kennaranum til geðs) ætla ég að bæta við mig stærðfræði. Hvað svo sem ég gaf í skyn fyrir áramót að ég ætlaði aldrei aftur í stærðfræði, þá varð ég að taka upp aftur fögin sem ég féll í.
En lítum aðeins á björtu hliðarnar á skólastarfinu. Ég fór í eina nýja stofu, sem er á stað sem ég hef aldrei komið á áður í þessum skóla. Þar fyrir utan fann ég einstaklega skemmtilega ballauglýsingu. Það er nefnilega þannig að hún er máluð beint á vegginn. Og þarna hefur hún verið síðan 1997. Þar eru stærstu nöfnin Todmobile og Radíusbræður, ásamt ýmsum öðrum gamalkunnum steingervingum. Bara gaman að segja frá þessu, svona sko. Skemmtileg minning um liðna tíma. Já, eh.
Svo er það minn fransk-spænsk ættaði stærðfræðikennari, Daniéle Fernandez. Eftir að hafa horft á kvikmynd um síðasliðna helgi ( Very Muppet Christmas ) kom skemmtileg uppgötvun í smettið á mér eins og bleikur flygill. Fröken Daniéle talar nákvæmlega eins og spænski humarinn í prúðuleikurunum. Sérstaklega hvernig hún segir og notar orðið ókei til að leggja áherslu á mál sitt. Einhvern veginn svona ughnkei eða mmkei á síðasta andardrættinum. Þetta var einstaklega skemmtileg uppgötvun sem á ábyggilega eftir að lyfta mínu geði í framtíðinni.
Gamlir félagar sem og núverandi munu líklega setja sinn svip á þessa önn. Í fyrsta lagi fór ég í efn203, og varð ég hlessa mikil þegar engin önnur en Jóna Björg (sem ég þekki aðallega í gegnum björgunarsveitina en líka annars staðar frá) kom inn í stofuna. Í ljós kom að við erum bara saman í efnafræðinni, sem er bara skemmtilegt. Svo var ég á gangi um ganga skólans þegar maður, kunnuglegur mjög kom þrammandi niður stigann. Það sást greinilega á svip hans að hann kannaðist við mig en mundi ekki allveg hvaðan. Að sjálfsögðu þekkti ég hann med det samme. Þarna var á ferðinni enginn annar en snillingurinn Sævar sá er kenndur var við sjálfstæðisflokkinn í MS. Við gerðum nú ófáar vitleysurnar við Sævar og Ásgeir Skúla hérna back in the day. Svo sem að breyta SS toyotunni hans í skriðdreka drottins og hrella Reykvíkinga.
En ekki voru allir sem dúkkuðu upp jafn miklir gleðigjafar. Maður að nafni Arnar Feyr stakk upp kollinum í stæ503. Andskotinn. Þeir sem voru með mér í MS vita hverjir þessir tveir síðustu eru hvað ég meina með andskotinn.
Nú mega kvenkyns lesendur hætta að lesa í bili og hefja aftur lestur þar sem feitletraðir stafir koma. Nú verður fjallað um kvenmann og ég vill alls ekki lækka í áliti hjá ykkur vegna næstu orða minna. Auk þess sem ég ætla að tala um bifreið.
Það er stúlka sem er með mér bæði í stæ503 og efn203 sem er vægast sagt áhugaverð. Satt að segja get ég ekki séð þessa stúlku sem neitt annað en kynlífsleikfang. Ég meina hún er ekki mannvera í þeim skilningi, hún var getin í þennan heim til þess að gleðja karlmenn og bæta útsýnið. Á degi sem þessum er ég leit hana fyrst augum, voru allar aðrar stúlkur kappklæddar í úlpum, með trefla, lúffur og jafnvel í snjóbuxum. En hvernig var umrædd stúlku til fara. Jú, í einstaklega þröngum gallabuxum sem sýndu þjóhnappa og mjaðmir einstaklega vel. Ekki var peysan síðri, níðþröng til að sýna hvernig kvenlíkaminn er í laginu svo ekki sé minnst á mjólkurkirtlana. Die sind grose. Svo var hún hæfilega sólbrún og smekklega máluð, í pinnahælum. Og ég bara spyr, hvað á karlmaður að hugsa þegar svona snót verður á vegi hans?
Svo er það þessi bifreið sem ég sagðist ætla að snakka um. Ég hef einmitt bætt enn einum bílnum í hóp draumabifreiða minna. Umræddur gæðingur er 2005 Ford Mustang GT Premium með Shaker 1000 pakka. Ef þú veist ekki hvað ég er að tala um er ég ekki viss um að þú sért 100% karlmaður. Smelltu hér til þess að sjá kynningu frá Ford. Ef þetta er akki hvarf til fyrri og betri tíma þá veit ég ekki hvað. Þarna erum við að tala um 4,6 L V8 sem skilar 300 hrossum eins og ekkert sé. Auk þess sem ekki þarf mikið til að breyta trippinu í stóðhest, spólgraðan í þokkabót. Amerísk vöðvabúnt eru komin aftur til að vera. Og er Dodge Magnum skutbíllinn gott dæmi um það sem og Chrysler 300 C. Þá er Pontiac að koma með nýjan GTO sem skilar 400 hrossum og Dodge hefur gefið út yfirlýsingu um að vinna við Dodge Charger sé komin á fullt skrið. Áhugasamir geta flett flestum þessara bíla upp í gagnagrunninum.
Kvenfólk, verið velkomnar á nýjan leik. Margt gerðist milli færsla um áramótin og hef ég hug á að segja frá því en samt ekki. Þannig að ég lýk þessu á smá athugasemd. Djöfull er mannlífið í Ármúlanum allt öðruvísi heldur en í MS. Ég sem flíspeysuíslendingur er nánast einstæðingur í Múlanum en MS er er fullur af okkur. Ætli þetta sé stéttatengt?

Lag dagsins
Ace of spades- Motorhead
( Ég vil tileinka það Mustang elskendum alls staðar )

Myndin

2005-01-10T10:55:00.000Z

Ég fann enga mynd af mér en hins vegar fann ég þessa frábæru mynd á google. Þarna stendur ,,A tomato". Fallegt ekki satt?

Halló íslendingar góðir

2005-01-10T10:34:00.000Z

Þá er Sinnepsdrengurinn og flíspeysuíslendingurinn ég kominn aftur til starfa. Bæði í námi, bloggi sem og annars staðar.

Tilkynning

2004-12-27T01:58:00.000Z

Ég er flíspeysuíslendingur!

Gleðileg jól

2004-12-24T13:24:00.000Z

Heilir og sælir lesendur góðir, og velkomnir á bloggið mitt. Þar sem ég hefi ekki bloggað mikið upp á síðkastið mun ég sannarlega reyna að bæta fyrir það núna með einu leiðinlegasta bloggi sem ég hef nokkurn tíma gefið út.
Síðasta vika var barasta allt í lagi svo lengi sem hún var vinnutengd. Eins og oft er á Póstinum rétt fyrir jól þá var ekki rassgat að gera. Þannig að ég notaði tímann til að auðga minn innri mann og var næstum búinn að sættast við Securitas gaurinn. Sem betur fór brá hann fyrir sig rasisma svo ég gat tekið upp ónot í hans garð á nýjan leik. Auk þess sem ég tók þátt í nettu vinnustaða stríði gegn drengjunum í TNT. Ég einmitt fór inn til þeirra þegar þeir voru ekki við og stal öllu namminu þeirra og skildi eftir í staðinn skilaboð í nammiskúffunni. Þau voru á forminu, tveir útréttir miðfingur á annars krepptum hnefum. Það leiddi til afskaplega skemmtilegs parts af póststarfinu.
Hins vegar hef ég fullan rétt til þunglyndis í heimilislífinu. Það er nefninlega ekkert öðruvísi en að líf mitt er í molum þetta misserið. Nýja árið mun einmitt einnig vera nýtt upphaf í mínu lífi þar sem ég þarf að komast að hvað ég vill gera við það. Ármúlaskólinn sýndi mér nefnilega fram á hversu góður námsmaður ég er, og af 15 einingum sem ég sótti um náði ég heilum 6. Þar af leiðandi er samband mitt við föður minn heldur stirt. Síðan einkunnablaðið kom á heimili mitt hef ég eytt eins og einum klukkutíma á hverju kvöldi, liggjandi hálfnakinn í rúminu, með angurværa músik til skiptis við harðan metall, í eyrunum. Þannig tekst ég á við mína ömurlegu tilvistarkreppu. Ég einmitt sat allt kvöldið eftir smá rifrildi við föður minn og lék á gítarinn minn, upphafsstefið við lag dagsins til að róa mig. Lag dagsins er einmitt Nothing else matters með Metallicu.
Maður má samt ekki drukkna í sorg og sút því ekki grætur maður étið bjúga og eins og Christopher Walken sagði í ræmunni um Jóa Skít: The past is past, the future´s now. Og David Spade sagði einmitt í sömu mynd: Life´s a garden, dig it, make it grow. You gotta keep on keepin´ on. Nú eru jólin framundan og yndislegur jólasnjór fellur til jarðar í þessum töluðu orðum. Ég hef snúið baki við Póstinn það sem eftir er af þessu ári og mun hefja það nýja moldríkur eins og póstmaður getur orðið. Í kvöld munum við faðir minn sættast og eiga saman yndislega jólastund við jólatré með restinni af old bami. Þegar íslenska þjóðin rífur upp pakka með tryllingslega græðgi í augunum, ætla ég bara að vera ánægður með að vera til.
Jólagjöfin mín í ár, ekki metin er til fjár. Aðallega vegna þess að þið fáið öll jólagjöf frá mér sem er hvorki meira né minna en luftgítar. Ef ég hef ekki hitt einhvern og gefið honum einn slíkan nú þegar þá örvæntið ekki. Hann kemur með hugskeyti í kvöld á slaginu 18:00.

Að lokum vill ég aðeins eitt segja. Feliz navidad, god jul, merry christmas, frölige weinachten, GLEÐILEG JÓL ÖLL SÖMUL!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ps. Og fyrir gyðingana, Happy hanukkah, gleðilega ljósahátíð

Sunnudagurinn minn

2004-12-20T01:29:00.000Z

Ah, hve yndislegur dagur þessi fallegi sunnudagur er búinn að vera. Ég og Lotta vöktum Nóa heldur seint, eða um hádegisbil. Því eftir að hafa eyðilagt laugardagskvöldið mitt með að horfa á fæðingarhálfvitann Gísla Martein, dauðlangaði mig í eitthvað fjör. Svo ég tók mér Stiga sleða í hönd og hélt á Mosfellsheiði. Eins og margir eflaust vita þá er Mosfellsheiðin þokkalega vanbúin góðum sleðabrekkum, en það var einungis til að gera leikinn skemmtilegri og hálfvitalegri. Að minnsta kosti ein túristarúta hægði á sér þegar ég var að renna mér skammt frá veginum. Alla vega, ég tók mynd af mér og Lottunni. Ég get ekki neitað að ég tók mig vel út í múnderingunni þarna í skaflinum.
Þess má til gamans geta að ég afrekaði að brjóta aftan af einu skíði á Stiga-sleðanum.
Ég lét lítið fyrir mér fara um miðpartinn en í kvöld gerði ég magnaða hluti. Í fyrsta lagi þá hjálpaði ég mömmu að baka einar þrjár sortir fyrir jólin. Svo fann ég fullt af stjörnuljósum upp í skáp. Það byrjaði með einu risastóru út á palli. Svo minnkuðu þau smátt og smátt auk þess sem fjöldinn óx í hvert skipti. Það endaði með því að ég og Reynir litli bróðir skruppum út í garð með nokkra pakka af minnstu gerð. Þar framkvæmdum við mjög hættulegan gjörning í næturhúminu. Við byrjuðum með einungis níu stjörnuljós, þeim hlóðum við upp í einskonar indíánatjald. Svo kveiktum við í miðjunni og eitt brann upp og kveikti í hinum átta sem brunnu í nokkuð nettum blossa. En það var ekki nóg. Næst raðaði ég einum 37 stykkjum í samskonar byng. Eitt brann upp og 36 fuðruðu upp á augnabliki sem var mjög bjart og ógeðslega heitt. Seinni bálkösturinn náðist lukkulega á hreyfimyndaformi sem ég er mjög ánægður með. Og nú er bara legið heima með Led Zeppelin á fóninum.

Lag dagsins

Dyer maker – Led Zeppelin

Sagan af manninum á túninu

2004-12-19T01:09:00.000Z

Það var ekki fyrir svo all löngu síðan að hér bjó maður. Maður sem var bæði heyrnarlaus og blindur. Samt sem áður bjó þessi maður einn rétt fyrir utan hverfið sem ég bý í núna. Hann bjó þarna í litlum kofa sem einhver reisti fyrir hann, ekki veit ég hver, en kofinn var býsna hrörlegur þarna úti á túni í næturhúminu þetta kvöld. Gamli maðurinn hafði nýlokið við að sinna þessum örfáu skepnum sem hann hélt í moldarbyng sem hann hafði breytt í gripahús og hent torfi yfir. Þegar hann gekk í átt að kofanum sínum. Þetta kvöld var töfrum líkast. Nýfallin drífa yfir öllu og snjór upp á miðja ökkla. Himinn var heiður og stjörnubjart mjög. Maður fann ekki svo mikið fyrir kuldanum en hann var þarna. Allt var hljótt utan lágværs glymsins sem barst þangað niður frá þjóðveginum. Enginn vissi nafn gamla mannsins, sem var og er mjög óvenjulegt í samfélagi sem er ekki stærra en þetta. Það eina sem fólk vissi var það að hann hafði búið þarna alla tíð. Hann átti bókstaflega ekkert nema þennan kofaræfil og skepnurnar sínar. Það er ekki einu sinni á hreinu hvort hann átti landið eða ekki. Bærinn var allavega ekkert að skipta sér af honum. Kaupmaðurinn sá honum fyrir brauði og keti til lífsviðurværis auk þess sem maðurinn slátraði lömbum þegar færið gafst.
Þetta kvöld, þegar gamli maðurinn var hálfnaður milli kofa og byngs sneri hann höfði sínu til himins. Einhvern veginn eins og hann væri að horfa til himins á tindrandi stjörnurnar að leika sér í silki norðurljósanna. Hann stóð þarna í dágóðan tíma og hreyfði varirnar eitthvað eins og hann væri að tala við einhvern. Síðan hélt hann inn í kofann. Daginn eftir var kaupmaðurinn á leið til gamla mannsins með fisk í soðið. Þegar hann kom að kofanum tók hann eftir sporum frá kofadyrunum og rakleiðis í átt að þjóðveginum fyrir ofan. Hugur hans fylltist örvæntingu, hafði eitthvað slæmt gerst. Kaupmaðurinn hratt upp hurðinni á kofanum og sá að hann var mannlaus. Kaupmaðurinn hélt í humátt eftir sporunum en týndi þeim við þjóðveginn.
Sagan af bæjareinbúanum fór sem eldur í sinu um litla bæinn okkar. Ýmsar kenningar ultu úr munnum kvenfélagskvenna. Sú sem fékk hvað mestan byr undir vængi var sú að hann hefði gengið í sjóinn. Ákveðið að binda endi á volæðið sem hann bjó við. Leitarflokkur var gerður út til þess að ganga fjörurnar en ekkert fannst hvort sem var á láði eður legi. Að lokum fór svo að kaupmaðurinn tók skepnurnar og slátraði þeim. En enginn þorði né vildi rífa niður kofann. Þannig stóð kofinn og byngurinn á auðu túninu í rúm tvö ár. Uns einn daginn er nokkrir strákar úr bænum voru að leik þar skammt frá, að þeir sáu mann koma út úr kofanum. Sem fyrr flaug sagan snöggt í gegnum bæinn. Gamli maðurinn var snúinn aftur. Kaupmaðurinn gat ekki annað en útvegað honum skepnur á nýjan leik. Bros gamla mannsins sagði allt sem segja þurfti, þegar hann snerti ærnar sem kaupmaður kom með. Fljótlega varð allt sem fyrr fyrir utan kjaftasögur kvenfélagskvenna um hvar gamli maðurinn hafði dvalist. Sumar sögðu að hann hefði farið á sjóinn og siglt til fjarlægra landa, þar sem hann var í tygjum við gleðikonur. Aðrar sögðu að álfar hefðu tælt hann til sín og hann hafði sloppið naumlega með líf sitt.
Um það bil sléttu ári eftir að hann sneri aftur var kominn snjór upp að miðjum ökklum. Sem fyrr var himinn prýddur glitrandi stjörnum og norðurljósin gerðu sitt besta til þess að breiða yfir þær. Gamli maðurinn hafði nýlokið við að sinna skepnum sínum og var staddur hálfa leið milli kofa og byngs. Hann sneri höfði sínu til himins og hreyfði varirnar lítið eitt, síðan gekk hann inn í kofann.
Þessa nótt var kaupmaðurinn liggjandi í rúmi sínu með sótt litla. Hann sendi því son sinn næsta dag með mat handa gamla manninum. Þegar hann kom að kofanum tók hann eftir því hvar spor láu frá kofadyrunum og í átt að þjóðveginum. Minnugur þess sem gerðist þremur árum áður, hratt hann upp kofadyrunum. Kofinn var mannlaus. Kaupmannssonur hélt því á sömu leið og sporin voru í. Slóðinni týndi hann við þjóðveginn. Hins vegar sá hann hvar eitthvað var við hól nokkurn skammt hinum megin við þjóðveginn. Engin spor láu þangað en samt fór sonur kaupmannsins þangað. Þar fann hann lík gamla mannsins.
Allur bærinn mætti í jarðarförina en gamli maðurinn var jarðaður í nafnlausa gröf. Kaupmaðurinn, sem hafði verið honum nánastur, kostaði allt saman. Bæjarstjórinn hélt ræðu og presturinn söng sálma. Þrátt fyrir að enginn vissi haðan gamli maðurinn kom eða hverra manna hann var, ríkti mikil sorg í bænum. Kvenfélagskonur slúðruðu sem aldrei fyrr, en sannleikurinn mun líklega ávallt vera hulinn. Bæjabragurinn hefur hins vegar aldrei verið samur.
Litli bærinn okkar varð að láta undan þróuninni sem framtíðin bar í skauti sér og fljótlega eftir andlát gamla mannsins hófust byggingaframkvæmdir á túninu. Þannig er eitt víst að gamli maðurinn mun aldrei snúa aftur.

Dagur 9

2004-12-17T15:50:00.000Z

Nú er bara bloggað beint úr Póstinum og er frá engu að segja nema það að frá síðustu færslu hef ég einungis setið á óæðri endanum. Ég býð Lílí velkomna til starfa hjá útkeyrsludeild. Það er bara ekki rassgat að gera í minni deild sem kennd er við flug.

Lag dagsins

Last resort - Sub dub Micromachine
Lag sem glymur endalaust á graðhestastöðinni á internetinu.

Sem fyrr, dagur 7

2004-12-15T23:58:00.000Z

Hef ég frá miklu að segja í þetta skiptið heldur betur. Ég vil hefja þetta á því að biðja Siggu afsökunar á því hve langar bloggfærslur mínar eru. Og ef hún nennir að lesa þetta þrátt fyrir lengd, þakka þér fyrir samvistina á McDonalds hér fyrr í kvöld. Þá vil ég snúa mér að enn óáhugaverðara efni, vinnunni. Þetta er búin að vera allveg frábær vika og ekki yfir neinu að kvarta nema einu. Það vill þannig til að Securitas skiptir út mönnum vikulega hjá Póstinum. Gaukurinn sem er þessa vikuna er hreint ekki svo slæmur. Við áttum nokkur góð spjöll um heima og geima síðustu tvo daga. Hins vegar laug einn jólasveinninn því að honum að ég væri nasisti (ég er kannski öfgakenndur í þjóðerniskennd minni en langt frá fasisma). Securitas gekk upp að mér þegar ég var að mótmæla og lagði hönd á öxl mína. Gott hjá þér! Sagði hann. Síðan þá er hann búinn að vera límdur við mig að spjalla um enn persónulegri málefni. Ég held svei mér þá að hann sé nýnasisti og samkynhneigður í þokkabót. Af hverju, spyrðu? Jú, burtséð frá því a ég held að flestir kenndir við nasisma séu hommar þá er hann alltaf að snerta mig s.s. taka um mittið á mér og reyna að kitla. Svo leggur hann stundum hendur á axlir mínar þegar hann kemur að spjalla. Hvað get ég gert í svona málum? Gagnkynhneigður eins og ég er. Eina sem kvikyndið gæti fengið út úr þessu er að sódómítaphobia mín eykst til muna.
Burtséð frá þessu leiðindamáli þá hefur mórallinn verið frábær þrátt fyrir að við náðum 14 tíma vinnudegi og strax daginn eftir einum 13 tíma. Nýtt met var sett á mánudaginn í fjölda böggla til útlanda. Litlibróðir er einnig mættur í kvennafans bréfadeildarinnar.

Stefnumótamál

Oft hef ég verið að manna mig upp í samskipti við hitt kynið. Málið er bara það að mér stafar svo einstaklega mikil ógn af kvenþjóðinni. Og ég veit ekki einu sinni af hverju. En alla vega, hvernig á stefnumót eiginlega að vera? Mér fyndist persónulega, best að bjóða fögru fljóði eitthvað allt annað en staðlað ,,dinner and a show” ef þið skiljið hvað ég meina. Ég er miklu meira svona bíltúramaður. Þá er ég í umhverfi sem ég er algerlega, gjörsamlega öruggur og afslappaður í. Nói er náttúrulega athvarf mitt frá hinum grimma veruleika. Hann tekur umheiminn frá mér ásamt því að gefa mér hann (Ást – Ragnheiður Gröndal – tileinkað Nóa frá mér). Þannig að ef ég er einn með kvenmanni í Nóa (eða hvaða bíl sem er) get ég verið laus við allan fráhrindandi fíflagang. Svo er líka ákveðin nálægð og tengsl sem myndast í bíl. Því parið sem í bílnum er, er svo að segja eitt í heiminum. Samræðurnar verða persónulegri og nánari. Ég er náttúrulega maður með mjög carsentrískan þankagang og bifreiðar eru líf mitt og yndi. Er þá ekki bíltúr eitt það besta sem ég get boðið stúlku upp á? Þá einmitt kynnist hún mér en ekki fíflinu sem ég breytist í þegar ég er í ,,óöruggum” aðstæðum. Er ekki einhver stúlka þarna úti sem er til í bíltúr með mér? Rúnta um borg óttans að kveldi, með tregablandið rokk á við Pearl Jam eða Bowie, jafnvel einstaka Pink Floyd. Ein, tvö í heiminum. Ekkert nema myrkvaður ótætisheimur fyrir utan þegar mild birtan frá mælaborðinu og heitur gustur frá miðstöðinni, skapar dularfullt, angurvært andrúmsloft. Tíminn stoppar og allar áhyggjur hverfa er hugur nær að reika frjáls um himna og geima í djúpum samræðum. Ekkert getur komið fyrir, ekkert truflar.

Lag dagsins

(Stolinn dagskrárliður frá Lílí) Nothing Man – Pearl Jam

Dagur 7

2004-12-15T14:16:00.000Z

Jólamynd af Hreini Bernharðssyni í góðum gír í bögglum til útlanda.

Helgaruppgjör

2004-12-13T01:14:00.000Z

Þá eru liðnir þessir tveir yndislegu dagar án alls pósts. Og hvernig liðu þeir? Spyrð þú máske. Svar mitt er svohljóðandi:

Laugardagur

Sendist fyrir Mosfellsbakarí milli 7 og 9:30. Svefn. 11:00 kynning á nýjum vörum hjá Samtökunum og fundarhöld um flugeldasölu. 13:00 Svefn, kvöldmatur, svefn. Þegar ég vakna í fjórða skiptið þennan daginn er Baywatch bíómyndin þegar hálfnuð á stöð 2. Hlammsa mér í sófann hjá ,,Old bami” eins og Skynyrd kallaði það (famílíuna). Kemst svo í góða snertingu við minn innri kvenmann þegar ég horfi á Sweet home Alabama með móður minni. Þessi rómantíska gamanmynd hitti beint í mark hjá mér en mömmu fannst´ún ógesslega leiðinleg. Efaðist um karlmennsku mína og horfði því á monster truck atriði í kvikmynd á ríkisrásinni, með Elizabeth Hurley. Að því atriði loknu er svissað yfir á Bridget Jones´s diary. Græt af hlátri með móður minni til hálf tvö. 1:30 staulast inn í rúm, leita að typpinu mínu fyrir svefninn, finn það ekki og græt mig í svefn.

Sunnudagur

6:30 vakna og leita að typpinu mín finn það eftir dálítinn tíma, tékka á blóði í nærbuxunum til að vera viss. Finn ekkert slíkt, fer og tek morgunpiss og skoða glæsilega mottuna í speglinum til að finna aftur fyrir testesteróni. Estrógenið flýr og ég geng til starfa sem sendibílstjóri með Ólöf ritað á bílstjórahurðina. 9:00 kem heim og horfi á morgunstundina á ríkisrásinni. Stari á barm kvenkyns stjórnandans þar til svefninn svífur að. Ca. 14:00 vakna og fer út að leika með hundinum. Haldið er áfram þar til vatnskristallar finnast í haug. Staðsetningin er einhvers staðar millum Hafravatns og Nesjavalla þegar Nói lekur út af Nesjavallaveginum. Rölti um í snjónum þangað til ég er svo blautur að ég er viss um að keyra heim á nærbrókinni. Tíkin búin að veltast um eins og henni einni er lagið svo við höldum til Nóa. Kaupi Subway á heimleiðinni sem varð mér dýrkeypt síðar um daginn. Þegar heim er komið fíra ég upp vélsleðamynd í lappanum og eyði deginum étandi ruslfæði á brókinni. Eftir æði mörg leiðindakomment frá Fríðu systur um klæðaburð minn hreingjöri ég sjálfan mig í steypibaði og bregð gallabuxum af föður mínum á leggina. Þökk sé Subway og öðru ruslfæði get ég ómögulega etið dýrindis máltíð frá móður minni. Verð pirraður. Óskar stingur upp á ferð í hreyfimyndahúsið. Þar sem við erum nú báðir einhleypir en öruggir um okkar kynhneigð, förum við á Saw. Ég tek að þessu sinni að mér vera konan og bið Óskar að halda í hönd mína ef ég verð hræddur. Samþykkir hann svo fremi sem enginn taki eftir því og álíti okkur ávaxtaköku. Kem heim og blogga, óvíst með framhaldið en svefn er líklegur.

Saw

Þetta var einkar furðuleg mynd. Í fyrsta lagi var erfitt að sjá alvarleg heitin fyrir þeirri staðreynd að aðalleikeri myndarinnar lék eitt sinn Hróa Hött. Sá Hrói gekk um í sökkabuxum að hætti Mel Brooks, og þann Hróa sá ég í hvert sinn sem ég sá manninn. Danny Glover fór ágætlega með hlutverk aldins vitfyrrings og söguþráðurinn var frekar ,,twisted” og handritshöfundurinn er greinilega snarbilaður og mamma hans elskaði hann ekki. Skemmtileg mynd af þeim sökum.
Laugarásbíó hefur tekist stórkostlega til með nýja innréttingu sem mynnir helst á framsæti í Ford. Þetta eru svei mér þá bestu bíóstólar sem mínir þjóhnappar hafa nokkurn tíma komist í. Þess má geta að VIP salir eru mér enn að öllu ókunnir. En þarna er höfuðpúði og allt. Ekki séns að nokkurn maður sé fyrir manni.

Dagur 4

2004-12-10T23:49:00.000Z

Ég geri allt sem í mínu valdi stendur til þess að halda geðheilsunni. Það eru óvinir á hverju strái. Það er að segja þessi eini. Hvert sem ég fer, ég er hvergi öruggur. Hann er all staðar. Læðist á eftir mér og fylgist grannt með hverju skrefi. Augu hans bora sig gjörsamlega inn í líkama minn og skjóta þangað neistum sem hrópa: Deyðu, deyðu fífl!!! Hvar sem hann kemur við skilur hann eftir sig eymd og volæði. Þessi svartklædda vera með þrjár rauðar doppur á öxlinni. Securitas-maðurinn er nafnið sem allir póstmenn þekkja hann með en hver hann er í raun og veru veit enginn. Ég hata hann og hann hatar mig. Ég er farinn að skilja af hverju fyrra húsnæði póstmiðstöðvarinnar er kallað Back in ´Nam. Eftir ekki lengri tíma en þetta, vinnandi 12 og hálfan tíma á dag í vinnu sem er ekki hvítum manni bjóðandi, ég er orðinn rámur kaffifíkill með króníska þriggjadaga brodda. Kaffi er það eina sem heldur manni gangandi og eini veruleikaflótti minn eru þær minningar sem ég geymi í litlu horni huga míns. Minningar frá liðnum tíma er ég var frjáls maður í skóla og björgunarsveit. Það liggur við að ég hafi ekki séð dagsljós í fjóra daga. Aðeins hádegismatartíminn gerir mér kleift að skríða út í sólarljósið. En einungis í stutta stund. Ef ekki væri fyrir félagskapinn og góða útsýnið yfir vænleg kvonföng sem koma þarna í jólavinnu, væri ég löngu búin að tapa mér. Þetta eru mín fyrstu jól í Póstinum þar sem ég fæ að vinna svona eins og þroskaheftur api, og ég get nú með sanni sagt að ég hef fullan skilning á hugtakinu ,,Gone postal”. Svo fremi sem fólk haldi mér frá öllum skotfærum þá ætti allt að vera í lagi. Því miður er flugeldavinna þegar hafin hjá Kyndli.
Ég lít með björtum augum til framtíðarinnar því þar býður helgin uppfull af fallegu kvenfólki í hinni vinnunni. Ég fórnaði fúslega helgarvinnu í Póstinum til þess að hvíla lúin bein og hlaða batterí sálar minnar. Póstvinna sogar allan lífsvilja úr mannverunni sem hana stundar. Ég finn bara hvernig sál mín er hægt og rólega farin að rotna innan frá.
Fyrir eldri póstmönnum var Grensásvegurinn Asía og póstmiðstöðin gamla var Vietnam. Nú er Stóhöfðinn minn Persaflói og póstmiðstöðin mitt Írak. Þar býður Hussain í formi öryggisvarðar frá Securitas

Ég vill minnast hins nýfráfallna fyrrverandi gítarleikara einnar af mínum uppáhalds hljómsveitum. En eins og margir kannski vita réðst óður aðdáandi Pantera (hljómsveitarinnar) upp á svið á tónleikum sem hann Diamond Darrell, var að spila á með hljómsveit sinni sem ég man ekki hvað heitir. Fávitinn skaut hann sex sinnum af mjög stuttu færi og myrti svo þrjá aðra áður en lögreglan skaut hann.
Reyndar finnst mér geðveikt að skilja við þennan heim á þennan hátt. Að vera heimsþekktur rokkari af gamla skólanum, vera að spila á tónleikum þegar einhver misheppnaður gaur stekkur upp á svið. Samkvæmt mínum heimildum þá var árásarmaðurinn með einhverjar yfirlýsingar áður en hann skaut fyrsta skotinu. En enginn veit hverjar þær voru því hljómsveitin hætti ekkert að spila. Sögusagnir herma þó að hann kenndi Diamond um að Pantera hætti skömmu eftir að Diamond skildi við þá. En síðan réðst hann að Diamond með fyrrgreindum afleiðingum. Og þegar að laganna verðir mættu á staðinn reyndi ódæðismaðurinn að grípa gísl og nota hann sem skjöld. Það fór ekki betur en svo að löggan smellti úr einu hylki beint í smettið á kvikyndinu. Ég veit ekki með ykkur en ég væri allveg til í að fara svona.

Já, fjandakornið hafi það. Þetta má nú ekki vera einungis bölsýni og svarthol í þessari færslu. Svo lát oss snakka eilítið um kvenkostinn sem kominn er til starfa í Póstinum þessi jólin. Ég held svei mér þá að svona kvenmannslega séð þá eru þetta bestu jól mín í póstinum. Og ekki orð um það meir. En hvernig mynduð þið þýða frá engilsaxneskunni eftirfarandi frasa: Oh, my goodness. Ekki þó: Óh mín góðsemd eða Guð minn góður, sem mér finnst einmitt fáránleg þýðing.

Vinnutengt nöldur

2004-12-08T23:31:00.000Z

Dagur 2 í jólavinnunni, hjá fyrirtæki sem nú verður í fyrsta sinn nefnt á nafn til að spara tíma í framtíðinni, Íslandspósti. Ég skóf utan af kjálkanum á mánudagsaftan og er nú annar í gjörningi að renna sitt skeið. Mér til mikillar hamingju og styrkingar í karlmennsku, þá er gaman að segja frá því að það var ekki liðinn sólarhringur frá því að skafan lauk verki sínu í andliti mínu þangað til það hafði á ný breyst úr því að vera eins og mjúkur barnsrass, yfir í að vera eins og grófur sandpappír. Samt sem áður hefur þessi gjörningur líka skapað leiðindi og eftirsjá. Í fyrsta lagi þá hefur enginn samverkamaður minn minnst á mottuna að fyrra bragði, og í annan stað þá er fólk sem á ekki að vera með í gríninu farið að gefa loðinni vör minni, gaum. Sérstaklega þegar ég fer í búðina. Þá kemur einhver fáránlegur álkusvipur á stúlkuna við kassann og hún bókstaflega starir á vörina mína. Það er gaman að segja frá því að þegar ég skóf mig þá var svo langt síðan að ég brá sköfuna í smettið á mér að ég lauk því eins og fimm ára barn sem tekur rakspíraflösku föður síns. Segjum bara að húsið angaði.
Eins og áður sagði hefur Íslandspóstur átt líkama minn og sál síðastliðna tvo sólarhringa. Ég er einmitt kominn með hinn skæða póstsjúkdóm. Einkennin lýsa sér þannig, þurrkur í hálsi og mikið þurrt hor í nefi, sem veldur mikilli borun og þá gefur oft að líta eilítið rautt eins og maður sé einhvurslags fíkill. Þar að auki skorpna varir, sem og hendur. Og til að bæta gráu ofan á svart þá er öngvu líkara en að einhver hafi kveikt í höndum manns, því hver einn og einasti pappírsskurður logar af sársauka. Auk þess sem bakverkur á það til að grípa inn í. Ekki má svo gleyma því að þó svo að maður mætir glansandi hreinn og fínn að morgni, þá líða 12 og hálfur tími áður enn maður fer heim. (þ.e.a.s. ég fer heim þá). Þegar maður loks drattast inn úr dyrunum aðframkominn af leiðindum og bæði líkamlegri og andlegri þreytu, þá er daunninn sem af manni stígur, rammur og saltur.
Vinnan sjálf væri ekki svo leiðinleg ef ég væri ekki geymdur inn í horni, eins og hvert annað gerpi. Það er víst sérverkefni mitt fyrstu vikuna í jólamánuðinum að aðstoða við póst til útlanda, það veldur því að ég er mjög einangraður frá umheiminum á meðan ég er þarna inni. Hins vegar ef ég fengi að vera á hinum staðnum sem ég er vanalega á þá fer fátt fram hjá mér. Ég fékk reyndar að eyða dágóðum parti dagsins í dag þar frammi. Ó hve mikið mér volgnaði um hjartaræturnar þegar kunnugleg andlit komu inn um dyrnar. Þarna var á ferðinni jólastarfsfólkið sem vinnur einungis í jólapóstinum á meðan skólahald liggur niðri. Skemmtilegt nokk mátti sjá þarna ekki einn dreng, heldur einn dreng og stúlkukind nokkra sem bæði voru með mér í stæ 503 í Múlanum. Og ekki má gleyma hinum mikla snillingi Hreini Bernharðsyni, árbæing með meiru sem nú er búsettur, gegnt vilja sínum, í Mosfellssveitinni. Nú býð ég bara spenntur eftir að Lílí hefji störf við útkeyrslu á sama stað.
Á tímum sem slíkum, þegar óheflaður lýður púrrar inn á vinnustað eins og Póstinn, er aldrei of varlega farið. Og líkt og fyrri ár hefur verið ráðinn til starfa öryggisvörður, kenndur við Securitas. Ég hef fylgst svolítið með þessum manni undanfarna tvo daga og ég get ekki ímyndað mér hversu skemmtilegt starf þetta er. Þessi maður gerir ekkert allan daginn nema að spássera um húsnæðið og áreita starfsmenn Íslandspóst. Vissulega er þetta gríðar mikilvægt starf að gæta þess að allir inn í húsinu séu með tilheyrandi réttindi og starfsmannaskírteini svo ekkert misindisfólk geti valsað þarna um og skemmilagt, rænt, ruplað og guð má vita hvað. Samt er ekki eins og það hafi einhver nokkurn tíma villt á sér heimildir sem póststarfsmaður og ruðst inn í húsið. Ég held bara svei mér þá að slíkt hafi aldrei gerst. Alla vega þá hef ég nú minnst gaman af þessu fýr sem þykist eiga heiminn og því geri ég í því að pirra hann og hlýða honum ekki þegar kemur að því að vera með starfsmannaskírteinið hangandi utan á mér. Ég hata Securitas gaurinn. Hvers á ég eiginlega að gjalda, að sæta slíku áreiti á mínum eigin vinnustað af manni sem vinnur ekki einu sinni þarna. Hvað þá að hann sé einhver til að skipa mér fyrir hvað geri skal og hvað ekki. Hann má bara hoppa upp í sitjandann á sjálfum sér. Og hana nú.

Húrra

2004-12-06T13:26:00.000Z

Hvílíkur dýrðardagur. Meira að segja gaukurinn á Bæjarins bestu var hressari en nokkru sinni fyrr. Já, í dag fór ég einmitt í síðasta prófið á þessu ári. Sem gefur sannarlega ástæðu til fagnaðar. Hins vegar er það svartur blettur á deginum að ég held að ég hafi skotið mig allrækilega í fótinn í prófinu. En ég vona bara að árángur minn í vetur komi til með að bjarga mér. Það er bara svo erfitt að færa orð yfir í tölur til útreikninga þegar kemur að eðlisfræðinni.
Svo fer ég til helvítis á morgun, svo að segja. Ég hef störf hjá áður ónefndu póstdreifingarfyrirtæki með afgerandi markaðsforystu, stundvíslega kl. 9 að morgni. Síðan mun ég vinna eins og svertingi í Suðurríkjunum fram á hádegi á aðfangadag. Þannig að í janúar get ég heldur betur sungið eniga meniga, ég á marga peninga. (Sem rímar ekki þegar maður skrifar það). Þannig að þar sem ég verð vinnandi myrkranna á milli verður bloggið jafnvel sett á hakann í desember. En ég reyni samt mitt besta þó svo að frá engu verði að segja nema nöldri yfir jólunum og jólapóstinum. Svo eftir áramótin fer maður úr öskunni yfir í eldinn. Eða réttara sagt sprengiefnið, því flugeldasalan verður minn raunveruleiki líkt og öll önnur áramót síðan ég gerðist björgunarsveitarnörd.
Ó gleði gleði framundan í póstinum. Þeir sem slysast til að hitta mig milli morgundagsins og jóla mega ekki vera hissa. Ég ætla nefninlega að gera heiðarlega tilraun til þess að vera eins og sléttur barnsrass í framan fyrir utan góðan hárvöxt á efri vörinni. Það er takmark mitt fyrir þessi jól að vera með yfirvaraskegg á meðan ég er í jólapóstinum auk þess sem ég ætla mér að vera grafalvarlegur. Miðað við að öll jól sem ég hef unnið hjá þessu fyrirtæki hef ég tapað mér í barnalegri vitleysu svo sem hlaupahjóla kappakstri og teygjustríðum svo fátt eitt sé nefnt.

Jól kaupmannsins

2004-12-04T22:55:00.000Z

Í kjölfar þess að vera búinn að fá nóg af jólunum teiknaði ég mynd. Það er ekkert leyndarmál að ég stal teiknistíls Ásgeirs hins mikla og kryddaði eilítíð með smotteríi frá Salvador Dali. En alla vega njótið vel því hér eru Jól kaupmannsins. (það sést líka glögglega að ég teiknaði þetta á glósur úr eðlisfræði)

Fréttir

2004-12-02T15:12:00.000Z

Það er enginn annar en minn kæri félagi og trúnaðarvin Óskar sem hefur lagt bloggheiminum lið með einu þunglyndislegast template sem til er.

Mögnuð dæmisaga

2004-12-02T15:07:00.000Z

Well, frankie lee and judas priest, They were the best of friends. So when frankie lee needed money one day, Judas quickly pulled out a roll of tens And placed them on a footstool Just above the plotted plain, Sayin', "take your pick, frankie boy, My loss will be your gain." Well, frankie lee, he sat right down And put his fingers to his chin, But with the cold eyes of judas on him, His head began to spin. "would ya please not stare at me like that," he said, "it's just my foolish pride, But sometimes a man must be alone And this is no place to hide." Well, judas, he just winked and said, "all right, i'll leave you here, But you'd better hurry up and choose Which of those bills you want, Before they all disappear." "i'm gonna start my pickin' right now, Just tell me where you'll be." Judas pointed down the road And said, "eternity!" "eternity?" said frankie lee, With a voice as cold as ice. "that's right," said judas priest, "eternity, Though you might call it 'paradise.'" "i don't call it anything," Said frankie lee with a smile. "all right," said judas priest, "i'll see you after a while." Well, frankie lee, he sat back down, Feelin' low and mean, When just then a passing stranger Burst upon the scene, Saying, "are you frankie lee, the gambler, Whose father is deceased? Well, if you are, There's a fellow callin' you down the road And they say his name is priest." "oh, yes, he is my friend," Said frankie lee in fright, "i do recall him very well, In fact, he just left my sight." "yes, that's the one," said the stranger, As quiet as a mouse, "well, my message is, he's down the road, Stranded in a house." Well, frankie lee, he panicked, He dropped ev'rything and ran Until he came up to the spot Where judas priest did stand. "what kind of house is this," he said, "where i have come to roam?" "it's not a house," said judas priest, "it's not a house . . . it's a home." Well, frankie lee, he trembled, He soon lost all control Over ev'rything which he had made While the mission bells did toll. He just stood there staring At that big house as bright as any sun, With four and twenty windows And a woman's face in ev'ry one. Well, up the stairs ran frankie lee With a soulful, bounding leap, And, foaming at the mouth, He began to make his midnight creep. For sixteen nights and days he raved, But on the seventeenth he burst Into the arms of judas priest, Which is where he died of thirst. No one tried to say a thing When they took him out in jest, Except, of course, the little neighbor boy Who carried him to rest. And he just walked along, alone, With his guilt so well concealed, And muttered underneath his breath, "nothing is revealed." Well, the moral of the story, The moral of this song, Is simply that one should never be Where one does not belong. So when you see your neighbor carryin' somethin', Help him with his load, And don't go mistaking paradise For that home across the road.

-Bob Dylan
-The ballad of Frankie Lee and Judas Priest

Herra Bob Dylan er einn besti lagasmiður þessa heims.

Jólaóþol

2004-12-01T17:18:00.000Z

Líkt og Skröggur úr jólasögu Dickens, hef ég fengið mig fullsaddan af jólunum. Það er ekki lengur hægt að hlusta á nokkra útvarpsstöð fyrir þessum helvítis jólalögum. Mamma kom meira að segja heim úr vinnunni (ekki í fyrsta sinn), og smellti einum plastplatta undir geislann og ,,blastaði” jólalög. Hvers á ég eiginlega að gjalda? Mitt eina athvarf á þessum dimmu tímum er mín eigin hola í kjallaranum. Þangað skríð ég til að flýja jólaumstangið sem ætla að ganga af mér dauðum. Maður grípur kannski í gítarinn og reynir að slá á létta strengi, en kunnátta mín er frekar takmörkuð svo oft leitar maður einnig á náðir 80´s tónlistar. Oh, hve yndisleg 80´s tónlistin er miðað við jólalögin. Það er samt einhvern veginn allveg sama hversu mikið pirraður ég er orðinn á jólunum á hverju ári, þegar klukkan slær inn jólin þann 24. er alltaf jafn dásamlegt að vera til. Og jólin eru alltaf mjög sérstakur tími þannig séð. Ef ég mætti ráða myndi allt ruglið fyrir jólin vera lagt niður, jólalög og kapphlaup verslana um skreytingar. Jólasveinar, jóladagatöl, aðventan og allt þvíumlíkt, aldrei meir. Allt ætti að vera með kyrrum kjörum, jólaskreytingar á að vera hjá einstaklingum en ekki fyrirtækjum og eina markaðshyggjan sem ég vill sjá beintengda við jólin, er jólatréssala. Fólk kaupir sínar jólgjafir í kyrrþey, þó svo að ég hefði lítið á móti jólagjafalausum jólum. Og svo þann 24. fer maður fyrst að spá í jólin. Kannski útvarpið spili jólalag, eða þrjú. Og svo sest fjölskyldan saman að snæðingi er klukknahljómur hringir inn jólin.
Eitt sinn voru jólin hátíð ljóss og friðar. En mín skoðun er sú að í nútíma samfélagi, á dögum markaðs-og efnishyggju, séu jólin hátíð verslunarmanna og peningaplokks. Og hvenær eru jól kaupmannanna? Jú, þau byrja í október-nóvember og standa yfir þangað til að kaupmaðurinn lokar búðinni á Þorláksmessukveldi. Já, jafnvel á aðfangadag. Þetta er óþolandi. Frekar vildi ég sleppa jólunum með öllu.